Geert Jans maalt niet om een bad beat

Geert Jans maalt niet om een bad beat 0001

Sommige mensen blazen graag hoog van de toren, sommigen zijn erg bescheiden. In die laatste categorie valt in elk geval Limburger Geert Jans. Als je hem vraagt wat voor werk hij heeft, zegt hij dat hij geen werk heeft. Hij pokert alleen maar. Het woord pokerprof komt in elk geval niet direct uit zijn mond als je hem naar zijn werk vraagt. Wel is hij een jaar lang de beste Nederlandse pokeraar van de wereld na zijn 62ste plek in het WSOP Main Event.

De 26-jarige pokerprof leeft in een leuk appartementje in Blitterswijck, een dorpje vlak bij Venray. Hij heeft zijn huis mooi ingericht. Bij binnenkomst valt je oog meteen op een groot 30"-scherm, dat wordt geflankeerd door twee kleinere van 24". Ernaast staat nog een laptop te draaien. Verderop aan de muur hangt een levensgrote poster van een tafel tijdens de World Series of Poker. Bij een blik erop blijkt dat Jans er zelf aan zit en aan diezelfde tafel zit ook de beste speler uit de geschiedenis van de World Series, Phil Hellmuth. De zithoek wordt opgesierd door een al net zo groot plasmascherm, met drie controllers van een spelcomputer ernaast. Genoeg luxe in het appartement. Deels betaald door de zege in het Main Event? Een glimlach tooit het gezicht van de blonde Limburger en een klein knikje kan er net vanaf.

Je was de beste Nederlander van het WSOP Main Event. Hoe voelt dat?

Ik heb wel even op een wolk geleefd, maar dat is wel voorbij. Het geeft wel een extra dimensie aan mijn prestatie dat ik de beste Nederlander was, maar op zich was mijn prestatie toch wel mooi. En op welke plek ik dan precies eindig, maakt ook niet meer uit.

Hoe ging je toernooi?

De eerste dag wist ik niet echt wat ik kon verwachten eigenlijk. Het was ook mijn eerste live toernooi van meer dan honderd euro. Vanaf de tweede dag ging het als een speer. Ik kreeg op een gegeven moment 260.000 chips. Ik won met QQ van AK en ik won nog een hand op de river. Daarna heb ik niet meer teruggekeken. Toen zat ik bij de chipleaders.

En dat voor iemand die vooral cashgames speelt.

Ja, twee jaar geleden ben ik gestopt met werken en gaan pokeren. Ik doe hoofdzakelijk cashgames online van 400 tot 1000NL. Alles shorthanded.

Niemand kende me ook in Vegas. Alleen RaSZi kende me van mijn nickname Geert99 op PokerStars. Ik heb hem alleen niet zo veel gezien. Ik speel ook niet zo graag live. Ik was altijd blij als de dag weer ten einde was. Live spelen kost gigaveel tijd in verhouding met spelen op internet. Het voordeel is alleen wel dat, hoewel ik niet veel ervaring heb, ik veel betere reads op spelers had in het toernooi. Die mis je dan wel online.

Want hoe speel je online dan? Hoeveel tafels?

Ik speel zes tafels. Dat gaat dus zo veel sneller dan live. Wel heb ik me ook vorig jaar al geprobeerd te kwalificeren voor het Main Event, maar dat is toen niet gelukt. Ook voor de Bahama's had ik het geprobeerd. Nu lukte het wel direct. Het was in de eerste satellite gelijk raak.

En toen daadwerkelijk het Main Event spelen.

In het begin heb ik gewoon mijn eigen ding gedaan. Niet zo veel nagedacht eigenlijk. Als je bovengemiddeld kunt kaarten, hoef je je niet zo'n zorgen te maken. Ik stond vierde toen er nog duizend man in het toernooi zaten. Toen ging ik wel denken: Ik haal het geld, als.... Maar in feite maakt je aantal chips niet uit. Ik weet dat ik kan pokeren, dus is het gewoon naar de stacks kijken en wat voor moves je daarmee kan maken. Ik neem wel mee dat ik tegen de bubble wat meer druk kan zetten. Elke hand krijg je weer gegevens van andere spelers erbij. Het was heel zakelijk eigenlijk.

Toen ik op dag 3 een grote pot won van Chao Yang, had ik wel in mijn achterhoofd dat ik daarmee wel eens ver zou kunnen komen. Maar dan denk je dus te ver na. Dus was het: Ho eens even! Ik ben toen ook van tafel gegaan en even gaan bellen met de vrienden en andere mensen die met z'n vijftienen hier in mijn huis zaten. Die zaten hier elke dag PokerNews te kijken en alles wat ze maar over me konden vinden. Sommigen zaten elke dag van tien uur 's avonds tot zes uur 's ochtends.

Al je vrienden waren hier? Of waren er ook nog een paar mee naar Vegas?

Er waren drie jongens mee. Die hielden alleen niet zo van pokeren of gokken. Ik speelde pas op dag 1C, dus we hadden eerst een auto gehuurd en daarmee hebben we een grote ronde gereden door de Grand Canyon. De planning was om daarna nog een grote ronde door California te maken als ik er vroeg uit zou liggen. Dat lukte alleen niet dus.

Ik moest elke dag om twaalf uur beginnen. Ik ging steeds met de PokerStars-bus naar het Rio en zij kwamen een paar uur later steeds even kijken. Ik zat vrij vaak dicht bij de rail, dus ze konden het gelukkig wel nog goed zien. Daarna gingen ze vrij gauw weer weg en zetten ze foto's op een site, voor onze vrienden thuis. Zo waren die niet alleen afhankelijk van PokerNews, maar hadden ze ook nog wat meer informatie. We hadden elke dag hetzelfde ritme. In de dinner break gingen we naar het Palms Hotel. De laatste dagen gingen Stevedude en Yde van Deutekom ook veel mee eten. Mijn vrienden gingen daarna nog even in de bar hangen en kwamen nog af en toe kijken. Na de dag dronken we nog een paar biertjes in het hotel en dan ging ik naar bed. Zij bleven dan meestal nog even zitten, maar ik wilde wel fit blijven.

De flow in het toernooi was toch weer elke dag anders. Elke dag een nieuwe tafel en nieuwe kaarten. Dag vier begon ik met een miljoen chips en heb ik de hele dag kleine potjes verloren. Pas de laatste twintig minuten kreeg ik iets. Vijf handen op rij kon ik raisen, reraisen of iemand allin zetten. De rest van de dag was iedereen steeds superagressief en kon ik geen kant op.

Overal hangen in het Rio ook schermen met de payouts. Bovendien praat iedereen er wel over aan tafel. Op een gegeven moment hadden we moneyjumps van zestien- of achtienduizend. Ik had het geluk dat ik er net na zo'n jump uit ging en dus net meer dan een ton pakte. Ik heb eigenlijk heel het toernooi niet zo agressief gespeeld met mijn meer dan average stack. Vrij passief eigenlijk, maar die stapjes omhoog kwamen daardoor vanzelf wel.

Je vliegt er dan uit als je meer dan een ton hebt. Je hebt azen, 3bet preflop en snapcallt allin op een Q-hoge flop. Je tegenstander heeft een vrouw en hit nog een tweede vrouw op de river.

Ja, ik was superblij over mijn toernooi eigenlijk. Je kan een kater overhouden van zo'n beat, maar daar had ik geen last van. Ik heb ook een keer of drie een coinflip gewonnen en andere gelukjes. Het is goed gelopen en de kaarten zaten mee. Ik heb vreselijker dingen gezien.

Je baalt wel natuurlijk, want als ik die azen gewoon win, kom ik boven average en kan ik verder overleven en dan zomaar de top dertig halen. Dan is het niet zo moeilijk meer om van een ton twee ton te maken. Je kan dan in principe een ton bij elkaar folden.

En dan moet je naar huis. Daar is dan een feestje neem ik aan?

Ik kwam donderdag thuis en toen was het nog rustig. Alleen Dennis, mijn huisgenoot was er. Met hem heb ik toen wat nagepraat. Vrijdag kwam er iemand van de krant. L1 kwam ook voor een interview en daarna ging ik vrijdagavond gewoon naar de soos. Dat doe ik altijd. Daar hadden ze dit keer alleen een verrassingsfeest. Ze hadden een boek gemaakt met daarin alle foto's van mij, alle teksten uit de shoutbox van PokerNews en ze hadden ook posters van me gemaakt. Dat was allemaal hartstikke leuk.

Dan heb je een ton gewonnen en mag je thuis weer netjes 400NL gaan spelen. Da's ook wel raar denk ik?

Klopt. Maar het is ook wel weer lekker hoor. Ik vind het leuk om te doen. Ik heb prachtig spul staan, beter kan ik niet krijgen. Dennis komt 's avonds thuis van werk, waarna we gaan eten en dan speel ik ook niet meer echt.

Niet? Jij bent een 9-tot-5-speler?

Ja, ik vind het wel lekker om een ritme aan proberen te houden. Het is lichamelijk niet fijn om geen ritme te hebben. Bovendien heb ik ook geen zin om elke nacht tot een uur of vier te moeten spelen. Dan leef je ook helemaal langs je vrienden heen. Ik doe dat dus maar een keer in de week, op zondag. De Sunday Warm Up speel ik altijd wel. En vaak komt er dan nog wel een 50-, 100- of 10rebuy bij. Bij de 100rebuy kan je wel makkelijk chips verzamelen, omdat er altijd wel rijke mensen meedoen die makkelijk hun chips afgeven.

Heel soms doe ik ook nog wel de Sunday Million. Dat ligt er een beetje aan hoe het gaat in de andere toernooien. Eén toernooi tegelijk spelen vind ik een beetje te kostbaar voor mijn tijd, dus dan doe ik die er wel bij als ik nog maar in één toernooi speel.

Hoe ben je eigenlijk begonnen met poker en wat zijn de doelen inmiddels?

Via een vriend van me ben ik begonnen. Dat is als drieënhalf of vier jaar geleden. Hij kwam langs en zei: Geert, nu heb ik wat gevonden. Een spel op internet en je kan er makkelijk geld mee verdienen. Dus wij geld op die site gezet en binnen een paar dagen was het weg. Dat ging een paar keer zo en toen zijn we gestopt. Maar na een half jaar kwam hij terug. Geert, we hebben het toen niet goed gedaan. Toen hebben we weer geld erop gezet, hebben wat gelezen en het ging al beter. Nog een tijdje later draaiden we quitte en daarna gingen we winst maken. We waren begonnen met limit, daarna deden we sit en go's op Party en toen zijn we bij no limit gekomen.

Ik heb twee jaar geleden ook niet mijn werk opgezegd voor het poker. Ik had een paar keuzes en het leek me leuk om wat te ontspannen op de computer. Dat ging zes weken enorm goed en sindsdien kijk ik niet meer terug.

Mijn doel is niet om nou per se op de hoogste limieten te kunnen spelen. Ik wil wel voor mijn dertigste een huis kunnen kopen. Mocht online poker ooit nog eens verboden worden, of de Belastingdienst duikt erop. Als het dan is gelukt een huis te kopen, zou dat mooi zijn. Mocht het dan mis gaan met poker, heb ik niet voor niks zes jaar alles opgezegd.

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook