Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere!

Sportshoe Diaries – Dophins everywhere!

Las Vegas, Miami en ik schrijf dit stukje vanaf het Atlantis Resort op Paradise Island – Bahama’s. Geen cent op zak maar ook niets te klagen; het leven is goed.

Na de zware nacht van oud op nieuw brakken we het uit tot 3 januari. De dag van de laatste blog schreven we al dat we onze eerste American Football-wedstrijd gingen bekijken. Geen poker wederom want we hebben zelf geen kaart aangeraakt.

Hoe vroeger hoe beter bleek het motto, want een wedstrijd bezoeken gaat er net iets anders aan toe dan in Nederland. Het zogenaamde “tailgaten” schijnt namelijk helemaal erbij te horen en dus doen we daar vrolijk aan mee. We weten alleen nog niet echt wat het is, maar we worden om 10 uur ’s ochtends al bij het stadion verwacht.

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 101
LandShark stadion, het stadion van de Miami Dolphins

Samen met PokerStars-collega Marc Convey pakken we de taxi vanaf ons hotel en laten we ons afzetten bij gate E. De drukte rondom het stadion is indrukwekkend met duizenden auto’s die hortend proberen de gigantische parkeerterreinen op te komen. We komen zonder kleerscheuren aan en verkennen de diverse biertentjes, eetkraampjes, biertentjes, merchandise handelaartjes en vinden zelfs nog een bierkraampje om een drankje te nuttigen. Over American Football hebben we nog genoeg te leren, maar om 10 uur ’s ochtends op zondag dronken worden hebben we al vaak genoeg geoefend.

Onze leermeesters voor de dag komen er dan ook aan als onze collega’s Garry Gates en Lynn Gilmartin van PokerNews.com aan komen. Ook Winamax collega Benjo en .com collega Eric volgen al snel en als volledig Dolphins team struinen we het terrein over. Het feest vooraf is nog het beste te vergelijken met een uit de hand gelopen Koninginnedag zonder irritante kinderen op kleedjes maar met goedkope alcohol.

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 102
Miami Dolphins!

Het zonnetje schijnt, het gezelschap is bijzonder vrolijk en we leren in de tussentijd ook nog wat. In de weken in Vegas keken we standaard zondagavond naar de Sunday Night Football op NBC en FOX om het spelletje een beetje onder de knie te krijgen, maar helemaal duidelijk is het nog niet. Over het algemeen heb ik toch een niet al te hoge dunk van het denkvermogen van de Amerikanen, het is dan ook verwonderlijk dat uitgerekend dit volk een dermate complex spelletje heeft bedacht.

American Football heeft niets met voetbal te maken, zo veel was wel duidelijk. Op een imbeciel trapje af en toe na wordt het spelletje namelijk voornamelijk met de hand gespeeld, zo veel was al duidelijk. De naam handbal was al in gebruik zo bleek, anders hadden we wellicht handbal American Football genoemd wat nog minder ergens op zou slaan. In plaats van de bal rond te maken, iets wat toch bijzonder gemakkelijk en logisch is, kozen ze er voor om een eivormige bal te gebruiken. The Americans work in mysterious ways, misschien vangt het wel beter.
Ik snap al snel dat je de bal gewoon wel naar voren mag gooien en dat tackelen in plaats van een overtreding juist het idee van het spel is. Zo moeilijk blijkt het spelletje dus helemaal niet. Wat lijnen op het veld en een poging of wat om de achterlijn te halen blijken andere cruciale factoren. Maar goed dat Gronkjaer de Europese versie van voetbal beoefende denk ik nog want die haalde helemaal nooit de achterlijn.

Het spelletje zit in mijn hoofd als we richting het parkeerterrein lopen als groep. Ik vraag me hardop af wat we gaan doen op een parkeerterrein, maar aangezien niemand Nederlands spreekt doen ze het collectief af als vaag gemormel van mijn kant, ingegeven door het vijfde biertje. Rinkema loopt als vanouds voorop zonder zelf de weg te weten en hoort me dus ook niet.

Het blijkt dat we niet zonder reden naar de auto’s lopen want hier vindt het zogenaamde tailgaten plaats. Als één grote blije familie staan de NFL fans hier vanuit de achterkant van hun auto te barbecuen. Zonder te overdrijven staan er duizenden auto’s met allemaal een barbecue. De achterklep fungeert als voortent, meer dan eens zit er een gigantische LCD televisie ingebouwd om de voorbeschouwing te kunnen volgen.

Om half 11 ’s ochtends vliegen de hamburgers en hot dogs je al om de oren. Een enkele overdrijver gooit hele kippen op de spies en lappen vlees worden omgetoverd tot New York steaks. De geimproviseerde frituurpan ontbreekt ook nergens, zonder patat kan men uiteraard niet ontbijten. Blikjes van de lokale Aldi vervanger maken het helemaal af.

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 103
Tailgate party - de BBQ op de trekhaak

De eerste paar auto’s zie ik nog de vertrouwde kleuren van de Dolphins. Omdat onze host voor de Dolphins is en we nou eenmaal in Miami zijn ben ik uiteraard ook voor die club. Plotseling zie ik in mijn ooghoek de donkere kleur van het teneu van onze tegenstander. Ik draai me in een flits om om te kijken wie er zo gedurfd het shirt van de Pittsburg Steelers durft te dragen. Het zwarte shirt met gele letters werkt als een rode lap op me, klaar om de tegenstander een kopje kleiner te maken bal ik mijn vuisten. De persoon waar het stuk texiel aan toebehoort blijkt echter een stukje groter dan mijn 1 meter 85, sterker nog ik pas er in de breedte in zo lijkt het. Meneer gaat niet naar de sportschool maar het is in ieder geval niet zijn eerste tailgate barbecue.

Links en rechts doemen nog meer zwarte shirts op. We zijn omsingeld! De slimste oplossing schiet door mijn hoofd en ik probeer zo onopvallend mogelijk mijn shirt uit te doen. Als een trouwe landverader probeer ik mijn affiniteit met de Dolphins te verbergen en roep enthousiast nog “Go Steelers!”.

Dat blijkt niet nodig want hoewel er van beide teams genoeg fans aanwezig zijn om een kleine burgeroorlog te starten leven de twee gezellig samen. In plaats van het logische en vertrouwde gedrag wat we in Europa kennen van de “fans”, namelijk om elkaar de schedel in te slaan, gaan ze hier gezellig bij elkaar op de barbecue voor de wedstrijd. In een sport waar binken tegen elkaar op lopen te duwen alsof hun leven er vanaf hangt blijken ze buiten het stadion het een stuk vriendschappelijker te doen, ook leuk.

Rond half één lopen we het stadio in en zoeken we onze plaatsen op. De blauwe lucht is een mooi contrast met de aanvankelijk rood gekleurde stoeltjes. Niet veel later vullen die stoeltjes zich met fans van beide teams om rond de klok van 13:00 uur van start te gaan. Bijna 80.000 fans staan met hun hand op het hart als het volkslied klinkt. Een gigantische vlag wordt uitgevouwen door bijstandsmoeders en woudlopers die een speciale verbintenis hebben met de club. De prachtige cheerleaders voeren een dansje op en de spelers komen de tunnel uit.

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 104

De twee teams nemen hun posities in en we gaan beginnen. Een footlocker mannetje stopt wat zakdoekjes in zijn achterzak en het feest kan beginnen. Een der (foot)ballers geeft het eivormige object een gigantische trap die Van der Sar nog jaloers zou maken. Plotseling begint zijn eigen team keihard achter die bal aan te rennen. “Schiet hem dan niet zo ver denk ik nog, hoef je ook niet zo hard te rennen schiet er nog door mijn hoofd”.

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 105

Vier uur later hebben ze eindelijk hun vier kwarten van ieder een kwartier er op zitten. Het was wat koud maar een geweldige ervaring. De beleving van de wedstrijd is overweldigend, bij ieder punt gaat er wel iemand helemaal los. Omdat er niet echt veel meer op het spel stond was het soms wat mat volgens de kenners maar dat ging uiteraard langs mij heen. Mijn sport zal het niet worden maar ik had het nooit willen missen. Als je dacht dat bij voetbal het spel vaak stil ligt…

Na een snelle snack en een afsluitend biertje duiken we vroeg ons nest in. De volgende dag mogen we namelijk wederom vroeg uit bed van Miami naar de Bahama’s te vliegen. Op de volledig onmenselijke tijd van 6:00 gaat de wekker. Wederom wil ik met een vakkundige worp een einde maken aan mijn wekker maar omdat het mijn eigen telefoon betreft besluit ik wijselijker dan maar op te staan. Rinkema en ik pakken de taxi en zijn ruim op tijd op Miami airport.

Het vliegveld van Miami wordt door enkele pokerspelers gezien als het meest verschrikkelijke vliegveld ter wereld. Ongelijk kunnen we ze niet geven. Om stoer te doen hebben ze een soort kiosk stands waar jezelf kan inchecken! In plaats van de paspoort scanner onderaan te doen zoals gebruikelijk hebben ze die in Miami echter bovenaan geplaatst. Dat zie je niet aankomen om 7 uur ‘s ochtends.

Na vijftien machines geprobeerd te hebben blijkt er één bereidwillig om ons paspoort te scannen. De namen verschijnen op het system en hoewel hij Nassau niet begrijpt als aankomst plaats weten we hem uiteindelijk toch zo ver te krijgen om ons een seatnummer toe te wijzen.

Blauw scherm.

Het warme gevoel van binnen ten gevolge van mijn rode goedje dat tegen het kookpunt aannzit werkt als adrenaline en na vijf man aan de kant te duwen heb ik een medewerkster gevonden. Die haalt haar pasje door de gleuf en na een kruisverhoor krijg ik mijn tickets. Dan nog even de koffer inchecken maar ook dat blijkt anders te werken hier. Bij een weegschaap staat een oude tante stickertjes uit te delen waarna we zelf onze koffer weer ergens anders heen moeten slepen. Een random medewerker van het vliegveld blijkt de gelukkige en zonder verdere bevestiging neemt hij onze koffer in ontvangst. “Het zal wel goed zijn”.

Vijf rijen verder en anderhalf uur later zitten we meteen broodje bij de gate. “Mister Rinkema to the lcclksncvsjdnffjdn”. Dat laatste horen we niet maar mijn vriendelijke reisgenoot loopt naar een belangrijk ogende dame aan een balietje. Er is geen ruimte meer in het vliegtuig zo blijkt. Ruimte eigenlijk wel blijkt bij doorvragen, maar het vliegtuig zal te zwaar zijn. Lullig dat ze daar Rinkema en mij dan weer voor moeten hebben maar dat is het minste van onze zorgen. We kunnen nu $250,- aan vouchers in ontvangst nemen of afwachten of we er toch inkunnen waarna we genoegen moeten nemen met een stuk minder.

Omdat we broke zijn maar toch proberen te leven als ballers wijzen we het $250 bod af natuurlijk. We moeten onze boardingpasses inleveren en een ongekende noodzaak om iets volledig te molesteren maakt zich meester van me. Als het mietje dat ik ben doe ik er niks mee en neem ik de tegenslag. Opkroppen is toch beter, richt later meer schade aan zullen we maar zeggen.

Uiteindelijk mogen we gelukkig toch gewoon plaats nemen in het vliegtuig. Een uur later dan gepland nemen we zitting in het tot vliegtuig omgebouwde busje. Met twee stoelen aan iedere kant van het gangpad en een proppellertje bij de vleugels heb ik even het idee dat de gebroeders Wright hier nog actief zijn. Met horten en stoten stijgen we op en zijn we eindelijk in de lucht.

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 106

Na een minuut of 70 zetten we alweer de daling in. Zonder problemen landen we op het vliegveld van Nassau. Als we in de rij staan bij de douane begint een vrolijk bandje een tropisch muziekje te spelen. Dat kan toch alleen hier!

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 107

Alles gaat super vlot en ook de koffers zijn als eerste van de band. Running good! We pakken een grote bus voor 10 dollar per persoon naar het resort en wimpelen de man af als hij ons bij aankomst nog wil oplichten. We zijn niet van gisteren he meneer, kom op hoor!

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 108
Het uitzicht vanuit onze hotelkamer

We verkennen het complex en checken dan in om vrij snel onze zwembroek te pakken. Rinkema en ik snellen naar het zwembad toe waar we al snel Stefan Swillens tegenkomen met zijn vriendin. Swillens vriendin blijft achter en dus gaan we met zijn drieën van de eerste glijbaan. Als we beneden zijn en de lazy river willen gaan verkennen komen we nog een groep Nederlanders tegen. Jochum Weenink, Tommie Janssen, Wouter van den Bijgaart en Bert van Doesburg voegen zich bij onze verkenningsgroep. Twee rondes in de gigantische lazy river later doen we nog de ziekste glijbanen aan om ons dan op te maken voor de welkomstborrel. Dolfijnen links, haaien rechts als we naar ons hotel terug lopen, wow!

Sportshoe Diaries – Dolphins everywhere! 109

Stipt zeven uur staan we klaar om te genieten van het gratis avondmaal en drank. Met ons nog zo’n 1.000 man, wat een gezelligheid. Echt laat maken we het niet want de volgende dag zou de eerste dag aanvangen van de PCA!

Inmiddels zit ook die eerste der twee startdagen erop. Als je dit leest staat dag 1B op het punt van beginnen met wederom grote namen. De volledige pokerwereld is naar Atlantis gekomen en wij hebben het voorrecht om daar verslag van te doen. Schakel dus om 18:00 Nederlandse tijd weer in voor de PokerNews Live Reporting van dag 1B van de PokerStars Caribbean Adventure.

Comments

  • [user77905] [user77905]

    quote "We pakken een grote bus voor 10 dollar per persoon naar het resort en wimpelen de man af als hij ons bij aankomst nog wil oplichten. We zijn niet van gisteren he meneer, kom op hoor!'

    ik zeg geniaal Smile

  • [user6936] [user6936]

    SjosDeNos schreef

    Ik ben zo fucking jaloers, ik wil er weer naar de Bahama's!!!

    Leuke blog weer jongens!

    En Sjos, I'm up for 2011!

  • SjosDeNos SjosDeNos

    Ik ben zo fucking jaloers, ik wil er weer naar de Bahama's!!!

Lees 21 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen