WSOP 2017 Now Live

Pokerwraak - Deel 5

  • Teun van CuijkTeun van Cuijk
Pokerwraak - Deel 5 0001

Pokerwraak Deel 4

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Mijn geduldige spel op internet is de laatste weken beloond. Okay, het gaat niet elke dag goed. Maar aan het einde van elke week sta ik minstens een paar honderd dollar in de plus. De grote toernooien laat ik links liggen. Die zijn voor de liefhebbers, zeg ik tegen mezelf. Tijdvretende ondernemingen zijn dat, waarbij je een behoorlijke portie geluk nodig hebt om ver te komen en dus veel te verdienen. Niks voor mij.

Sit & Go's blijf ik wel veel spelen op het internet. Voor elf dollar koop ik me elke keer in. In tachtig procent van de gevallen bereik ik het prijzengeld, één op de drie toernooitjes die ik speel, win ik. Al mijn resultaten houd ik bij op de computer. Zodat ik aan het einde van de week een goed beeld heb van wat ik heb gepresteerd – of niet. Ik heb succes, ben een stevig imago aan het opbouwen op het internet. Op fora zie ik mijn eigen naam geregeld verschijnen; mensen hebben het over me. Ze zien me aan voor een professional. Vol trots bel ik Nora op. De cijfers van afgelopen week zijn immers sensationeel goed; ik heb bijna 2000 dollar verdiend. "Hey gast, hoe is het nou met jou?", zegt een mannenstem aan de andere kant van de lijn. Ik ben verbaasd en kijk op het scherm van mijn mobiele telefoon; ik heb toch echt het nummer van Nora gedraaid. "Ehm, ik weet niet wie jij bent", zeg ik verbaasd. "Maar ik zoek Nora. Is ze in de buurt toevallig?" Op de achtergrond hoor ik Nora praten. Ze vraagt wie haar heeft gebeld. Ik weet het zeker. "Nee man, ze is er niet. Bel morgen anders even terug ofzo." Nog voordat ik kan vertellen dat het toch echt de stem van Nora is die ik hoorde, klinkt de bekende toon: opgehangen.

De afgelopen twee weken hebben we eigenlijk alleen nog maar via e-mail contact gehad. Dat de relatie die Nora en ik hadden voltooid verleden tijd is, wordt me zo langzamerhand wel duidelijk. Maar ik wil het niet accepteren, durf het niet onder ogen te zien. Ik probeer het van me af te zetten en bel Lisanne op. Met haar kan ik altijd goed praten. Ze is een jaartje jonger dan ik, maar heeft het verstand van iemand die tien jaar ouder dan mij is. "Laat je niet voor de gek houden", is haar eerste tip. Ik weet dat ze gelijk heeft, maar kan het niet zo goed toegeven. "Maar, maar…", stamel ik, "betekent dit dan dat het echt voorbij is? Dat ze echt mijn vriendin niet meer is? Ik bedoel, we hebben zo veel meegemaakt. Het kan toch niet…" Lisanne voorkomt een ongemakkelijk lange stilte door een stel keiharde woorden te spreken: "Ja, Gunnar, dat kan wel. Accepteer het. Ga verder, ga doen wat je leuk vindt en waar je goed in bent." Haar laatste advies dringt nauwelijks meer tot me door. Accepteren, zegt Lisanne. Tsja, dat is makkelijk gezegd. Maar doe het maar eens. Sluit zo'n hoofdstuk maar eens plotsklaps af. Dat is een zware opgave. Allerlei momenten flitsen door mijn hoofd. De etentjes, de avondjes uit, de romantische momenten, de onvergetelijke vakantie in Venetië, de avonturen die we hebben beleefd. Voorbij. Voorgoed. "Ik ga je even hangen", zeg ik met een brok in mijn keel tegen Lisanne. "Fijn dat je even tijd voor me had."

Mijn pokerpiek van afgelopen week voelt plotseling waardeloos aan. Dollars, ja, die heb ik. Best veel, inmiddels. Genoeg om een paar maanden op vakantie van te kunnen gaan. Dan kan ik businessclass vliegen, in luxe hotels overnachten en in de duurste restaurants eten. Alleen. Dan kan ik mooie kleren kopen, een dikke auto rijden en elke dag vier keer naar de bioscoop gaan. In mijn eentje. Dan kan ik de kroeg in en drinken tot ik niet meer kan, de hele dag op het strand liggen en de halve boekwinkel opkopen. Maar ik heb niemand om dat samen mee te doen. En dan is er allemaal niks aan.

Als je dronken bent, of als je heel moe of ongelukkig bent, kun je beter maar niet aan een online pokertafel plaatsnemen. Het is een 'oude' internetwet en ik besluit me deze keer netjes aan de regels te houden. Ik voel me niet prettig en besluit op mijn PC niet meer te doen dan wat potjes Patience. Dat houd ik twee dagen vol. Slapen, eten, bankhangen en af en toe doelloos een potje Patience spelen op de computer. Meer doe ik niet. Daar word ik ook niet gelukkig van, merk ik al snel. Ik schakel mijn 'hulplijn' Lisanne maar weer eens in. Ze doet me al snel een voortreffelijk aanbod: "Ik kom voor jou koken vanavond, goed?" Nou en of!

Lisanne heeft humor. Ze vrolijkt me op en als we het hoofdgerecht bijna achter onze kiezen hebben, betrap ik mezelf erop dat ik niet eens meer aan Nora heb gedacht. Ik was alleen maar bezig met het gesprek dat Lisanne en ik hadden. Over het nieuws, het weer en de laatste sportuitslagen. Eigenlijk dus over helemaal niets. Maar het voelde wel als een bevrijding. Even uit die sleur. De negatieve spiraal doorbreken.

Poker is gelukkig het volgende gespreksonderwerp. Waar ik mijn goede resultaten eerst nog wilde delen met Nora, daar begin ik nu met opscheppen tegen Lisanne. Over mijn constante spel, de reputatie die ik inmiddels heb opgebouwd, de goede resultaten en natuurlijk de winst. Want daar is het uiteindelijk allemaal om te doen. "Zullen we dan maar een potje gaan kaarten?", vraagt Lisanne nadat we ook het toetje hebben opgegeten. Ze knippert een paar keer met haar mooie blauwe ogen, glimlacht en maakt daarmee nog maar één antwoord mogelijk: "Shuffle up and deal, Lies!" We pakken mijn laptop, gaan op de bank zitten en laten ons meeslepen in een ongekend mooie en lange sessie online poker. De ene Sit & Go hebben we nog maar net gewonnen, of het volgende goede resultaat is alweer daar. Waar de tegenstanders vandaan komen, is deze avond bijzaak. Australiërs, Finnen, Duitsers, Tsjechen, Amerikanen, Chinezen, Canadezen, Brazilianen: we verslaan ze allemaal. Na zeven geweldige pokeruren –en een winst van een paar honderd dollar- zijn zelfs twee blikjes energydrink niet krachtig genoeg om onze ogen open te houden. We zijn moegestreden.

Een blik uit het raam leert Lisanne dat het wel érg guur is buiten. En laat bovendien. Het is al drie uur, de werkdag begint voor sommige mensen alweer bijna. "Zeg Gunnar", zegt mijn blonde pokermaatje, "wij moeten morgen echt eens naar het casino gaan. Maar dan moeten we wel goed uitgerust zijn. Mag ik….?", zegt ze terwijl ze wijst naar mijn tweepersoonsbed. "Natuurlijk", vertel ik terwijl ik mijn tanden al aan het poetsen ben. "Ik heb nog wel een oud sportshirt. Kun je dat mooi als nachthemd dragen." Lisanne knikt goedkeurend en start haar avondritueel. Een nieuw succeskoppel lijkt geboren.

Het is al bijna middag als ik wakker word. Naast me tref ik niemand aan. Lisanne is vast al naar huis, maak ik mezelf wijs. Het is dan ook even flink schrikken als ik de huiskamer in banjer. Een paar blonde lokken zijn zichtbaar achter een laptopscherm. "Goedemiddag", grapt Lisanne op het moment dat ik als een duf, maar enigszins verbaasd konijn om de hoek kijk. "Ik ben mijn warming-up vast begonnen. Ga nooit naar het casino zonder thuis een paar potjes poker te hebben gespeeld", mompelt ze, ondertussen onderwijzend gebarend met haar wijsvinger. Ik spring snel even onder de douche en doe daarna een paar potjes mee. Onze overwinningsroes is verdwenen, waarschuwt Lisanne me. Al snel krijg ik in de gaten dat ze gelijk heeft. Een uur of tien geleden leken we onoverwinnelijk, nu vallen de kaarten telkens nét even verkeerd. Als dat vanavond in het casino maar goed gaat...

Pokerwraak Deel 6

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook