Now Live Lex "RaSZi" Veldhuis Twitch Stream

David Williams op de fiets | David Williams interview

  • Dave GoldsteinDave Goldstein
David Williams op de fiets | David Williams interview 0001

Leuk dat je in Amsterdam bent. Wat brengt je hier?

Noah smeekte me om te komen toen we in Barcelona waren voor de EPT. De WSOPE in Londen komt er straks aan, en het leuk ons een goed idee om even naar Amsterdam te komen. Er was een leuk feest in Bloemendaal waar we heen moesten gaan. Dus vanuit Barcelona vlogen we met een klein rotvliegtuigje naar Amsterdam. M'n bagage is kwijtgeraakt en hebben ze nog steeds niet gevonden. We gingen naar het feest en het was koud, het regende en nacht. Het was een slecht feest, we bleven 30 minuten en op de terugreis heb ik m'n telefoon in de taxi laten liggen. Topidee, haha.

Nog goed gekomen?

Ja, ik heb m'n telefoon weer terug, geen probleem. En Amsterdam is geweldig, ik ben al zoveel keer hier geweest om Noah te bezoeken. Vroeger al, in onze "Magic"-tijd. Nu hebben we ook weer Magic gespeeld en ik heb wat bekenden gezien. Leuk dus.

Hoe gaat het me je? Je speelt live-toernooien, maar speel je nog wel eens online?

Niet vaak. Ik word gesponsord door Bodog, en de hoogste limieten zijn daar 3-6NL. Dat speel ik weleens, omdat 't van me verwacht wordt. Daar heb ik m'n eigen tafel en ik speel voor de gezelligheid en om te oefenen. Het is niet dat ik veel geld wil winnen op die tafel. En bovendien ben ik meer een live-speler, als het om grote bedragen gaat.

Waar speel je live?

We hebben een mooie game in de Venetian, eens of twee keer per week. Meestal 50-100 t/m 200-400 NL. Het kan er hard aan toe gaan en je kan zo een paar ton op een avond verliezen. Ik heb ooit een keer 90.000 dollar op een avond verloren, maar ook een avond waar ik 230.000 dollar won. Het gaat erg goed, de laatste acht sessies heb ik gewonnen. Ja, dat is de game van Gabe Thaler, waar Lex Veldhuis ook is geweest, klopt.

In een interview met Playboy Magazine, van een paar jaar geleden, zei je: "Misschien hoor ik alleen te wonen." Je woonde toen samen met je vriendin. Hoe is dat nu?

We zijn inderdaad uit elkaar gegaan en ik woon nu inderdaad alleen. Ik heb onlangs een mooi appartement op de Strip gekocht en ik vind het heerlijk om "baas te zijn" over m'n eigen huis. Ik ben heel erg precies, en wil graag dat dingen op een bepaalde plek staan. Als er iets fout staat, raak ik al in paniek. Wat dat betreft ben ik een control-freak.

Je bent academisch onderlegd en hebt gestudeerd aan Princeton, een van de beste universiteiten van Amerika. Heb je je opleiding uiteindelijk afgemaakt?

Nee, ik moet nog een jaar studeren ongeveer. Kijk, nadat ik tweede werd in het Main Event van de World Series of Poker, in 2004 was ik van plan om gewoon terug naar de universiteit te gaan, maar toen tekende ik een contract met Bodog, wat inhield dat ik het toernooicircuit zou gaan spelen. Als ik iets doe, dan wil ik het voor de volle 100% doen, niet half. Als ik het allebei zou doen, dus studeren en toernooien spelen, dan zou het niets worden. Ik heb altijd tienen gehaald, en ik zou het verschrikkelijk vinden om een lager cijfer te krijgen. Daarom heb ik voor poker gekozen. Ik kan altijd nog terug naar school, ook als ik veertig of vijftig ben, bij wijze van spreken. Ik mis het studeren wel.

Als je terugdenkt naar de tijd dat je 18 of 19 was, wat waren toen je ambities? Persoonlijke, zakelijke, misschien wel politieke ambities?

Ik heb nooit echt specifieke doelen gehad. Toen ik jong was, wou ik astronaut worden, dat weet ik nog wel. Daarna wou ik komiek worden, en daarna weer dokter, en toen weer advocaat. Op de universiteit studeerde ik computerwetenschappen, daarna elektrotechniek, daarna rechten en toen weer economie. Aan m'n professor vroeg ik wat ik eigenlijk kon doen met m'n economische studie. Hij zei: "Tja, we geven les in economie". Ik heb er nooit over nagedacht, dat je als econoom bij een groot bedrijf ging werken enzo. Ik was een van die jongens die dacht tot z'n veertigste te gaan studeren, en een hoop diploma's zou krijgen in van alles en nog wat. Een doktersgraad hier, eentje daar.

Wat ik wel wist, is dat ik beroemd wilde worden. Dat zei ik tegen al m'n vrienden. Het maakte niet uit met wat, als ik maar beroemd werd. M'n vrienden zeiden dan: "Je zingt niet, je danst niet, je acteert niet, je bent geen atleet, je bent geen basketballer, hoe ga je dat dan doen?" Dan zei ik: "Ik weet het niet, maar het gaat me lukken."

Het is gelukt, met poker.

Ja, hoewel het natuurlijk een mini-beroemdheid is. Maar toch, ik heb nu een levensstijl die bij beroemde mensen past. Ik heb geld, ik reis veel, dus in zekere zin is het gelukt.

Wat als poker zou wegvallen in je leven?

Dan ga ik terug naar de universiteit. Nieteens omdat 't me zou helpen om een baan te krijgen, maar omdat ik het leuk vind. Ik heb in principe genoeg geld nu om "niets" te doen, maar dan zou ik me te snel vervelen. Een van m'n ambities is het starten van een bedrijf. Het enige probleem is dat ik nog steeds niet weet wat voor bedrijf, anders was het al gebeurd. Ik denk er continu aan, bijvoorbeeld als ik uit een toernooi lig, als ik tijd heb. Welk gat in de wereld moet gevuld worden? Zodra ik dat weet, ga ik beginnen.

Heb je genoeg tijd om erover na te denken?

Jawel. Ik ben geen hard-core pokerspeler, zoals de profs die ook online spelen. Dus als er geen toernooi gaande is, heb ik genoeg tijd. Op dat soort momenten probeer ik me te ontspannen en wie weet komt het idee dan vanzelf.

Een tijdje geleden heb ik Patrik Antonius geinterviewd. Zijn levensstijl is er eentje van een topatleet.Hij is in topconditie en z'n hotelkamer was gevuld met vitamines, mineralenn en andere "gezonde dingen". Een topsporter. Hoe benader jij het spel?

Haha, ik ben het tegenovergestelde. Bij mij zie jij meer de Burger King papiertjes en pizzadozen. We zijn vandaag wezen fietsen, dat is voor al het toppunt van sportiviteit. Ik was uitgeput. Eigenlijk wil ik sportiever zijn, en misschien moet ik het ook wel zijn, maar aan de ander kant: ik heb het niet echt nodig. M'n natuurlijke stofwisseling zorgt ervoor dat ik niet dik wordt en redelijk in vorm blijf. Voor mij zou het beter zijn als ik dik word, dan ga ik namelijk zeker naar de fitnessruimte. Vooralsnog past het niet echt bij me. Ik ben zo vaak weg van huis, en heb zo'n raar levensritme. Misschien dat als ik een keer lang thuis ben, ik er anders over ga denken.

Patrick denkt dat de nieuwe generatie topspelers atleten zijn.

Ik ben het niet met 'm oneens, maar buiten hemzelf ken ik niemand die zo leeft, haha.

Je bent nu 27. Kun je jezelf als 40-jarige voorstellen?

Jawel, maar ik weet niet echt hoe ik dan zal zijn. Wat ik wel weet, is dat ik niet meer het leven wil leiden dat ik nu leid. Het is allemaal heel leuk hoor, dat pokeren de bijbehorende levensstijl, maar het geeft geen voldaan gevoel. Het is vaak een herhaling van zetten. Van pokertoernooi naar pokertoernooi, van cash-game naar cash-game, met dezelfde mensen en dezelfde bad-beatverhalen. Herhaling, herhaling. Als ik veertig ben, wil ik niet terugkijken en zeggen: "Man, ik heb alleen maar toernooien en cash-games gespeeld."

Poker kan "glamarous" zijn. Is het ook oppervlakkig?

Absoluut. Het is allemaal zo makkelijk en het "vult" niet. Het is eigenlijk best triest, als je het zo bekijkt. Ik doe weinig met m'n leven. Natuurlijk, het is fijn om veel geld te hebben en om te reizen. Maar als ik reis, zie ik ook weinig van de cultuur waar ik in terecht kom. Zo zijn de meeste spelers. Ze zien hun vliegtuig, taxi, hotel, het casino en hun laptop. In Spanje wou ik bijvoorbeeld de architectuur van de stad eens goed bekijken, maar we besloten om op 't strand te hangen. Da's Noah's schuld, haha. Hij wou bruin worden, en tja, ik heb niet echt een kleurtje nodig. Als ik weer in Barcelona ben voor de WPT, dan ga ik zeker de stad in, om de kathedralen te bekijken.

Heb je in Nederland wel wat van de cultuur gezien?

Ja, gelukkig wel. We zijn naar het Van Gogh Museum geweest, en nog veel meer. Hier ben ik al vaker geweest, dus ik ken Nederland goed. Ik moet dat ook in andere landen doen. Niet alleen maar het casino zien. Als ik nu terugkijk moet ik helaas zeggen dat ik niet veel meer heb gedaan dan toernooien gespeeld en gefeest. Het is leuk, maar het is "not much of a life".

Voor jonge pokerspelers is het juist een droom. Toernooien spelen en feesten.

Dat is ook wat ik zeg. Ze willen allemaal het leven wat ik nu leid. Pokertoernooien spelen, geld uitgeven en feesten. Maar ik besef heel goed dat 't al snel oud wordt, en saai. Ik wil meer van 't leven en wil meer met m'n intelligentie doen.

Poker heeft weinig dimensies?

Eigenlijk heeft poker maar 1 dimensie. Je probeert beter of slimmer te zijn dan de ander, om zo hun geld te winnen. Meer is het niet.

Je hebt een goede band met je moeder. Ze is een bekend persoon geworden in de pokerwereld, als fanatiek railer. Heb je je vader ooit gekend?

Nee, helemaal niet. Het is niet zo dat ik helemaal geen vaderfiguren had in m'n leven. M'n opa was er wel altijd voor me. M'n moeder was stewardess en ik was altijd bij m'n oma en opa als zij aan het werk was. Eigenlijk had ik twee moeders en een vader.

Het is jammer dat ze me weinig zien. In december komen ze op bezoek in m'n nieuwe huis en dan kunnen ze me in The Bellagio zien spelen.

Er wordt gezegd dat je meer een broer-zus-relatie had met je moeder.

Dat komt omdat we zo bevriend zijn, dat ze ons altijd als broer en zus zagen. Ik was altijd een heel braaf jongetje, dus ze heeft nooit echt een moeder hoeven zijn, in de zin dat ze me straf moest geven ofzo. Het was niet zo dat een van ons authoriteit over de ander had. We waren meer vrienden en speelden veel spelletjes samen. Scrabble, kaarten, video-games. Vaak zie je dat kinderen van 1-ouder gezinnen in problemen komen, en ik denk dat m'n opa en oma daarin een goede rol hebben gespeeld. M'n oma is heel religieus en er was familie in de buurt, dus er werd constant op me gelet.

Je bent in Dallas opgegroeid. Geen last van "gangs" daar?

Ach, ik woonde in een buurt waar het wel ok was. Lage middenklasse-buurt, zegmaar. In m'n jeugd ging ik niet naar een gewone school, maar naar een school voor bijzonder begaafde kinderen, en die school was in een betere buurt. Doordeweeks zat ik op op school en in het weekend was ik bij m'n familie.

Het klinkt als een fijne, veilige jeugd.

Was het ook. Mensen denken dat 't moeilijk was omdat ik geen vader had, maar het was geweldig. Lekker video-games spelen met m'n moeder 's avonds, lekker eten met m'n oma en opa. Er was veel liefde.

En nu zit je in het pokercircuit. Kun je met iedereen opschieten?

Ja, met alle spelers kan ik goed omgaan. Er is geen een speler waar ik een hekel aan heb. Het is ook veranderd, er is een nieuwe generatie pokerspelers. Vroeger, toen ik nog in de illegale games van Dallas speelde, waren er veel "scumbags". Maar nog steeds beschouw ik maar weinig pokerspelers als echte "vrienden". De meeste zijn gewoon goede kennissen, en ik kan prima met ze omgaan, maar ik zal ze nooit m'n leven toevertrouwen. Dat is inherent aan poker: het is een egoistisch spel waarbij je aan tafel gaat zitten om geld van anderen afhandig te maken. Er is geen vriendschap in het concept van poker. De meeste pokerspelers denken in eerste instantie alleen aan zichzelf, wat prima is.

Wie speelden er in de clubs in Dallas?

Verschillende soorten mensen. Er waren chauffeurs, koks, arbeiders die hun salaris vergokten en altijd weer geld probeerde te krijgen om hun verliezen goed te maken. En aan de tafels waar ik speelde, dus op de iets hogere limieten waren er een hoop bookmakers, en oplichters. Veel criminelen. De meeste mensen die pokeren zijn niet degenen die je op TV ziet, haha. Je moet erg "streetsmart" zijn om te kunnen pokeren en om die levensstijl aan te kunnen.

Ben je zelf weleens opgelicht?

Niet dat ik weet. Ik ben pessimistisch ingesteld en daarom ook heel voorzichtig met alles. Ik kijk constant om m'n schouder om te zien wat er gebeurt. Gelukkig ben ik "streetsmart" genoeg.

Het is een flinke verandering om dan de World Series of Poker te spelen. Je noemde het een zomerkamp.

Ja, vroeger ging ik altijd in de zomer twee weken op kamp. Dat was altijd zo geweldig en daar keek ik het hele jaar naar uit. Als 't dan afgelopen was, vond ik het verschrikkelijk, omdat 't alweer voorbij was, zo snel. Zo is het ook met de World Series of Poker. Je kan niet wachten tot 't begint en sneller dan je denkt is het alweer afgelopen. Dan moet je weer een jaar wachten. Het is gewoon heel bijzonder: eens per jaar is iedereen die zich met poker bezighoudt op een plek.

En iedereen is op jacht naar een bracelet. Jij hebt er al eentje. Wat is er toch zo bijzonder aan dat armbandje?

Het is een stigma dat de pokermaatschappij heeft gecreeerd: "je moet een bracelet hebben, anders tel je niet mee". Het is eigenlijk heel vreemd, want het winnen van een EPT of WPT heeft net zoveel waarde. Dat ik een bracelet heb, wil niet veel meer zeggen dan dat ik een toernooi heb gewonnen. Het is maar een toernooi. Misschien dat ik het zo makkelijk kan zeggen omdat ik er al eentje heb, maar ik zou 'm graag inruilen voor een grote WPT-overwinning, met het bijbehorende prijzengeld natuurlijk. Voor mij draait poker om geld, en geld alleen. Ik ben liever iemand zonder bracelets en 20 miljoen dollar prijzengeld, dan iemand met 20 bracelets en 4 miljoen dollar prijzengeld. Maar ik ben blij dat ik er eentje heb. Nu hoef ik me geen zorgen meer te maken om er nog eentje te halen.

Wat heb je gedaan met je prijzengeld van de WSOP en de WPT?

Ten eerste heb ik 35% belasting betaald. Veel spelers doen dat niet en sjoemelen wat, maar ik voelde het als een verplichting richting de maatschappij. Ik heb een huis gekocht voor m'n moeder en m'n opa en oma. Daarna heb ik het grootste gedeelte risicovrij belegd, en de rest vormt m'n pokerbankroll waar ik het mee moet doen. Het geeft extra motivatie om 't goed te doen in toernooien en cash-games, want ik kan niet aan dat andere geld komen. Dat is m'n pensioen, voor later.

Tot nu toe is het een vrij serieus interview. Laten we het eens lichter maken. Favoriet eten?

Paté.

Lekker. Op brood of op toast?

Op een krokante Franse baquette.

Muziek?

Hip-hop.

Film?

Hmm, moeilijk. Ik heb net een home-cinema laten installeren thuis, High Definition, Blue Ray, alles erop en eraan. En toevallig was Pirates of the Carribean een van de eerste films die ik daar op zag. Het was een fantastische ervaring, nog beter dan de bioscoop. Het plot deed er niet eens toe. En ik moet "Goodfellas" noemen.

Korte quotes: Las Vegas is een sprookjesstad en heeft niets van doen met de realiteit.

Het hangt ervan af hoe je het bekijkt. Vanuit het oogpunt van de toerist klopt het. Ik dacht er ook zo over. Maar als je er hebt gewoond, is het toch anders. Las Vegas is een gewone stad, met groentewinkels, scholen. De "Strip" in Vegas is maar een klein gedeelte van de stad.

Een bracelet of en bubbelbad vol met mooie vrouwen?

Eh, ik heb de bracelet al, dus ik kies voor het bubbelbad, omdat ik van vrouwen hou. Als ik nog geen bracelet had, zou ik anders kiezen. Vrouwen komen en gaan, en de bracelet is voor altijd.

Geloof je in God?

Ja, altijd gedaan. Vreemd, want ik ben erg wetenschappelijk ingesteld en wil graag bewijs zien voor ik iets geloof. Ik denk daar veel over na, hoe m'n wetenschappelijke "ik" zich verhoudt met de religieuze kant in mij. Er zijn zoveel dingen die niet wetenschappelijk verklaard kunnen worden. Voor mij is het iets wat ik niet kan uitleggen, het is er gewoon.

Als je PokerNews Magazine 2 nog niet hebt gelezen kun je het hier in PDF formaat downloaden

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook