Sportshoe Diaries - Stupefacente!

Sportshoe Diaries - Stupefacente!

Daar gaan we weer, ik zeg het maar gewoon hardop. Ik vind bijna iedereen slecht in poker. Put your money where your mouth is hoor ik je zeggen maar aangezien ik zelf niet zo veel geld heb gooi ik gewoon iemand anders zijn geld waar mijn mond is. Ik pak de trein naar Rotterdam om daar de €400 bounty te spelen. Geweldig plan, bankroll technisch ook echt verantwoord. De treinreis erheen kost me een kwart van mijn bankroll, de rest gaat naar het toernooi. Broke, maar met een ticket op zak ga ik zitten alsof ik er bij hoor.

De helft van mijn buy-in ligt in de dealertree. Als iemand mij dan uitschakeld heeft hij niet alleen een mooi verhaal maar ook een extra twee honderd euro. Als de spelers aan mijn tafel gaan zitten bekruipt mij een zeer vervelend gevoel. Als Spiderman die wordt overgenomen door Venom, een gevoel van onbehagen maakt zich meester van mijn lichaam. Na drie handen weet ik het zeker; ik gun helemaal niemand mijn bounty. Er zit niets anders op dan het toernooi te winnen, de enige manier waarop ik mijn bounty zelf mee mag nemen al is dat nog niet eens een zekerheidje (he Jordy Mooij?).

De ene play is nog slechter dan de ander. De betsizes kloppen totaal niet en iedere riverbet bevindt zich in het grijs gebied tussen valuebet en bluf. Als de spelers het zelf al niet weten als de kaarten open gaan, hoe moet ik er dan ooit achter komen? De enige speler aan mijn tafel die wel kan kaarten is meteen de beste van Nederland als we de lijstjes mogen geloven; Thijs Wessels. Eens in de zeventien jaar kom ik een speler tegen die ik wel respecteer en laat Wessels er daar nou net één van zijn. Ook die gun ik dus mijn bounty niet.

Uiteindelijk speel ik op veertig euro na break-even. Twee meneren geven hun bounty aan mij en op mijn beurt geef ik de zorgvuldig verzamelde chips aan buurman Wessels. The circle of life noemen ze dat maar ik heb een prachtige dag achter de rug in ieder geval. Hakunamatata!

Sportshoe Diaries - Stupefacente! 101
Stoer doen in het main-event (bron: PokerCity)

De dag erop is het €500 event en in baas Jordy Veenboer vindt ik de perfecte backer. Met vertrouwen heeft het niets te maken, laten we het zien als een vervroegde kerstbonus. Ik verlies de helft van mijn stack als ik al vrij vroeg een straat tegen Tsai Chen moet afleggen maar gelukkig geeft het spel van Rolf Slotboom, die links van me zit, me een goed gevoel. Als de multitple choice toets op de basisschool vier antwoorden had gehad dan was hij vast en zeker de wijsneus die er een open vraag van maakte met een in zijn ogen betere oplossing. Dat het stickertje in het schriftje dan achterwege bleef zal hem vast en zeker worst geweest zijn. Ik heb twee handen per orbit de button in ieder geval, altijd handig.

Uiteraard doe ik het ook in dit toernooi niet goed maar het gevoel is er. Ik wil spelen en heb mijn zinnen gezet op het €1.000 kostende main-event. Omdat ik het eerste toernooi break-even draaide zie ik nog wel een gaatje en nadat ik 50% verkocht had mocht ik in de rij staan om mijn geld in te leveren. 19 minuten later had de organisatie het voor elkaar; ik stond ingeschreven!

Ik ga vroeg naar bed en laat het flugel tikken voor een keer achterwege. Het main-event de volgende dag moet namelijk mijn toernooi worden. Lang verhaal kort; dat werd het niet. Een bluf is pas goed als je hem dat deel van zijn range kan laten folden wat je beoogd had. Dat deed mijn tegenstander niet en of het nou geniaal van hem was of tegen krankzinnigheid aan; ik koop er niets voor. Die 7.000 punten zie ik nooit meer terug en dat breekt me later op. In een standaard situatie verlies ik dan ook nog de laatste 60 big blinds zodat ik net voor sesamstraat alweer in de trein naar huis zit.
Zelf spelen doen we maar weer een tijdje niet meer. Iedereen is slecht, inclusief ondergetekende.

Op naar San Remo waar ze een groep van 1000 Italianen zo gek gevonden hebben om €5.000 te doneren aan de pokercommunity. Ik loop in Casino San Remo langs de tafels en zie de ene idote situatie na de andere; het lijkt Holland Casino Rotterdam wel! Heel dunne valuebets worden afgewisseld met blufs met de beste hand en het callen met de nuts in positie is eerder regel dan uitzondering.

Terwijl ik op dag één de zaal inloop blijkt er iets groots aan de hand. Een cirkel van Italianen staat drie rijen dik om een tafel heen. Dit keer is het geen coinflip maar een daadwerkelijke set over set situatie die de aandacht wist te grijpen van het infantiele volkje. Als ik u vertel dat de lagere set een één outer weet te hitten begrijpt u wat de reactie van het publiek was. Random geschreeuw, een klap op de tafel en het omschoppen van de stoel – en dat was nog slechts een speler die niet eens in de hand zat. Alle Italianen spreken hun ongeloof uit, ‘hoe was dit mogelijk?’

Moet je toch nagaan, als je niet alle situaties al duizend keer voorbij had zien komen en pokerstove als opstartprogramma had gehad dan had je toch niet geloofd dat dit mogelijk was? De Italianen doen dat nog steeds niet; stupefacente!
Ik sta nergens meer van te kijken. Ik ga een jaar sparen om volgend jaar zelf deze EPT te spelen, ik ben slecht maar Italianen…

Sportshoe Diaries - Stupefacente! 102

Comments

  • [user56092] [user56092]

    Leuk verhaal, maar dit kan echt niet:
    "De dag erop is het €500 event en in baas Jordy Veenboer vindt ik de perfecte backer."

  • [user59515] [user59515]

    Geinig verhaal weer.

  • [user25142] [user25142]

    Leuk stuk, was gezellig donderdag in Rotterdam Smile

Lees 10 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen