Pokerwraak - Deel 8

  • Teun van CuijkTeun van Cuijk
Pokerwraak - Deel 8 0001

Pokerwraak deel 7

Impossible is nothing. Zo luidde de slogan van een groot Duits kledingmerk. En dat is ook het nieuwe levensmotto mij geworden. Want, waarom bescheiden zijn? Waarom genoegen nemen met een rolletje op de achtergrond? Waarom jezelf neerleggen bij het spelen van gezellige, maar weinig imponerende home games? "Ik wil het gaan maken in de pokerwereld, Lisanne! Ik wil er nu echt voor gaan!" In al mijn enthousiasme til ik bij het weerzien met mijn vriendin Lisanne, die haar werkstuk heeft afgerond en eindelijk weer eens een keer tijd voor mij heeft, haar op. Om haar minstens vijf tellen te laten zweven. "Zeg Gunnar, zet me nu maar weer neer hoor", klinkt het vriendelijk doch vastbesloten. "Ik blijf liever met mijn beide beentjes op de grond. En dat zou jij ook moeten doen. Wat heb je nu allemaal bedacht?"

Ik schrik van de niet-enthousiaste houding van Lisanne en heb een paar tellen nodig om de juiste woorden te vinden. "Huh? Wat bedoel je? Ik bedoel… Waarom ben je niet blij voor me?" Dat kan ze me haarfijn uitleggen. "Gunnar, luister nu eens even naar me. Toen ik nog in het casino werkte, heb ik honderden van die gasten zoals jij voorbij zien komen. Winnen ze één keer wat, denken ze meteen dat ze de nieuwe Doyle Brunson of Gus Hansen zijn. Maar zo werkt het in de internationale pokerwereld echt niet. Geloof me, ga jij nu maar gewoon stapje voor stapje bewijzen dat je net zo goed bent als je denkt dat je bent. Als jij over kwaliteiten beschikt, komen die vanzelf bovendrijven."

Met open mond luister ik naar het relaas van Lisanne. Hoewel, luisteren is een groot woord. Ik zie met hoeveel pit ze spreekt en moet daar op dat moment van binnen door glimlachen. Heerlijk, zo'n meid die niet op haar mondje is gevallen. Haar woorden mogen nu dan wel hard aankomen; ze doet in elk geval haar zegje. En dat waardeer ik enorm. "Wat?", zeg ik als ze is uitgesproken. "Luister dan ook, sufkop!", antwoordt ze een beetje geërgerd. "Ik probeer je duidelijk te maken dat je nog niet direct een pokerprof bent als je een keer een home game wint van wat vrienden. Besef dat nu eens!" Ik maak haast met te verontschuldigen voor mijn afwezige gedrag en stel voor even de stad in te gaan. "Zegeltjes zijn er om te sparen, euro's moet je laten rollen. Zullen we mijn met poker gewonnen centjes eens lekker gaan uitgeven? Ik heb wel zin om mooie kleren te kopen. Voor mezelf, maar ook voor jou."

Dat hoef je een meisje natuurlijk maar één keer te vertellen. Als een tornado raast Lisanne door haar huisje heen; schoenen, handtasje, jas, mutsje: ze grist alles binnen de kortste keren bij elkaar. "Ready to go", zegt ze met een grote glimlach op haar gezicht. De dag is nu al geslaagd, zeg ik op dat moment tegen mezelf. We slenteren naar het centrum van Tilburg en fantaseren ondertussen vrijuit over alle mooie dingen die we zouden kunnen aanschaffen. "Een nieuwe jas komt eigenlijk wel van pas", begin ik. "En ik kan wel een paar mooie broeken gebruiken", zegt Lisanne op haar beurt. "Of een setje sexy lingerie", vertelt ze terwijl ze naar me knipoogt. "Maar dan wel rode", voeg ik toe. "Want mooi rood is absoluut niet lelijk!"

Eenmaal aangekomen bij de plaatselijke lingeriewinkel stap ik nieuwsgierig op de ingang van de zaak af. Ineens trekt iemand aan mijn trui. Het is Lisanne. "Zeg Gunnar, laat dit maar gewoon aan mij over. Vanavond mag je zien wat ik heb gekocht. Ga jij maar even neuzen in de platenzaak hier tegenover. Dan kom ik je daar wel ophalen als ik klaar ben." Ik ken het assortiment van de cd-boer al zo ongeveer uit mijn hoofd tegen de tijd dat Lisanne zich meldt. Zonder tasje. "Heb je niks gekocht? Heb je er zo lang over gedaan om met niets terug te komen?", vraag ik nietsvermoedend en lichtelijk geïrriteerd. "Zeg, waar zie je me voor aan! Het is al netjes ingepakt. Maar eh, zou je eventjes willen betalen? Ze weten bij de kassa dat je komt." Ik doe wat ik moet doen, trek mijn PIN-pas en voer de code in. "Gefeliciteerd met uw aankoop", zegt de medewerkster vriendelijk. "Ik ben benieuwd wat ik gekocht heb", grap ik.

De slentermiddag komt ten einde in een klein café waar de warme chocolademelk met een enorme klont slagroom wordt geserveerd. Dát zijn nog eens mokken. Ondertussen begin ik tegen Lisanne nog maar eens over mijn pokerambities. "Luister", ga ik van start met mijn verhaal, "ik heb hier best goed over nagedacht, Lisanne. Wat ik ga doen, is mijn tot nu toe vergaarde bankroll op internet voor driekwart gebruiken als inschrijfgeld. Voor allerlei toernooien, maar het liefst satellites. Voor de European Poker Tour-evenementen, enzo. Dat zijn toch de grote toernooien, natuurlijk. Dáár wil ik uiteindelijk aan tafel zitten. Zeg me niet dat het niet kan, want er zijn satellites genoeg. Het enige wat nodig is, is een flinke bankroll om de deelname telkens van te betalen én een stevige portie zelfvertrouwen. Nou, mijn bankroll is inmiddels vrij aardig en met mijn zelfvertrouwen zit het volgens mij ook wel goed. Komende week heb ik vrij, ik hoef dus niet te werken. Voor één keer kan ik me zeven dagen lang volledig concentreren op poker. Dit is dé kans." Lisanne roert nog maar eens in haar mok warme chocolademelk en kiest zorgvuldig haar woorden. "Ik geloof inmiddels wel dat je kunt pokeren, Gunnar. Maar weet je hoe veel mensen er op deze aardbol rondlopen die óók goed kunnen pokeren? En die mensen hebben ook een flinke bankroll en een overdosis aan zelfvertrouwen, hoor! Vanavond is er op internet vast ergens een aantrekkelijke satellite. Weet je wat we doen? Die gaan we gewoon spelen! Samen. We kijken wel of het wat wordt. Kun je meteen aan het niveau wennen. Na dat toernooi praten we wel verder, okay?" Klinkt als een goed plan. "Deal!", zeg ik voordat ik mijn lepeltje nog eens laat verdwijnen in de enorme slagroommassa in mijn mok.

Eenmaal genesteld achter het beeldscherm van de computer hebben Lisanne en ik er nog geen vijf minuten voor nodig om een mooie satellite uit te kiezen. De winnaar gaat naar een groot toernooi in Dublin. "Mooie stad", zeg ik. "Zolang ze er maar Starbucks hebben", grapt Lisanne. "Want ik wil natuurlijk wel mee voor de mental support."

Het toernooi begint, er zijn 153 mensen op jacht naar hun grote pokerdoorbraak. En dat zijn geen beginners, heb ik al snel in de gaten als ik een kleine pot wil stelen. Een Deen blijkt van mijn betje niet onder de indruk en verhoogt flink. Ik besluit te folden en neem de verloren chips voor lief. "Dit is wel even wat anders dan de home game bij Dylan", geef ik al snel toe. Mijn stack lijdt desalniettemin maar amper onder de goede tegenstand. Een Argentijn gaat voor de bijl en even later speel ik een Portugees van de virtuele pokertafel. Een elfde plek in de tussenstand is na twee uur de oogst. Maar dan gaat het ineens mis. Een agressief spelende Duitser heeft tot drie keer toe een goede read op me en maakt me meer dan de helft van mijn stack afhandig. "Je zult nu een keer moeten verdubbelen, Gunnar. Anders mis je de slag en bloed je langzaam dood. Want de blinds gaan over drie minuten ook omhoog", wrijft Lisanne de moeilijke situatie er nog maar eens in. En dan, als er nog 47 pokeraars dromen van Dublin, is het einde van mijn toernooi daar. Met een aas van schoppen en een vrouw van harten ga ik pre-flop all-in. Het moet maar, maak ik mezelf wijs. Die vervelende Duitser is er als de kippen bij om te callen en laat een paartje tienen zien. Op de flop valt een tien, de turn brengt een boer en dus zijn er voor mij straatkansen. Maar de river is een schoppendrie en daarmee zit mijn eerste satellite er, hoe vervelend ook, toch echt op.

Teleurgesteld? Ach, natuurlijk ben ik dat. Maar na twee minuten ben ik de satellite al vergeten. Ik krijg een SMS van Lisanne. 'Kom maar eens kijken wat je vanmiddag hebt gekocht. Ik ben in de slaapkamer', lees ik. De computer gaat direct uit, een wilde nacht volgt. Who wants to go to Dublin anyway?

LEES MEER

Comments

Lees 1 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook