Sportshoe Diaries – Easy going

Sportshoe Diaries – Easy going

Met een pokerloze dag in het winkelcentrum en een dag in het vliegtuig zullen de bad-beats zeldzaam zijn dit keer. Eerst nog maar eens terug naar het toernooi waar Remko en ik bijzonder aardig presteerden dus.

Ik begon aan een tafel met slechts een enkele aardige speler, de rest was verschrikkelijk. Mensen die voornamelijk aan de online tafels aanschuiven waar ze tegenwoordig op 1 cent / 2 cent al weten hoe ze een continuation-bet moeten counteren vragen zich soms hardop af of we niet overdrijven. Zijn de speler live echt zo slecht? Ja, dat zijn ze echt!

Mensen die iedere hand weer niet snappen dat ze een ante moeten betalen, spelers die all-in callen met een gutshot zonder overkaarten, flushdraws chasers op double-paired boards… je kan het zo gek niet bedenken en je ziet het live iedere orbit voorbij komen.

Terwijl ik ondertussen druk bezig ben met de tafel te ontdekken bedenk ik me nog eens wat ik allemaal weer niet gezien heb de afgelopen weken in Vegas. Ik prijs mezelf gelukkig en open dan vol goede moed met {4-Hearts}{5-Hearts}. Niet alleen de button maakt de call maar ook de kleine blind komt mee. Op de koning hoge flop hit ik niet alleen een pair met de vijf maar ook nog eens een flushdraw. In mijn begindagen op PokerNews had ik ooit nog eens gelezen dat dat zo’n beetje de nuts was. Een standaard reactie zou dan ook zijn “get in asap” – maar ik zat 15.000 chips diep bij blinden 25 – 50. Uit mijn hoofd bereken ik dat dat ongeveer 300 big blinds diep is en aangezien spelers live een behoorlijke moeite hebben met folden bedenk ik me nog even voordat ik all-in ga. Ik besluit maar gewoon te continuation betten als de kleine blind naar me toe checkt waarop de button raiset. De kleine blind callt hier op koelbloedige wijze op waarna ik het mag zeggen.

Mijn stack staat in 3 stapels voor me en mijn duimen klemmen zich achter de twee laatste stacks. Mijn ellebogen wijzen nog naar buiten maar mijn armen zullen zich spoedig strekken… ik call. ‘Even rustig aan Frank, niet te hard van stapel lopen’ zeg ik nog tegen mezelf waarop de dealer nogmaals duidelijk maakt dat het ‘English only at the table’ is. Op de {q-Diamonds} turn checken de kleine blind en ik gebroederlijk naar de agressieve meneer op de button toe. Met zijn ordinaire vrouw in jumpsuit op de achtergrond werpt hij ons een stoere blik toe van achter zijn zonnebril. De witte gangsterhoed maakt het plaatje al af zou je zeggen maar dan doen we de luxeuse supersmoker tekort die hij na iedere hijs lijkt bij te moeten vullen. Hij neemt nog een diepe haal en werkt dan twee chips naar het midden die ons zouden moeten laten beven of in ieder geval betalen voor onze draw.

De chips zijn echter slechts 100 per stuk waard waardoor de geimproviseerde gangster slechts twee honderd bet in een pot van een miljard en een beetje. De kleine blind maakt de snelle call en ik volg wederom zijn voorbeeld. Uiteraard mis ik op de {a-Clubs} river en checken we allemaal. De kleine blind maakt runner runner twee paar met zijn {a-Hearts}{q-Hearts} en pakt de eerste serieuze pot op van het toernooi.

Als een melaatse met meerdere persoonlijkheden schieten de woorden weer door mijn hoofd. ‘Daar gaan we weer’ denk ik nog maar al vrij snel slaat het gevoel om. Niet alleen mis ik mijn flushdraw wat me chips bespaard maar ook bet Al Pacino in plaats van twee duizend twee honderd. Misschien gaat dit hem dan toch worden!

Als iedere goede speler je zal vertellen is het uitoefenen van druk op de tafel één van de belangrijkste dingen in een toernooi. Waar mijn collega Rinkema dat advies vaak letterlijk uitvoert probeer ik het met mijn chips te doen. Ik raise dan ook iedere andere hand en laat de makke lammetjes op willekeurige straten folden. Dan krijg ik eindelijk mijn eerste echte hand. Een schapige meneer op leeftijd limpt under-the-gun voor 200 waarna ik het direct achter hem 875 maak met twee rozig aangelopen dames. Direct naast me lijkt een jonge man plotseling bovenmatig geïnteresseerd in de pot en hij maakt het dan ook 2.475.

De actie komt terug bij mij en ik tel mijn chips en zijn chips om een nog beter beeld van de situatie te krijgen. Ik speel inmiddels een zeer ruime stack van 23.000 terwijl mijn buurman in totaal nog iets minder dan 6.000 chips behind heeft. Mijn buurman is echter heel erg tight dus voordat ik hem all-in zet denk ik nog even na. Ik ben zo agressief aan tafel dat normaal gesproken mijn chips al lang in het midden hadden gelegen, de tafel moet me namelijk inmiddels behoorlijk zat zijn met al mijn stoere geraise. Dan bedenk ik me plots dat de meneer naast me nog niets gedaan had, letterlijk iedere hand had hij tot op heden gefold. Live spelers die iemand zat zijn hebben doorgaans een prachtige oplossing gevonden op agressieve spelers. In plaats van meer te 3-betten gaan ze meer callen. En dit was geen call, dit was daadwerkelijk een raise.

Na enkele overdenkingen slik ik en fold ik mijn hand. Wow, dat voelt goed! Twee belangrijke handen waarbij ik het idee heb dat ik niet ongelukkig mag zijn over het resultaat. Zoals je in de vorige ‘Sportshoe Diaries’ kon lezen zouden we behoorlijk diep komen in het toernooi. Beiden de finale tafel waarbij uiteindelijk het ultieme geluk niet mijn kant opvalt maar ik alsnog niet mag klagen. Met $1.600 meer op zak dan waarmee ik het casino binnen kwam kan ik niet anders dan gelukkig zijn. Toch sta ik nog behoorlijk achter na twee weken geld uitdelen op de 1 dollar 2 dollar tafels en ook de vriendelijke dame die me thuis gebracht heeft na een avondje stappen was niet goedkoop begreep ik achteraf.

Ik besluit niet meer te pokeren om het positieve gevoel vast te houden. We gaan dus eten met allemaal belangrijke en stoere jongens. De volgende dag gaan we de outlet store onveilig maken. De laatste keer dat we daar waren was er werkelijk waar een Aziatische invasie aan de gang, dit keer zijn de Japanner en de Chinese bistro in de foodcourt minder druk gelukkig. Bij ons is Jane die we ontmoet hebben toen we bij onze collega’s van PokerNews.com op bezoek waren. De bijzonder kleine dame met bovengemiddeld grote voorgevel moet er voor zorgen dat we bij elkaar passende kledij kopen in plaats van het gebruikelijke random katoen. Jane is een beginnende pokerspeelster die nog behoorlijk wat te leren heeft maar wel goed begonnen is. Afgelopen zomer was ze als pokergroopie bij de WSOP en raakte ze aan de praat met Gus Hansen. Nadat de twee bevriend raakte bracht zij hem naar het vliegveld toen hij weer terug naar Denemarken (of Monte Carlo of whatever) ging. Hij kwam echter tot de ontdekking dat hij nog twee Bellagio $5.000 chips had die hij vergeten was te cashen. En zo begon de bankroll van onze nieuwe beste vriendin want voor dat simpele taxi ritje kreeg zij haar startkapitaal. Sommige mensen hebben ook al het geluk!

Ik weet een nieuwe broek en paar schoenen te vinden, Rinkema weet al zijn nieuw verworven dollars te spenderen. Lang verhaal kort; aan het einde van de dag loop ik rond met handen vol met tassen voor hem. De verlopen joggingbroeken blijven dus achter in de stad waar we ook de meeste van onze dollars hebben achter gelaten. Na die shoppingspree van mijn vriend Rinkema gaan we naar de net uitgekomen film Sherlock Holmes. Guy Ritchie’s versie van de Engelse detective met zijn trouwe gezel Watson is fantastisch! Hoewel ik moet toegeven dat sommige venijnigheden in de Engelse tekst me ontgaan zijn door het ontbreken van ondertiteling was het wederom een fantastische filmervaring in de bioscoop van The Palms.

Sportshoe Diaries – Easy going 101

We sluiten deze dag af met een bezoek aan Naked Fish. We zijn er bijna regular en kennen de kaart uit ons hoofd inmiddels, prima laatste avondmaal in Las Vegas dus. We bespreken strategie met Jane en genieten van het heerlijke eten, life is good!

De volgende dag vertrekt onze vlucht naar Miami. Omdat wij slechts één dollar chips als souvenir over hebben pakken we de taxi. Enkele saaie uren later landen we eindelijk in de stad die ik zo goed ken uit Dexter. Omdat we slechts 2,5 uur van te voren op het vliegveld waren kregen we seats die ver van elkaar gescheiden waren in het vliegtuig waardoor ik totaal uitgerust aan kom. De taxichauffeur spreekt niet echt Engels maar dat blijkt al snel geen uitzondering te zijn. Spaans lijkt de voertaal hier in deze zonnige kuststreek. We grijpen nog wat te eten en spoeden ons dan naar ons bed.

Onze eerste dag in Miami kent geen poker. We verkennen de stad een beetje en plannen hetzelfde voor de rest van de dagen hier. Vier januari vliegen we naar Nassau voor de PCA. Dan gaan we weer los met dat prachtige spel vanaf de zijlijn, tot dan gaan we chillen. Morgen kunnen we bellen met de politie van Las Vegas of ze wat hebben gezien op de beveiligingsbeelden van die drama avond. Let’s see!

Sportshoe Diaries – Easy going 102

Comments

  • goedhandje goedhandje

    geniet ervan, gl in de bahamas

  • ayhreza ayhreza

    klinkt allemaal weer erg goed

  • Stevedude Stevedude

    Vegas sucks! Gelukkig ga ik komende zomer maar een paar weken...

Lees 19 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen