Sportshoe Diaries: leven als een vleermuis en de treinreis naar Deauville

Sportshoe diaries: leven als een vleermuis en de treinreis naar Deauville

Afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover, ik sliep weer in mijn eigen bedje. Nou is men het er unaniem over eens dat het eigen bed het lekkerste slaapt. Maar als het dappere dorpje uit Asterix en Obelix verzet ik me hier nog steeds stevig tegen. Geloof me, een kingsize bed in de Planet Hollywood (in het knusse Las Vegas) of een grande deluxe doublesizer (te vinden in het schattige Atlantis Resort op de fijne Bahama’s) slaapt beter dan mijn Malm bed van IKEA.

Waar mijn vrienden wilde plannen hadden om meteen het uitgaansleven van Tilburg onveilig te maken bedank ik vriendelijk. Uiteindelijk zouden zij bij een geïmproviseerde kroeg belanden (onbeperkt drinken voor €10,- plus zelfgemaakte kroketten) omdat het weer zo slecht was maar ik stort rond een uur of negen in. Ik, Frank, die jarenlang beweerde dat een jetlag iets psychisch is, iets tussen de oren. Ja, ik had na mijn terugkomst uit Melbourne wel ergens last van maar vanuit Amerika nog nooit een probleem gehad.

Negen uur was het dus als ik mijn computer aanzet. Ik zet Casino Royale op en zwengel nog even snel mijn computer aan. Even een rondje langs mijn favoriete websites; de blog van Dal, de schrijfsels van Slotboom en de laatste 100 topics van PokerNews stonden op de planning. Ik heb de blog van Dal niet eens gehaald; oogjes dicht en snaveltjes toe!

Om 3 uur ’s middags de volgende dag word ik wakker. Nog steeds moe en dus blijf ik liggen waarna ik om half vijf de nog opengeklapte laptop gebruik om heel langzaam het contact met de bewoonde wereld weer te zoeken. Mijn vrienden bellen of ik mee uit eten ga en aangezien ik nog moet ontbijten kiezen we voor de traditionele zondagsmaaltijd; spare-ribs bij Broadway in Utrecht (aanrader).

’s Avonds taaien de heren af na wat biertjes en wat uurtjes achter een computerspel waar zij een stuk beter in zijn dan ik. Zij taaien af, maar ik ben nog lang niet moe.

Als ik toch wakker ben kan ik net zo goed nog wat werk verzetten denk ik bij mezelf. Één dag rust is wel genoeg als er werk voor het prachtige PokerNews Magazine wacht. ’s Nachts is er tenminste geen afleiding en ik schrijf de prachtigste verhalen over de PCA, Patrik Antonius en Steve Wynn. Ik schrijf een epistel voor onze designers die de Nederlandse taal niet machtig zijn. Ook Engels is niet hun beste taal maar aangezien mijn Litouws slechter is dan hun Engels hebben we het daar toch maar op gehouden. Ieder detail schrijf ik op en via de mail gaat het richting het Oostblok.

Als ik IKEA lamp Flygel uitklik zie ik op mijn onwijs stoere Blackberry dat het al weer zeven uur is. Normaal gesproken staat de wekker op negen uur maar dat lijkt me toch wat te streberig en dus gaat die naar 12:00.

12.00: DING DING DING
Lol, ik ben nog moe, laten we nog een uurtje pakken

13.00: DING DING DING
Haha, ben je niet goed? Dikke ciao – nog een uurtje!

14.00: DING DING DING
Dit is onmenselijk, serieus fuck off.

15.00: DING DING DING
Kom op, doe ff normaal…

16.00 DING DING DING
Dit is niet leuk meer…

U begrijpt het - het ritme was er nog niet echt. Met ontbijt dat langs gebracht werd door mijn beste maatje (wie houdt er niet van een McChicken plain met barbecue saus als je net uit bed bent) smaakt prima in ieder geval. ’s Avonds kwam echter weer plotseling de realisatie dat er nog heel wat gebeuren moest voor het geniale PokerNews Magazine. Ik pakte de spreekwoordelijke trap om spreekwoordelijk in de pen te klimmen en schreef er weer op los. Vol energie, wie kon mij stoppen?

Sportshoe Diaries: leven als een vleermuis en de treinreis naar Deauville 101
Screenshot van het nieuwe PokerNews Magazine die nog in ontwikkeling is

Een interview met Pierre Neuville was zo voorzien van fantastische aanwijzingen zodat ook mijn Litouwse vrienden wisten wat er geschreven stond en wat er qua opmaak de bedoeling was. Neuville vertelt openhartig over zijn hele leven; inclusief alle hoogte- en dieptepunten. Hoe hij aan de dood ontsnapte en hoe hij in poker de absolute uitdaging zag. Geweldig verhaal en een absolute aanrader. Daarna het interview van de heren van het nieuwe 888.com pokerteam. Jolmer Meelis, Ernst Hermans en Patrick de Koster. Drie vrienden met de mooiste verhalen, ik schoot al in de lach bij het lezen.

Hoewel de eerste keer het procedé met de wekker nog als grappig ervaren kan zijn, een tweede keer is dat het zeker niet. Maar de iteratie was er in ieder geval, heel laat naar bed en pas laat weer wakker. Ik voelde me net Lex Veldhuis zeg maar.

Deauville

Aan het einde van de week moest ik er toch aan geloven, zaterdag moest ik vroeg op. Veenboer durfde niet alleen met de trein naar Deauville en dus stelde ik voor om hem te vergezellen om wederom het live commentaar bij de EPT webcast te verzorgen (lees; ik smeekte dagen van te voren of ik niet mee mocht omdat ik me in Nederland verveelde). De eerste klas seats in de Thalys zitten prima en de gratis muffins smaken prima.

Zodra we de Nederlandse grens over zijn maakt zich een ongemakkelijk gevoel zich van mij meester. We zitten nog steeds in dezelfde trein, maar ik voel me ongemakkelijk. Waar een serieus clubje mensen in Nederland gemeen en geniepig doet tegen mensen van Marokkaanse, Turkse en Antilliaanse afkomst heb ik het voorzien op Belgen en Fransen. Waar je met grappen over Marokkanen en Turken nog al eens kan rekenen op een opgeheven vingertje; daar hoef ik als Fransen-hater van mijn hart gelukkig geen moordkuil te maken. Ik hoef niet eerst om me heen te kijken als ik een opmerking maak over de voorliefde van Franse dames voor zoveel mogelijk schaamhaar op de meest onmogelijke plekken, ik kan op de Dam nog een preek gaan houden over het gebrek aan klantvriendelijkheid van de Franse restaurateur en ik hoef geen rotte tomaat te verwachten.

Sportshoe Diaries: leven als een vleermuis en de treinreis naar Deauville 102

En dus neem ik geen blad voor de mond; ik kan Fransen niet uitstaan. De snelle trein rijdt de grens over en mijn nekharen gaan omhoog staan. Het trillen van mijn (nog steeds stoere) Blackberry in mijn broekzak bevestigd mijn vermoedens; we zijn koud tien seconden in Belgenland aangekomen en ik ben al opgelicht; Orange rekent me €2,- per MB en ook bellen is iets voor echte ballers in dit land. De laatste keer dat ik zo'n SMS van mijn provider kreeg was ook al zo’n leuker; Beste gebruiker van het nummer 06******** - Uw rekening is opgelopen tot €3.300. Dat was in Amerika omdat ik zogenaamd 1,6 gig via een draadloze verbinding had gedownload…

Maar terug naar Belgenland. Met een enkele stop in dat haventje van ze duurt het verblijf in dit onwijs domme land gelukkig niet lang. We krossen met een noodgang door naar Parijs waar we praktisch de wagon uitgedrukt worden.

Hier moeten we de metro pakken die we dankzij mijn woordje Frans (lees: ik laat mijn ticket zien en de man wijst ergens heen) snel gevonden hebben. Aangekomen in St. Lazare mochten we opzoek naar de trein naar Lisieux. Met een zware koffer (ook het mengpaneel voor de radioshow is mee gelukkig) strompelen we door de Parijse binnenstad. Als we eindelijk het grote bord gevonden hebben zien we een trein of 57 vertrekken maar niks naar Lisieux.

Laten we het iemand vragen,” stelt meneer Veenboer voor wat in de praktijk betekend dat ik de vriendelijkste dame opzoek en die begroet met mijn beste “Bon Soir!”. De dame met keurig onderhouden getekende wenkbrauwen lijkt niet onder de indruk. Op de vraag of ze Engels spreekt krijgen we een gezichtsuitdrukking die eigenlijk nog alles kan betekenen. Een sprankje hoop krikt het gedaalde moraal op waarna wij vragen welke trein we moeten hebben.

< "Marcher tout droit et vous verrez le train sur la plateforme numéro dix-neuf. Il partira dans à peu près dix minutes si vous se mieux dépêche. Les bonnes bonnes poires de chance"

> "English?"

< "MarchertoutdroitetvousverrezletrainsurlaplateformenumérodixneufilpartiradansàpeuprèsdixminutessivoussemieuxdépêcheLesbonnesbonnespoiresdechance!!!"

U begrijpt, het rode goedje in onze aderen bereikt de 99,97 graden. We sjokken wat verder, onderdrukken de gevoelens die ons commanderen de hele zooi te verbouwen en vinden wonder boven wonder toch onze trein. Op weg naar het grote Franse pokeravontuur moeten er dus heel wat horden genomen worden, zoveel is duidelijk.

Eenmaal aangekomen moeten we enkel nog een taxi vinden die ons naar ons hotel brengt. Ik bespaar u de ergernis (taxi; 70 euro, geboekte Mercure hotel blijkt een 1 persoonkamer, het casino is zichtbaar vanaf onze hotelkamer maar na 4 kilometer lopen komen we er achter dat Casino Trouville niet hetzelfde is als Casino Deauville) want wil toch een beetje neutraal blijven in mijn stukjes.

Sportshoe Diaries: leven als een vleermuis en de treinreis naar Deauville 103
Casino Trouville blijkt niet hetzelfde als Casino Deauville

Na een bliksembezoek aan het juiste casino (Mag ik de pokerzaal in? Nee daar heeft u een perskaart voor nodig! Waar kan ik die halen? Daar, aan het einde van de speelzaal! Mag ik die even halen? Nee, dan moet u door de spelerszaal en u heeft geen polsbandje! Ok, dank u en de vinkentering!) zijn we weer terug in het prachtige Ibis Hotel met dit keer twee bedden. Dus toch geen lepeltje lepeltje denk ik nog bij mezelf. Morgen is het weer vroeg dag dus maar snel onder de wol denk ik optimistisch als we om 12 uur terug zijn.

Denk je nog aan je Sportshoe Diaries,” zegt eindbaas Jordy Veenboer tegen me.

Waar moet ik in vredesnaam over schrijven dan?” bijt ik hem toe. “Ik heb de hele week al een jetlag en alleen maar aan het magazine gewerkt. Tijdens de prachtige trips is er genoeg om over te schrijven maar nu? Een jetlag met het ritme van een vleermuis ten gevolge en een tripje naar Deauville per trein…”.

Dan schrijf je daar toch over,” is de counter van de wijsneus…

Opzich moet ik daarover wel een a4’tje of wat kunnen schrijven….

Vergeet niet te vermelden dat er weer een PokerNews Magazine uitkomt, dat er EPT live is om 12 uur en dat we weer radio gaan maken,” hoor ik Veenboer nog op de achtergrond zeggen.

Ja baas…

Comments

  • [user45906] [user45906]

    haha leuk stuk weer...en Jordy tjaBig Grin

  • [user118649] [user118649]

    Leuk stuk!

  • [user37885] [user37885]

    U begrijpt, het rode goedje in onze aderen bereikt de 99,97 graden. We sjokken wat verder, onderdrukken de gevoelens die ons commanderen de hele zooi te verbouwen

    ge-ni-aal

Lees 25 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen