888poker
New poker experience at 888poker

Join now to get $88 FREE (no deposit needed)

Join now
PokerStars
Double your first deposit up to $400

New players can use bonus code 'STARS400'

Join now
partypoker
partypoker Cashback

Get up to 40% back every week!

Join now
Unibet
€200 progressive bonus

+ a FREE Unibet Open Qualifier ticket

Join now

RaSZi's Dagboek

  • RaSZiRaSZi
RaSZi's Dagboek 0001

21 Juli

{a-Clubs}{q-Clubs} Midposition. De blinds zijn 200-400, ik raise naar 1200, waarop de button en de big blind, de laatste schouderophalend, callen. De flop is {j-Diamonds}{10-Clubs}{9-Clubs}, een monsterflop. De big blind bet 4000 uit, slechts een klein deel van zijn megastack, rondom 120,000. Aan het begin van de hand had ik zo'n 30,000. Ik maak er na een aantal seconden 11,000 van en hier commit ik me dus. De button gooit zijn hand weg en de big blind denkt maar een aantal momenten na voordat hij all-in announced, ik snap call en hij draait zijn {q-Hearts}{10-Diamonds} om. Dit betekent dat ik 18 outs heb. In dit speciefieke geval heb ik 54% kans om te winnen, 36% kans om te verliezen en 10% kans om de pot te splitten, prima investering. De turn en river brengen geen hulp en in één klap realiseer ik het me, de World Series of Poker zijn voorbij.

Waarom heerst het gevoel van opluchting? Het is net of ik me vrij voel en ik blij ben dat ik mezelf er doorheen gesleept heb. Dit is WSOP als het gewoon niet gaat. Het slaat je neer, je stemming gaat eraan en de vermoeidheid krijgt de overhand. Deze laatste showdown symboliseert voor mij heel erg hoe de WSOP verlopen is. Dit is zelfs nog een van de weinige handen waar ik in de laatste hand een draw had. Vaak waren het twee, drie of vijf-outters die mijn toernooien eindigden. In alle grote toernooien ging het goed, in alle kleine toernooien ben ik voor een showdown gegaan om chips te vergaren, essentieel om potten te kunnen breken in de grotere velden. In de grotere toernooien heb je meer ruimte en meer geduld en daar kan je dus inderdaad met bepaalde handen tot de river spelen en kijken of je het board locked hebt. Na evaluatie besefte ik dat ik het in de grote buyin toernooien bijna altijd goed gedaan heb.

Een aantal redelijke cashes, daarbij denkende aan WPT Mandalay Bay en de WSOP 5000$ PL Holdem, zijn een perfect voorbeeld van toernooien waarin je geen handen krijgt, maar toch ver kan komen. In tegenstelling tot de kleinere toernooien heb je hier daadwerkelijk de ruimte om te spelen, dus kan je tegenstanders van handen afzetten. Geduld wordt meer afbetaald, en een goede hand komt na een tijdje toch wel. Het is echter wel pijnlijk duidelijk hoe klein de verschillen zijn. In de 5000$ WSOP verlies ik {a-Clubs}{a-Spades} vs {9-Diamonds}{9-Spades}, als ik die hand gewoon win, sta je top 5 in chips met nog 35 man te gaan tot een eerste prijs van 7 tot 800,000. Nu vlieg je er korte tijd later uit en verdien je 14,000$. De toernooien zijn zo topzwaar dat het daar gewoon mee moet zitten. Dit was deze zomer echter niet zo, maar daar kan ik nu vrede mee hebben. Ik heb nooit in mijn leven zo goed gespeeld, zoveel toernooien achter elkaar. Ik denk dat ik in twee sleutelsituaties een fout heb gemaakt, die me het toernooi kostte. Voor de rest ben ik 95% van de keren all-in gegaan met de beste hand, of had ik een megadraw die favoriet was over de hand van mijn tegenstander. Apart van resultaten zijn deze feiten ook wat waard.

Ik heb niet het idee dat ik gefaald heb. Falen doe je slechts als je niet je A-game speelt, andere dingen niet goed aanpakt. Deze zomer heb ik geleefd voor poker. Tijdens de WSOP ben ik niet één keer uitgeweest. Normaal hou ik ook wel van uitgaan, maar er stond gewoon te veel op het spel. Elke dag weer moeten zeggen 'Sorry jongens, ik ga weer me nest in, morgen toernooi' is ook niet leuk, maar wel noodzakelijk wil je de WSOP overleven. Als het niet afbetaalt, draagt het echter alleen maar bij aan frustratie. Toch probeer ik mezelf voor te houden als ik op deze manier blijf spelen, dat het het een keer moet komen. De velden zijn een stuk zwakker dan ik me ingebeeld had, en zeker als de structuur meezit, kan je je prima handhaven. Vaak zie je gewoon dat mensen te bang zijn voor gevestigde namen. Dat zag ik ook heel erg terug in de reacties op mijn dagboeken. Ik zei iets over Micheal Mizrachi en een aantal mensen vielen bijna van hun stoel. 'Hoe durft lex dat nou te zeggen?' Meteen worden de winsten van ons beiden vergeleken en ik val in het niet bij de Grinder.

Het feit dat iemand een aantal toernooien wint, zegt niet zoveel. Mark Seiff wint back-to-back bracelets in WSOP 2006, maar is een van de zwakste spelers met een gezicht die ik ooit aan mijn tafel heb gehad. Het is voor de rest natuurlijk een prima kerel. Het feit is gewoon,afgezien van de geluksfactor, dat poker helden nodig heeft. Als een sport een hit wordt, zijn er idolen nodig. WPT seizoen 1-2 bracht ons deze sterren. Deze spelers wonnen op de juiste momenten de juiste toernooien en schoten door naar sterrendom. Dit is niet hetgeen waar ik commentaar op geef. Het is alleen maar goed dat er langs de rail horden mensen staan, die elk woord dat uit Hellmuth zijn mond komt, willen horen. Dit maakt de sport zo groot en het vergroot de geldsomloop. Dat is echter een recreationeel oogpunt. Als je kijkt vanbinnenuit de sport, moet je kijken hoe goed zo iemand is. Als je dan bij een Hoyt Corckins, of een Grinder aan tafel zit, is het allemaal niet zo indrukwekkend. Dit is de boodschap die ik probeerde te brengen. Ik misgun niemand zijn succes, maar het interesseert me aan de andere kant niet, wat voor toernooien iemand wel niet gewonnen heeft. Ryan kwam met een goed voorbeeld.

Als je online cash aan het spelen bent, heeft iedereen wel eens gehad dat er een fish aanschoof die elke hand wint en zijn stack vertienvoudigd. Na zo'n 1000 handen staat ie 15 buyins in de plus en gaat ie weer weg. Als je bekijkt dat een live toernooi misschien zo'n 300 handen is tot aan het einde, kan je diezelfde sample doorvoeren naar live play. Dan ben je ineens 3 toernooi overwinningen rijker. Voor mij telt het zwaarder hoe ik iemand aan tafel vind spelen, dan wat zijn hendonmob database over hem heeft te vertellen. Dit is geen standpunt gebaseerd op arrogantie, maar meer op realisme en om jezelf gemotiveerd te houden. De grote klappers komen een keer, als zij het kunnen, kunnen wij het helemaal. Het heeft gewoon geen zin om als pokerspeler naar iemand te kijken als een held. De echte haaien hebben dat meteen door en de volgende keer dat je raised, beuken ze op je in, wetende dat zij het mentale overwicht hebben. Het zijn gewoon collega's, sommige bekender dan anderen. Niemand kent Gabe Thaylor, en toch is hij in Vegas onbetwist top 3 cash speler. Hij is echter niet het bekend bij het grote publiek, maar dat zou voor ons niets uit moeten maken. We horen niet bij het grote publiek, maar bij de groep spelers.

Ook zijn er natuurlijk spelers die wel veel indruk hebben gemaakt. Een aantal vanuit mijn ervaring: Phil Ivey, John D'Agostino, Allen Cunningham, Steve Sung, Shawn Buchanan, Danny Wong, Daniel Schreiber, James Mackey, Justin Bonomo, Steve Bilirakis, Brian Rast, Daniel Alaie, Thomas Whalroos, Jason Strasser etc. Dit zijn een aantal van de beste spelers die ik aan tafel heb gehad, het overgrote deel tussen de 21-25 jaar. Meeste volslagen onbekend (nu tenminste), geen tv tijd, geen sponsors, maar die jongens lopen wel weg met het grotere geld. Er zijn meerdere wegen naar Rome in de pokerwereld. Sommige spelers doen het heel slim via endorsement deals, omdat ze eigenlijk helemaal niet zo goed zijn, maar wel commerciele potentie hebben. Andere gaan voor de rustige grind en verdienen het grote geld. Zie je iemand omkijken als David Oppenheim voorbijloopt? Wie is die gek met dat geblondeerde haar... Chip Jett? Wat een rare naam. Beide groepen zijn echter nodig om poker een succes te maken in de wereld, met daartussen nog een gigantisch grijs gebied.

Terug naar de gebeurtenissen! Na de WSOP ben ik een aantal keer lekker gaan zuipen en goed dronken geworden. Deze ontlading van spanning, plus de bijkomende vermoeidheid, zorgen voor extreem relaxen elke dag. Ik ben echter de moeilijkste niet, dus pokeren kan ook nog wel. Fout. De spanning is eraf, WSOP is voorbij, ik run slechter dan ooit in mijn leven. Waarom nog meer poker? Waarom houden we de balans niet op even. Uiteindelijk verlies ik met een gestoord aantal set-ups in de laatste week zo'n 40,000$. Ik speelde, mede vanwege vermoeidheid, vrij tight, maar wel erg solid. Ik had gewoon moeten beseffen dat het niet mijn zomer was en het was wel leuk geweest. Toch schijnt dit een probleem te blijven in mijn pokerleven, ik kan het niet laten. Ook al lig je voor op een game, als je mentale staat er niet toe is om een downswing te handelen, moet je niet spelen. Uiteindelijk brengt mij dit tot de droge eindresultaten: Cashgames -40,000$, waar ik op mijn piek +55,000$ stond. In toernooien, ook al word ik gebacked, -50,000$. Een vrij dramatisch resultaat, maar niks extreem rampzaligs. In het afscheidsfilmpje, wederom briljant geklust door Maarten, komen Dal en ik erg neergeslagen over.

Deel van de tirade over de WSOP is heftig overtrokken, maar de teleurstelling niet. Het feit dat ik neergeslagen Vegas verlaat heeft niks te maken met hoeveel 90,000$ voor mij is. Daar gaat het op dat moment niet om. Natuurlijk wil je geld verdienen. Op het gebied van cashgames is het gewoon een swing. Op het gebied van toernooien is het een gigantische teleurstelling en dat vreet aan je. Daarom komen we op die manier over en dat heeft niks te maken met of ik blut zou zijn of niet, want dat ben ik niet . Ik wil gewoon presteren en niet presteren als alle camera's op de pokerwereld staan, is irritant. Iedereen wint liever Wimbledon dan Rosmalen. Positief aan de hele zomer is dat ik enorm veel vertrouwen heb voor en de winter, en de volgende WSOP. Ik heb enorm veel geleerd in live toernooien en ik kan niet wachten tot de EPT's beginnen. Zodra ik thuis kom begin ik met online cash. Ik zal vooral heel veel te vinden zijn op de 10$-20$ no limit op Pokerstars.

Eerst blijf ik nog even genieten van het paradijs genaamd Hawaii. Het is elke dag 25 tot 30 graden. Witte stranden, kristalhelder water, jungles die over bergkammen heen groeien. Lisa heeft niet overdreven en de plaatjes en beelden die men altijd van Hawaii te zien krijgt zijn geen overdrijving. Het is gewoon echt genieten hier. Snorkelen, surfen, rondlopen in het bos, vulkanen, etc alles! Ik ben al helemaal uitgerust en dit is mijn eerste aanraking met internet =]. Ook ben ik weer herinnerd aan het feit dat mijn huidskleur wel degelijk andere kleuren dan melk bevat. Het eten is ook geweldig, zeker vanwege alle verschillende Aziatische invloeden. Ik kom 3 augustus terug in de vervloekte woestijn die Vegas heet. Mijn laptop ophalen, spullen inpakken en dan op 6 augustus terug naar Nederland. Kan niet wachten .

Mahalo.

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook