888poker
New poker experience at 888poker

Join now to get $88 FREE (no deposit needed)

Join now
PokerStars
Double your first deposit up to $400

New players can use bonus code 'STARS400'

Join now
partypoker
partypoker Cashback

Get up to 40% back every week!

Join now
Unibet
€200 progressive bonus

+ a FREE Unibet Open Qualifier ticket

Join now

Pokerwraak - Deel 1

  • Teun van CuijkTeun van Cuijk
Pokerwraak - Deel 1 0001

Verward staar ik voor me uit. Ongeloof is het. Ongeloof over mijn eigen onkunde. Voor me staat een eikenhouten tafel vol met lege glazen, bierflesjes, een stok kaarten en een berg pokerchips. De asbak ligt voor oud vuil op de grond, de uitgedrukte peuken en de as rusten uit op het tapijt. De asbak werd in het heetst van de strijd per ongeluk van tafel geveegd door Angela. Ze verontschuldigt zich. Meer dan een kort antwoord heb ik even niet voor haar in petto. "Is okay Angela, we ruimen het morgen wel op", pers ik met pijn en moeite over mijn lippen.

Vooralsnog heb ik het drukker met het opruimen van mijn gedachten. Waarom ging ik nu alweer voor de bijl? Waarom callde ik de raise van Dylan? Het was overduidelijk dat hij niet zat te bluffen. En ik? Ach, ik hoopte op die flush. Er had een hartenkaart moeten vallen. Maar dat gebeurde niet; er kwam een klaveren drie. En dus was Dylan weer de gevierde man. Ik ben er inmiddels aan gewend, het gaat namelijk bijna altijd zo. Dylan krijgt de euro's, Dylan neemt de felicitaties in ontvangst en Dylan wordt overspoeld met complimenten. Zelfs Nora, nota bene míjn vriendin, vraagt aan Dylan hoe hij het flikt om telkens aan het langste eind te trekken."Dat kan toch geen toeval meer zijn?" Dylan kopt het voorzetje van Nora in. "Klopt, dat is het ook niet. Skills, daar gaat het om. Ik heb ze. Gunnar niet echt. Zijn spel is gebaseerd op geluk." De lach op zijn gelaat is breed. Hij wrijft het er nog even in. "Ik heb toch gelijk, Gunnar? Dat weet jij net zo goed als ik." Ik zeg dat ik dat ook wel weet en ga verder met staren. En bedankt. Van je maatjes moet je het hebben. Voor de tweede keer op één avond word ik publiekelijk vernederd.

Dat is poker, besef ik me tegelijkertijd. Het is een spel waarbij winst en verlies heel dicht bij elkaar liggen. Binnen een paar tellen kun je van een hero en zero worden en andersom. Het is fascinerend, boeit me op zo ongeveer elk moment van de dag. Maar wat kan het ook ontzettend frustrerend zijn, dat prachtige rotspel! Vooral als Dylan me weer eens te pakken heeft en daarna iedereen fijntjes even uitlegt wat hij goed deed en op welke punten ik de mist in ging.

Ik vraag aan Angela of ze nog een biertje uit de koelkast wil pakken voor me. "En doe me ook even die aansteker, alsjeblieft." Alles zit tegen. De nederlaag heb ik al voorzichtig een plekje gegeven. Maar dat ik zelfs het dopje niet zonder een echte opener van mijn bierfles af kan pielen, dat valt me van mezelf wel erg tegen."Ach, one of those days", zeg ik tegen Nora met een gefakete glimlach. Ze heeft me door. Zoals ze me bijna altijd doorheeft, trouwens. "Jaja, Gunnar. One of those days. Net zoals gisteren en eergisteren. Toen had je ook al one of those days."

Auw. Mijn incasseringsvermogen wordt op deze donderdagavond danig op de proef gesteld. Een kijkje op de klok leert me dat het 22.31 uur is. De avond is nog jong. TMF Party slingert wat gedateerde dancehitjes de huiskamer in. Het begint me te vervelen. Een groepsoverleg van een minuut of anderhalf levert de gebruikelijke uitkomst op: tijd om te gaan stappen. Iedereen gaat mee.

Het is een gezellige drukte in Café The Miller. Dj Carlos is een oude schoolvriend van me. Tijd voor een gesprek heeft hij niet. Hoeft ook helemaal niet. Als hij maar even mijn favoriete plaat opzet. Gelukkig doet hij dat en heb ik al snel de smaak te pakken. Op de dansvloer lukt me wél wat aan de pokertafel niet lukte. Het bier smaakt goed, de muziek is werelds en mijn danspasjes vallen in de smaak. Angela zit blijkbaar nog altijd in haar maag met het asbakincident. "Laat het me goedmaken", zegt ze tegen me. Een spannende dans is waarop ik hoop, een drankje is wat ik krijg. "Pilsje, Gunnar?" Shit, denk ik. "Ja, lekker", zeg ik. Ze drukt een bierglas in mijn hand en vraagt waar Nora uithangt. Ik kijk om me heen en kom tot de conclusie dat ik geen flauw idee heb. Het kan me ook even niet schelen waar die meid is. Ze komt, zoals altijd, toch wel weer terug. "Ze is eventjes een luchtje scheppen", probeer ik Angela gerust te stellen. "Ik zal zo even kijken of alles goed met haar is." Angela knikt goedkeurend en neemt zichtbaar opgelucht een flinke slok van haar cocktail. "Hier, ananas", zegt ze terwijl ze het glas onder mijn neus drukt. "Proef maar eens." Ik doe wat me gevraagd word en steek mijn duim op. "Best lekker", voeg ik aan die beweging toe.

Intussen heb ik in de gaten waar Nora écht is. Ze staat op de dansvloer van The Miller en steelt de show. Minstens tien jongens staan naar haar te kijken. Ze likken hun vingers er nog net niet bij af. Stuk voor stuk maakt ze de bewonderaars gek. Haar lichaam maakt de meest opwindende en sensuele bewegingen en met haar ogen roept ze de jongens. 'Kom dan, dans dan met me', is de boodschap die ze overbrengt. Prima, zolang ik de ontvanger van dat bericht ben. Maar om Jan en Alleman nu met mijn Nora te zien sjansen, dat gaat me een beetje ver. Ik zadel Angela eventjes op met mijn pilsje. "Ben zo terug", verzeker ik haar.

Als ik met grote passen de dansvloer nader, krijgt Nora me in de gaten. Ze schrikt van zichzelf, van hoe ze doet. En van de blik in mijn ogen, denk ik. Ze weet dat ze te ver is gegaan en ze weet dat ik haar daarop heb betrapt. Dezelfde situatie deed zich een maand of drie ook al een keer voor. Een week lang spraken we nauwelijks met elkaar. Deze keer ben ik vastberaden: ik wil juist wél met haar praten. Niet nu, nu we allebei al de nodige pilsjes en weet-ik-veel-wat-allemaal-nog-meer naar binnen hebben gewerkt. Maar wel morgenochtend, als we nuchter zijn en helder kunnen nadenken. "Meekomen. Nu!", hoor ik mezelf boos tegen haar zeggen. Lak heb ik aan de jongens die me uitfluiten. Het is míjn Nora en ze gaat met míj mee. Niet na dit liedje, niet aan het einde van de avond, maar nu. Direct. Jas aan, taxi in en naar huis. Afgelopen met de pret. Het pokeren verliep klote, de avond leek geslaagd, maar kent ook een roteinde. "Jeetje man", foetert mijn vriendin tegen me als ik haar iets te stevig bij haar arm pak. "Ik ga met je mee, maar je kunt wel normaal tegen me doen, ja?" De boodschap is duidelijk. Ik moet mezelf inhouden. Angela is inmiddels toegesneld. "Gunnar, je biertje", zegt ze terwijl ze een dood pilsje in de lucht steekt. "Drink maar op, geef maar weg of laat maar staan", zeg ik gehaast. "Nora en ik zijn er vandoor. Nu. Ik zie je binnenkort weer." Ze vraagt zich af wat er aan de hand is. "Niks ernstigs, toch?", vraagt ze. "Nee", verzeker ik haar. "Niks ernstigs."

Pokerwraak Deel 2

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook