EPT dagboek - Een paar dagen wachten...

EPT dagboek - Een paar dagen wachten... 0001

Na de nu al legendarische zege van Constant Rijkenberg in San Remo was het voor de live reporting crew zaak om even te ontspannen gezien de lange dagen en de grote drukte daar omheen. Tijdens een groot toernooi als de EPT is het altijd hard werken en om dus twee weken achter elkaar door te buffelen is een hele opgave, gelukkig hadden we dus even pauze.

Op de avond van de overwinning van Constant zaten we gezellig een aantal alcoholische versnaperingen naar binnen te werken met een grote groep Nederlandse spelers waaronder Johan van Til en Jochum Weenink. Een biertje drinken met pokerspelers is bijna hetzelfde als een doorsnee avond in de locale kroeg alleen is er altijd de drang naar actie en zo ging ik even regelen dat we een sit en go mochten spelen. De hele week had ik lief geglimlacht naar de vrouwelijke brush die nu na overleg met de hoogste baas een tafel beschikbaar stelde voor ons, we zouden wel zelf moeten delen. Het kwam er op neer dat we een 11 handed sng speelden met Frank als dealer. Nadat we het eens waren over de buy-in (€50,- + €100,- last longer bet van sommige spelers) ging het raise festijn los en ik knikkerde Ruben Visser er in de eerste hand meteen maar uit.

We hadden tot 3 uur de tijd vanwege de sluitingstijd van het casino en dat was geen probleem aangezien we zelf de blindlevels bepaalden. Na ongeveer anderhalf uur waren het Stefan 'hdkeisk' Swillens en Paul Berende die heads-up kwamen te zitten en na twee gewonnen flipjes ging Berende met de zege lopen. Het mooie was ook dat we heel zachtjes moesten doen vanwege de side events die nog bezig waren. Bij elke all-in stond ik met mijn handen een gebaar te maken dat we teveel lawaai maakten maar verder dan een paar boze blikken van Italiaanse dealers kwam het gelukkig niet.

De hele groep van ongeveer 15 man verplaatste zich toen via een taxi naar de slechtste pizzeria die velen ooit gezien hadden. Het was voor ons als live reporting crew de op één na slechtste want in Kopenhagen hebben ze ons afgelopen februari afgescheept met een stuk plastic met daarop een paar losse plakken salami, maar dit kwam aardig in de buurt. Rond de klok van 4 uur lagen we goed en wel in ons rusthuis Villa Sapienza (de gemiddelde leeftijd was 81 en er was zelfs een tv kamer waar mensen gezamelijk tv zaten te kijken). Frank en Dimitri zouden na een paar uur slapen de taxi naar Nice pakken om zo op het vliegtuig naar Nederland te stappen terwijl ik met Johan van Til naar Monte Carlo zou gaan om daar een paar dagen te relaxen.

Zelf werd ik om 11:30 wakker en na de ontploffing van spullen in mijn koffer gepropt te hebben ging ik met de taxi naar het schitterende Royal hotel een paar kilometer verderop. In de lobby liep ik Jordy Veenboer meteen tegen het lijf en we waren beiden nog steeds vol ongeloof over wat zich de afgelopen week afgespeeld had. Bij zo'n week live reporting hoop je elke keer dat een Nederlander de finale tafel haalt en dat we er nu voor het eerst zelf bij waren is best speciaal te noemen. Na een heerlijk ontbijt met uitzicht over de Middellandse Zee pakten Johan en ik de taxi naar Monte Carlo en wat ons daar te wachten stond was geniaal.

Het Monte Carlo Bay hotel & resort is met afstand het mooiste hotel waar ik ooit naar binnen heb mogen lopen. Bij binnenkomst in een grote hal is het al meteen duidelijk dat hier een andere standaard heerst dan in de rest van Europa. Onze kamer heeft uitzicht over de Middellandse Zee en dat is in één woord adembenemend te noemen. De eerste avond hebben we natuurlijk een geweldig restaurant geprobeerd in het hotel en de kwaliteit was zoals verwacht heel erg hoog, maar de prijs was er ook wel naar.

Na het eten hebben we een taxi gepakt en hebben we ons even als ware toeristen gedragen door bij Club de Paris alle prachtige auto's stuk voor stuk te bekijken. Er stond van alles zoals een Lamborghini Murciealago, Aston Martin db8 en zelfs een Rolls Royce. Bij deze wandeling kwamen we ineens drie landgenoten tegen die ons uitnodigden om met hun een biertje te gaan drinken. Met Govert Metaal, Ton Kleijnen en Bart Spijkers liepen het richting het Café de Paris maar natuurlijk had ik een normaal T-shirt aan zodat ik niet binnen kwam maar Bart had meteen de oplossing. Een korte wandeling naar zijn hotelkamer resulteerde in een mooi zwart overhemd waardoor ik ineens van toerist naar goed geklede jongeman ging en nu wel toegang kreeg tot dit prachtige café met dito sfeer.

In het café speelde een geweldige band waarvan de zanger zich twee uur lang helemaal in het zweet werkte om het publiek te vermaken en iedereen was zeer onder de indruk. Het was allemaal geweldig om mee te maken want op zo'n plek kom je niet snel terecht. Toen de nacht op z'n einde liep gingen Johan en ik nog even een hapje eten scoren en daar werd de pizza van de nacht ervoor ruimschoots goedgemaakt door een knap staaltje Monegaskisch vakmanschap.

Op de zaterdag zijn we uit geweest met Ruben Visser, Jan Hlobil, Martijn Schirp, Jorn Walthaus en zijn vriendin. We kwamen in een hippe club terecht waar het overliep met vervelende voor de voeten lopende Fransen die allemaal dachten de koning van de wereld te zijn. Een aantal ergernissen later kwamen we bij het balkon aan waar we een lange tijd zeer gezellig hebben staan praten en drinken. Natuurlijk werden er zoals het pokerspelers betaamd vele sidebets afgesloten op onder andere de leeftijd van bepaalde dames of het aantal kilometers dat ik van de Waddenzee af woon. Volgens mij was het Ruben die een paar tientjes in de plus eindigde maar laten we dat maar variantie noemen.

De zondag bestond uit online knallen en vanuit bed werden alle toernooien op Full Tilt en PokerStars eens goed doorgelicht voor de beste samenstelling. Dit gold natuurlijk voor mij maar Johan speelt natuurlijk op elke site waar goede actie te vinden is en ik moet zeggen dat ik zeer onder de indruk ben van zijn manier van grinden op een laptop. Tussen de Sunday Warm-Up en het cashen in de $650,- WSOP qualifier op Stars zit zeker wel 12 uren verschil en die gehele tijd speelde hij ongeveer 12 tafels met een touchpad. Nu zijn er natuurlijk nog veel meer sicko's op de wereld die dit soort gekkigheid uithalen maar om het te zien is altijd indrukwekkend.

Nu is het kwart voor 2 op maandag en straks staat het Charity Event op het programma waar Johan aan meedoet en ik ga proberen daar binnen te komen. Het zal niet makkelijk worden met supersterren als Christina Milian en Nelly, maar een poging wagen kan natuurlijk geen kwaad. Vanavond zullen Frank en Dimitri vanuit Nederland deze kant weer op komen om het team compleet te maken voor een week lang pokerspektakel vanuit Monte Carlo. Vanaf morgen zijn we er met de Live Reporting vanuit de prachtige zaal die hier niet ver vandaan is, laten we hopen dat er weer een geweldige prestatie van een Nederlander te noteren valt!

Comments

Nog geen reacties. Wees de eerste die post!

Wat denk jij?

Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen