Bekentenissen van George Vinson - deel 8

Bekentenissen van George Vinson - deel 8

Deel 7

Ik wist niet wat ik aanmoest met de situatie en met mezelf. Blijven zitten en wachten tot ze thuis kwamen wilde ik niet. Beter gezegd: dat kon ik niet. Zij zouden mogelijk tot diep in de nacht in het casino blijven. Ik achtte mezelf niet in staat al die uren alleen thuis te wachten. Ik zou om de vijf minuten naar Rachelle bellen. Waarschijnlijk zou ik heel de avond haar voicemail krijgen. Na elk telefoontje zou ik vijf minuten wachten waarna ik opnieuw zou bellen. Dit tafereel zou zich herhalen tot zij, Knut, Rachelle, Gustav en Louis, terugkeerden uit het casino. Voortdurend dacht ik hysterisch: mijn geld! Mijn geld! Waar is mijn geld?!

Zoals je soms spijt hebt dat je oude vrienden inruilt voor nieuwe vrienden, of een oud meubel waaraan je gehecht was inruilt voor een nieuw modieus meubel, zo had ik nu ook spijt. Ik had spijt dat ik dit nieuwe, ‘wilde’ leven was ingestapt. Ik had alleen in mijn huis kunnen gaan wonen en zuinig kunnen doen met het geld. Ik bedacht me wat ik allemaal kon doen met 140.000 euro, want pas wanneer het geld je ontglipt is zie je de waarde er van in. In plaats van een veilig leven nam ik mensen in huis, die ik nauwelijks kende. Nog altijd weet ik zogezegd niets van Louis en Gustav, behalve dat ze teruggetrokken leven. Rachelle is de enige die ik denk enigszins te kennen, maar zelfs daar ben ik niet zeker van, om over Knut c.q. de vreemdeling maar te zwijgen. Die moet trouwens sowieso mijn huis uit, liever vandaag dan morgen. Hoe kon het zover gekomen zijn? vroeg ik me af. Wat? Alles! Hoe kon alles zover gekomen zijn?! Zo zat ik een half uur piekerend op de rand van mijn bed, ik schaam me er diep voor zo pathetisch en sentimenteel te zijn geweest.

Na een half uur hield ik het niet meer uit en besloot ik naar het casino te gaan. Nooit hadden tien minuten zolang geduurd als de tien minuten die ik op de trein moest wachten. De weg van het station naar het casino leek zonder einde. Ik kwam aan bij het casino. Vlak voor ik naar binnen wilde stappen zag ik in mijn ooghoeken Rachelle en de anderen. Ze liepen met hun rug naar mij toe, weg van het casino. Ik rende ze achterna. Zelfs toen ik minder dan een meter achter hen liep merkte niemand van hen mijn aanwezigheid op. Om mezelf kenbaar te maken zei ik ongemakkelijk: “He jongens.” Rachelle en Knut liepen voorop, Louis en Gustav erachter. Rachelle zei enthousiast: “He, George, je bent toch gekomen. Wat leuk!”, waarop ik direct concludeerde dat ze gedronken had. Ze zei het met die typische hartelijkheid van iemand die gedronken heeft. Daardoor kreeg ik direct het gevoel van buitenstaander in het groepje. Zij waren de hele avond al samen. Ik voegde mij later bij hen. Het voelde alsof ik een nieuwe leerling was in een klas waar iedereen elkaar al jaren kende.

“We gaan nog even de stad in, het casino was maar saai, maar Knut heeft nog wel een paar honderd gewonnen, goed hè?” zei ze met een dronkenmanenthousiasme. “Ik moet je even spreken,” zei ik, aan mijn geld denkend. Ik voelde echter al dat het geen zin had om een serieus gesprek te beginnen. “Nou, je spreekt me toch,” zei Rachelle. “Zeg het maar hoor, je mag alles zeggen. Ben je vreemdgegaan? Heb je een verrassing voor me? Heb je honderd euro verloren? Je mag alles zeggen lieverd.” Ik zei dat ik serieus was, dat ik haar onder vier ogen wilde spreken. “Oh, jongens, George wil me onder vier ogen spreken. Even oren dicht jullie. Nou, ze luisteren niet. Wat is er zo dringend? Zeg het maar hoor, alles mag je zeggen, dan gaan we daarna de stad in. Zeg het maar,” zei ze. Ik had nu al spijt dat ik me naar het casino had begeven. “Zeg het dan, ze kunnen niet heel de avond hun oren dicht houden schat, dat snap je toch.” Ik zei dat ze het maar moest laten doen, waarop Rachelle zei dat iedereen weer mocht luisteren. Niemand had zijn oren dicht gedaan, natuurlijk. Misschien begrepen Louis en Gustav zelfs niet eens wat Rachelle bedoelde, al sprak Louis de laatste tijd wel wat Nederlands.

We liepen verder naar de stad. Rachelle en Knut voorop, daarachter Gustav en Louis en daarachter ik in mijn eentje. We gingen een bruin café in, waar iedereen bier bestelde. Ik ook, maar desondanks voelde ik me ellendig. Ik wilde weten waar mijn geld was, maar ik wilde ook niet de chagrijnige zeikerd uithangen die het avondje uit eens goed kwam verpesten. Toch zagen de anderen mij waarschijnlijk wel zo, of sterker nog, ze zagen mij helemaal niet doordat ze zelf zoveel plezier hadden. Daardoor viel ik met mijn chagrijnige kop niet op. Zelfs Louis en Gustav begonnen verhalen te vertellen, die overigens niemand begreep omdat ze steeds een taal spraken die bestond uit onverstaanbaar Nederlands en Engels, en onbegrijpelijke woorden uit hun eigen taal. Toch lachte iedereen steeds om elkaars verhaal, als ze dachten dat het de bedoeling was dat ze lachten. Het maakte niemand iets uit wat er verteld werd. Voor mij leek de avond ontstellend lang te duren. Ik bleef heel de avond buitenstaander en de zure pruim van de groep.

Rond half twee ’s nachts kwamen we eindelijk thuis. Rachelle en ik gingen direct naar bed. Toen iedereen op het punt stond naar de eigen kamer te gaan omhelsde Rachelle eerst Gustav, daarna Louis en als laatste Knut, en natuurlijk Knut iets langer en inniger dan Gustav en Louis. Ontstellend vond ik het zelfs dat ze hem een heel vluchtig kusje op zijn mond gaf. Ik zei er maar niets van, dat zou geen zin hebben.

Elke ochtend werd ik rond half acht wakker. Ik woonde aan tamelijk drukke weg. Rond half acht reden er de eerste auto’s langs. Daardoor ontwaakte ik altijd even uit mijn slaap. Meestal dommelde ik vervolgens weer in. Ook de ochtend na het bezoek aan het casino werd ik weer om half acht wakker. Dit keer dommelde ik niet in. Ik werd direct gekweld door de gedachte aan het geld. Het liet me niet los, geen moment. In slaap vallen kon ik daardoor niet meer. Rachelle sliep nog wel. Haar wakker maken deed ik niet.

Ik liep naar beneden. Ik logde via internet in op mijn rekening. Ik klikte op het overzicht van uitgaven. Elke dag waren grote bedragen opgenomen. Dit kwam als nieuwe schok, want er werd dus misbruik gemaakt van de pinpas. Wie anders dan Rachelle en ik zelf hadden toegang tot de rekening? Alsof ze iets voorvoelde, kwam ze juist op het moment dat ik tot deze ontdekking kwam de woonkamer ingelopen. Nuchter dit keer. “Rachelle,” begon ik…

Comments

  • [user58095] [user58095]

    ja vond dit verhaal juist ook wel goed tov van dat andere verhaal

    jammer

  • Maestrov88 Maestrov88

    vervolg please

  • [user35246] [user35246]

    Ik ben met PokerNews overeengekomen de reeks niet verder te schrijven, dus vandaar dat er geen delen meer zullen verschijnen. Bij deze namens mij excuus.

    Ik wil de reeks eventueel wel verder schrijven in bijvoorbeeld een forumtopic, als er genoeg animo voor is, maar ik verwacht niet dat er genoeg animo is omdat de reden dat we gestopt zijn juist is dat een groot deel van de bezoekers van Pokernews niet zo veel leek te hebben met dit verhaal.

    Als je dus graag een vervolg wilt lezen kun je dat hier laten weten.

Lees 13 reactie(s) op dit artikel
Wat denk jij?

Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen