Chin Chang, mindset en gevoel - Interview met Chin Chan

Chin Chang, mindset en gevoel - Interview met Chin Chan 0001

Met zijn zege in het €2500,- toernooi zorgde hij voor een van de mooiste momenten tijdens de Master Classics of Poker, in november in Amsterdam. Nog steeds beseft Chin Chang niet wat hij nou precies heeft gedaan. Toch kijkt de 24-jarige man uit Den Helder terug en vooruit. Een paar EPT's gaat hij spelen komend jaar, maar verder zal er voor de nuchtere Chang niet veel veranderen.

"Ik wil gewoon spelen waar ik me lekker voel."

Ha Chin, de Master Classics zijn voorbij. Wat heb je erna gedaan?

De week erna heb ik alleen maar gechilld. Ik was leeg, want het was zwaar. Ik had echt heel veel energie in dat toernooi gestopt. En ik moest ook even realiseren wat ik allemaal gewonnen had, want dat was ook ziek natuurlijk. Ik ben zulke bedragen niet gewend. Ik besef het nog steeds niet echt. Ik moet ook nog een beetje nadenken wat ik verder wil gaan doen. Ik ben niet beter geworden ofzo. En ik had poker eigenlijk al een plek gegeven in mijn leven. Ik word nooit prof.

Dat wil je niet?

Het leven van een prof is zwaar. Ik vind poker leuk en ik zal ook niet gauw stoppen. Ik wil gewoon alleen een leuk centje erbij verdienen. Gewoon alleen spelen als ik zin heb. Ik heb bijvoorbeeld ook een periode veel gespeeld terwijl ik er geen zin in had. Dat is echt niet tof. Je speelt dan niet goed. Nu speel ik hoogstens een of twee keer in de week. Dat is chill.

Ik wil altijd beter worden. Daarom speel ik de homegames in Den Helder ook niet meer. Ik speel alleen nog in Amsterdam. Daar komen de beste spelers. Ik wil omhoog in limieten en spelen met mensen waarvan ik wat kan leren. 5/5 speel ik nu al drie jaar. Dat vind ik relaxed. Ik verdien er nog veel mee ook. 1/2 kan ik niet eens goed meer spelen. Dan ga ik zitten kutten.

Je zei dat de Master Classics zo zwaar was. Wat maakt het zo zwaar?

Dit toernooi heb ik drie dagen lang twaalf uur vol gegeven. Dat doe ik normaal ook nooit. Als ik een dag twaalf uur speel, ben ik al kapot. Normaal speel ik van acht tot drie uur in het casino en dat ben ik gewend. Poker is ook qua energie dus echt sport. Drie dagen lang gefocust en geconcentreerd moeten zijn. Het kostte echt fysieke energie en dat brak me op een gegeven moment op. Het viel me mee dat ik mijn focus niet kwijtraakte. Ik ben dit jaar ook begonnen met sporten, dat heeft me echt geholpen. Voor mij was het een hele nieuwe ervaring.

Hoe zie je die vermoeidheid terug in de week erna?

Ik kon niks meer. Ik was echt hersendood. Ik had nergens zin in en al helemaal niet in poker. De dag erna heb ik wel met al mijn vrienden in onze vaste kroeg een feest gehouden. Die hadden we afgesloten en daar gingen we helemaal los. Op de finaledag waren ook al mijn vrienden er, ook die helemaal niks met poker hebben. Die ken ik al heel lang. Het was een ongelofelijk feest. Dan trek je alle flessen open.

Die vrienden zorgden wat mij betreft ook voor het mooiste moment van de Master Classics. Dat jullie bij de laatste hand allemaal bij elkaar staan. Na de laatste kaart ontstaat er een enorme explosie van vreugde.

Er viel een last van mijn schouders. Ik was drie dagen alleen met dat toernooi bezig, dan is het afgelopen en dan valt het ook nog jouw kant op. Dat was zo geweldig. Mijn vrienden van buiten het poker die er waren, waren echt steun voor me. Ik ben toch die gast die erbuiten staat, die pokert. Zij doen allemaal dingen daarbuiten, hebben een goede carrière enzo. En ik weet dat ze het me gewoon gunnen. Zij kijken niet naar de prijs, maar vinden het tof als ik win en kijken naar wat ik presteer.

En dan was er natuurlijk nog een hele club die ik ken van poker uit Den Helder. Die zijn toch ook helemaal naar Amsterdam gekomen. En natuurlijk de mensen die ik van Amsterdam zelf ken. Al die support is echt een steun in de rug geweest. Tussen de handen door ontladen, dat was echt tof.

Je keek drie dagen dezelfde film, hebt drie dagen dezelfde route gereden naar Amsterdam en ook drie dagen dezelfde kleren gedragen. Ben jij zo bijgelovig?

Als je dezelfde dingen doet, blijf je in de flow. Ik heb drie keer Kung Fu Panda gekeken. Het is misschien iets bijgeloof, maar ik denk niet dat het te maken heeft met pech of ongeluk. Het is lekker als je in hetzelfde vel zit drie dagen, letterlijk en figuurlijk. Het was wel vet smerig natuurlijk. Ik zat echt te zweten en ik stonk een uur in de wind. Het is alleen heel chill als je zo dezelfde mindset kan houden.

Amsterdam is toch ook mijn hometown, dat voelt ook al fijn. Een paar maanden geleden ging het in Rotterdam de eerste dag wel goed, maar daarna niet meer. Dat was dus niet fijn. Ik wilde het helemaal anders, dus ben nu steeds heen en weer naar huis gereden, een uur heen en een uur terug. Ik sliep maar drie uur per nacht, maar ik had er wel elke dag weer super zin in. Maar echt met bijgeloof heeft dan niet te maken.

Je wint 175.000 euro. Hoe is het om zo veel te winnen?

Dat is insane. Normaal speel ik 5/5 en als je dan op een avond 600 tot 1.000 euro wint, is het goed. Maar als je dan ineens zo'n klapper pakt, is dat supergoed. Je wordt dan ook naar een kamertje meegenomen. Daar wordt het geld voor je uitgeteld op een tafel en dan vragen ze of je het zo wil meenemen of dat je het op je bankrekening wil. Gasten, effe serieus. Laten we het maar even overschrijven. Het is life changing money voor mij. Ik heb nooit tekort gehad, maar dit is anders. Je kan er zo veel mee. Daarover moet ik hard nadenken. Ik zou kunnen kiezen om het echte hoge podium te betreden met poker. Ik kan een eigen zaak beginnen, een huis kopen. Het verandert alles. Daarover moet ik echt goed nadenken. Ik kan alles doen wat ik wil. Dat is een ongelofelijke luxe en dat hebben niet veel mensen. Daar ben ik me ook wel van bewust.

Ik ben niet iemand die 25/50 gaat spelen, want dat vind ik vet zieke limieten. Ik vind het supertof op 5/5 en daarmee kan ik ook mezelf onderhouden. Ik bedoel, als ik 5.000 euro verlies op een avond, vind ik dat nog steeds ziek. Dan krijg ik een hartaanval. Ik vind het helemaal niet cool om op 25/50 te gaan zitten. Je moet altijd in je comfort zone spelen en dat is bij mij 5/5. Ik ga slechter spelen ook als ik tien keer zo hoog speel. Mindset en gevoel zijn het belangrijkste. Daarom word ik ook geen prof, daar heb ik de mindset niet voor.

Chin Chang, mindset en gevoel - Interview met Chin Chan 101


Hoe was je mindset tijdens het toernooi eigenlijk?

Ik wilde zo graag winnen, dat heb ik nooit eerder ervaren, met wat dan ook. Dat was voor mij heel uniek. Ik had zo erg mijn zinnen erop gezet. Mensen zeiden op een gegeven moment: Je hebt nu zo'n grote stack bij de laatste 25, ga lekker uitzitten tot de finaletafel. Dat zou ik normaal ook hebben gedaan. Maar nu wilde ik zo graag winnen en ik had alles onder controle. Waarom zou ik stoppen? Ik heb nog nooit zoiets bruuts meegemaakt. Dat heb ik ook gewonnen, he? Het gevoel dat ik dat ook kan.

Wat doe jij op internet?

Ik kan niet spelen op internet eigenlijk. Maar ik speel, als ik al online speel, Omaha. Dat vind ik makkelijker, omdat ik dan minder hoef na te denken. Dat klinkt heel gek. Maar je hebt een hand, je hebt zoveel outs, die gast heeft zoveel outs en is dat gunstig dan is het douwen, douwen, douwen. Dat vind ik prettiger. Ik wil heel veel creativiteit in mijn spel eigenlijk. Ik wil mensen op handen zetten, maar dat lukt me niet bij online Hold'em. Ik vind dat heel moeilijk. Ik speel 1/2 en 2/4 online. Ik heb weleens meegekeken met pro's die Hold'em spelen en ik vind het te moeilijk. Het is heel statistisch, maar ik wil meer creativiteit. Door de statistieken is 90 procent van de hand al gespeeld voor de flop er is. In principe is bij Omaha alles een 60/40 en als ik er goed voor sta, ga ik er voor en anders ga ik weg. Zo win ik ook op internet. Alleen kan ik het ook niet lang spelen. Dat kost te veel energie. Internetspelers kunnen er niet tegen om live te spelen, omdat ze zo weinig handen krijgen en ik kan er niet tegen om online te spelen. Maar wel dik respect voor die internetjongens, want die verdienen meer dan ik.

Wat voor speler ben jij eigenlijk?

Ik speel toch wel tight aggressive. Ik ben niet bekend in de hele pokerwereld, maar alleen bij de mensen waartegen ik speel. Ik sta wel bekend als heel insane, maar dat ben ik helemaal niet. Als ik een bluf maak, maak ik een bluf, maar het maakt niet uit met welke hand. Hetzelfde bij een valuebet, dat is gewoon een valuebet en het maakt niet uit met welke hand dat is. Dat vind ik een prettig image: dat ik wel in staat ben tot alles, daardoor ben ik moeilijk te bespelen.

Vroeger was ik echt sick. Toen had ik een hele andere understanding van de game. Toen was ik heel loose aggressive en blufte ik willekeurig. Daar komt mijn huidige image nog een beetje van. Er zat geen beleid in. Ik deed maar wat. Ik ben wel voorstander van functioneel blufs laten zien. Ik wil er wel iets mee bereiken, maar in cashgames doe ik het bijna niet meer.

Je zei net dat je tegen de beste spelers wil spelen om beter te worden. Wat doe je daar nog meer voor?

Nou, ik lees geen boeken, als je dat bedoelt. Mijn manco al die jaren is geweest dat ik niet veel besprak. Ik ken in Den Helder niet echt veel mensen waarmee ik handen kan bespreken. Daar kom ik dan iets mee tekort. Ik zoek het ook niet echt op in Amsterdam. Met vrienden die ik maak in poker heb ik het dan liever over andere dingen. Hoewel je nooit echte vrienden maakt in het poker, mensen die je ook belt als je op vakantie gaat enzo. De meest gunstige situatie is eigenlijk dat je met een vriend begint en samen omhoog klimt in poker. Dan kun je dingen bespreken. Maar dat heb ik dus niet gehad.

Hoe ben jij wel begonnen met poker dan?

Ik weet het niet, ik begon er gewoon mee. Ik speel al kaartspelletjes sinds ik drie ben, daar ben ik Chinees voor. Poker kwam een paar jaar geleden in opkomst. Op internet zag ik poker en toen kwam ik in Amsterdam Noord terecht, zonder dat ik het spel kende. Ik heb daar veel lesgeld betaald, maar zo heb ik het wel geleerd. Als je 1/2 speelt, kun je het rustig leren. Je verliest eens 200, maar dat kan best. Het eerste jaar verloor ik echt, het tweede jaar was ik misschien net break even. Het derde jaar begon ik te winnen en het vierde jaar won ik nog meer, maar met minder spelen. Dat is het eigenlijk kort samengevat. Ik speelde het vierde jaar minder, omdat ik het derde jaar ongelukkig was. Ik was non-stop aan het spelen. Ik verwaarloosde vrienden, familie en mijn bedrijf. Dat heeft me negatief beïnvloed. Mijn mindset raakte in de war. Ik won wel, maar dat was niet voldoende om dat allemaal op te geven. Daar staat geen prijs op. En nu speel ik veel minder en de resultaten zijn beter. Dat is veel lekkerder en dan win ik ook nog eens dat toernooi. Dat is helemaal een bekroning.

Hoe besef je dat je alles verwaarloost?

Je vrienden moeten je op een gegeven moment zeggen: he lul, je bent alleen nog maar aan het pokeren. Dat moet je horen of willen horen. Je moet fouten maken en dingen in de soep laten lopen. Je moet met je neus op de feiten worden gedrukt. Dat moment kwam bij mij anderhalf jaar geleden. Ik ging ook fysiek achteruit. Je slaapt overdag en leeft 's nachts. Dat is gewoon een heel naar leven. Dat raad ik iedereen af. Het is moeilijk te zeggen wanneer het moment precies kwam, maar het sluimert allemaal dan. Het is een optelsom van allerlei dingen die gebeuren. Als je op een gegeven moment beseft dat je vet ongelukkig bent, dan pak je het aan. Ik pakte misschien 2000 tot 3000 in de maand. Dat is een goed salaris, maar ik had geen sociaal leven. Daar word je ongelukkig van. Het klinkt heel oubollig, maar nu wil ik gewoon leuk pokeren.

Chin Chang, mindset en gevoel - Interview met Chin Chan 102

(Foto's: Roel van Diem)

LEES MEER

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook