Sportshoe Diaries - I sat with the worst in the world, and I lost

Sportshoe Diaries - I sat with the worst in the world, and I lost
Mike McDermott: I played tight for an hour. I folded mostly, and then I made a score.

Joey Knish: Wired aces or kings?

Mike McDermott: Rags, I had nothing. But he raised. And I just decided, you know, I don't care about the money. I'm just gonna outplay the guy, I'm just gonna outplay this guy this hand. I re-raised.

Joey Knish: Re-raise, You played right back at him, huh?

Mike McDermott: Oh, yeah. And he just comes right back over the top of me, trying to bully me like I'm some fucking tourist. I hesitate for two seconds. I re-raised. And he makes a move toward his checks, and he looks at me. And he looks at his cards, and he looks at me again. And he mucked it. I took it down. "Did you have it?" "I'm sorry, John. I don't remember." I got up, and I walked to the cashier.

"I sat with the best in the world, and I won." die legendarische woorden sprak Matt Damon's karakter Mike McDermott vervolgens in de enige pokerfilm die het aanzien waard is, Rounders. Na een uur van folden gaat hij met tien big blinds Johnny Chan bluffen in een limitgame. Chan had gewoon helemaal niets en folde, maar dat gaf Mikey genoeg reden om te geloven dat hij de beste ter wereld was en dus blafte hij niet veel later zijn volledige bankroll weg in een game tegen John Malkovich met het slechtste Russische accent ooit.

Maar geen Johnny Chan aan mijn tafel in de EPT, zelfs geen Daniel Negreanu. Ik moest het doen met een zooitje insane slechte Fransen en een Engelsman die geen idee had wat hij deed. Dagen had ik uitgekeken naar mijn grote EPT debuut maar van zenuwen was geen sprake. Gezonde spanning, zin om te gaan zitten en spelen maar geen moment was ik angstig voor het niveau van het stokbroodvolk dat gemiddeld eens per week doucht. Op mijn linker buurman en Per Linde na, kon de volledige tafel niet kaarten.

En met niet kaarten, bedoel ik ook echt niet kunnen kaarten. De vriendelijke oudere meneer in stoel zeven had naast poker nog twee grote hobby's: roken en gokken. Het feit dat hij slechts 80% van zijn handen speelde was dan ook te wijten aan rookpauzes en een enkel bezoekje aan het casino om de roulettetafel onveilig te maken. Verder wilde hij iedere flop wel zien, een niet misplaatst idee als je altijd wel ergens wat vangt natuurlijk.

De jonge kerel in stoel negen zag er Aziatisch uit maar sprak vloeiend Frans. Ik wil niet racistisch overkomen maar om te zeggen dat dat geen goede combinatie is voor pokerspelers lijkt me duidelijk. De misplaatste arrogantie van zijn Franse opvoeding gecombineerd met de gokkersmentaliteit van zijn genen uit het verre Oosten leverde geen nieuwe Phil Ivey op.

Deze twee heren waren met afstand de slechtste spelers aan tafel om de simpele reden dat ze regelmatig folden. En met folden bedoel ik niet keurig een seconde of tien tanken en dan de kaarten richting de muck gooien bij een bet of raise. Nee, deze twee geloofden het allemaal wel en gooiden iedere gemiste flop hun kaarten naar het midden van de tafel als er geen actie voor ze was. Konden ze checken dan muckten ze alsnog, ook als ze in positie zaten. Redelijk bizar natuurlijk, waar zie je dat nog?

De tribals tot op zijn nek (je weet wel, stoer net als George Clooney in From Dusk Till Dawn) verhinderden de man in seat acht tot het ontwikkelen van enig inzicht in het spel. Misschien was hij wel het grootste pokertalent van Frankrijk totdat tattoo-bob de naald iets te ver in zijn nek boorde. Het anabolen ontbijt wat hij waarschijnlijk genoot iedere ochtend zal hem ook niet geholpen hebben zijn pokermind te ontwikkelen. Toen de dealer een misdeal maakte verzocht hij haar vriendelijk (op de zeer dringende en bedreigende manier kenmerkend voor het Franse temperament) om toch vooral door te dealen zodat hij kon zien wat voor een hand hij had gehad, had ze geen fout gemaakt.

Het was dan ook hilarisch toen hij niet veel later door een fout van de dealer het toernooi moest verlaten. Net als in Engeland schoof de dealer de kaarten over tafel, in plaats van ze naar iedere speler te gooien. Haar oprechte enthousiasme resulteerde echter in een kaart die door de lucht zo praktisch op een tafel verderop belandde. Iets te veel kracht en de gehele zaal kon zien dat de meneer de {4-Clubs} had gekregen. De klaver-vier werd de burnkaart en de oude man in seat zeven met niet aangestoken sigaret in zijn mond (Sammy Farha stijl) kreeg een nieuwe. Tien minuten later (waarvan zeven minuten tanken op de river van de man met de tattoo's) zagen we dat de Farha imitator nu pocket azen had gekregen in plaats van {a-Diamonds}{4-Clubs}. En die pocket azen waren meer dan genoeg om de boer-tien te verslaan van zijn buurman.

Met bloeddoorlopen ogen stond de gigant op. Even leek hij zijn kaarten te willen verscheuren en ik was bang dat hij de tafel wilde omgooien om zijn ongenoegen nog iets beter onder de aandacht te brengen. Op het laatste moment bedacht de Franse spierbundel zich en gooide hij zijn kaarten slechts als ninjasterren richting het gezicht van de dealer.

De Engelsman in seat vijf mag dan van over de plas gekomen zijn om zijn €5.000 in te leveren, het was geen teken van pokertalent. Ook zijn buurman was dramatisch en van Liv Boeree in seat 1 had ik ook al geen hoge pet op.



Salvatore Bonavena!

Maar de titel van dit dagboekje is niet "I sat with the worst, and I won", helaas. Hoewel dag één nog redelijk goed ging, een set-up aan het einde van de dag voorkwam dat ik op dag twee met heel veel chips kon terug komen. Omdat mijn buurman Basil "Basou" Yaiche er een hobby van had gemaakt om mij te driebetten opende ik steeds meer vanuit vroege positie zodat ook zijn opties beperkt waren. Als ik voor de derde keer op rij under-the-gun open en ook nog eens heel casual sta te praten met PokerStarsblog.com/nl blogger Steven "Stevedude" Smith verwacht ik dan ook wel wat actie. Mijn koningen zijn er klaar voor, kom maar op! Ik maak het 2.000 bij blinden 400/800 en zie Salvatore Bonavena driebetten vanaf de button naar 5.100.

Sportshoe Diaries - I sat with the worst in the world, and I lost 101
Salvatore Bonavena met zijn karakteristieke blik (foto: Neil Stoddart, PokerStarsblog)

Sinds ik het commentaar deed met Jordy Veenboer bij de EPT van Praag in 2008 is Salvatore Bonavena een groot voorbeeld voor me. Met ogenschijnlijk geen enkel pokertalent weet hij toch een gigantisch toernooi te winnen en daar kan ik alleen maar voor applaudisseren, zeker als het een Italiaan is. Wonder boven wonder weet hij daarna de resultaten aan elkaar te rijgen. Met een infantiel hoedje, net iets te scheve tanden en een blik die continue onbenulligheid toont, heeft deze man alle schijn tegen aan de pokertafel. Maar misschien is zijn hele pokerpersona wel een vleesgeworden afleidingsmanouvre zoals Marc Naalden steevast zijn wollen trui in zijn koffer stopt als hij een toernooi aan gaat doen. Misschien heeft hij wel heel veel geleerd en heeft hij een stoomcursus genomen bij Dario Minieri om in het weekend filmpjes te kijken van Phil Galfond die op Bluefire Poker de tafels aanstampt.

Eindelijk had ik dus de kans om met mijn held te kaarten. Johnny Chan was leuk geweest, maar ik nam wel genoegen met Bonavena, en misschien kan ik nog wat leren ook in de tussentijd. Bonavena isoleert mensen, opent naar 2,5 keer de grote blind en continuation-bet alle flops die zijn tegenstanders nooit gehit kunnen hebben. Eindelijk doet hij alles goed, behalve dan dat hij te veel foldt op driebets misschien maar zelfs daarvoor is nog wel wat te zeggen.

En dit pokerwonder, waarvan ik altijd dacht dat hij totaal niets kon, driebet mij hier dus naar 5.100 terwijl ik koningen heb. Ik vraag hem hoeveel hij behind heeft wat 31.300 blijkt te zijn. In Frankrijk is klein vierbetten onmogelijk, je moet in dit land namelijk minimaal het dubbele maken van de bet voor je. Ik vierbet naar 10.200 en zie hem na enkele seconden allin schuiven. Zo snel als ik call, zo snel zie ik hem twee azen op tafel smijten. Heel eventjes zie ik zijn gezicht uit de plooi vallen. "Zo, nu heb ik je" lijkt zijn gezicht me te vertellen. Een normale Italiaanse meneer op leeftijd met een welvaartsbuikje, niets raars. Maar als de pers aansnelt om deze gebeurtenis van wereldwijde importantie vast te leggen trekt hij zijn lipje weer wat op, schuift zijn linker oog net iets opzij zodat hij scheel ziet en zijn mondhoeken bewegen in tegenovergestelde richting om weer die domme blik te krijgen. Ik verbeeld me een zelfingenomen lachje en onderga de kwelling van vijf gemeenschappelijke kaarten die mij natuurlijk niet gaan helpen. Een aasje op de flop maakt helemaal een einde aan mijn droom, al vraag ik nog optimistisch voor een tien op de turn zodat ik nog vier outs op de river zou hebben. In plaats daarvan een vijf en negen en ik sta de helft van mijn stack af aan de Italiaanse Team PokerStars Pro.

"We're gonna play 4 more hands" schalt het daarna uit de speaker. Ik ben er in drie betrokken waarvan ik er twee win en één verlies om de dag af te sluiten met 47.800. Het aantal big blinds is gemakkelijk uit te rekenen, op dag 2 vangen we aan met 500/1.000.

Als ik op mijn hotelkamer terug kom start ik facebook en PokerNews op om te kijken wat er allemaal geschreven is. Al die aandacht is natuurlijk leuk, ik lijk wel een bestaarde bepaalde narcist uit de Nederlandse pokerscene. Ik word gefeliciteerd alsof ik het toernooi al gewonnen heb, wat een prestatie dat ik dag twee heb gehaald! Ik wil stoere opmerkingen maken dat dag twee halen niets zegt, maar stiekem ben ik wel een beetje trots. Zoveel handen waar ik broke had kunnen gaan, zoveel set-ups ontweken en zoveel gestolen de hele dag... heerlijk!

Dag 1B, de downfall

Waar dag één zich kenmerkte door slechte kaarten maar even slechte spelers daar was het dag twee helaas niet van hetzelfde laken een pak. De spelers waren beter, de kaarten nog steeds slecht. Drie keer open ik en drie keer word ik gedriebet waarop ik niets anders kan dan folden. Ik betaal wat blinds en plotseling heb ik nog maar 34.000 in 600/1.200. Ik krijg nog eens pocket tienen under-the-gun plus twee, raise die en continuation-bet maar moet opgeven als ik twee calls krijg op een board gekenmerkt door een overcard, flushdraw en straightdraw. De {7-Diamonds} op de turn completeert niet alleen de flushdraw maar ook de straightdraw en zo zit ik plotseling nog maar 17 big blinds diep als ik opgeef en twee man het zie uitvechten op de turn en river (straat tegen flush, ze hadden me beiden beat, nice).

Een goede speler opent vanuit de under-the-gun plus twee positie naar 3.500 in 600/1.200 en de kleine blind callt. Ik ga allin voor 17.000 meer vanuit de grote blind met {a-Spades}{j-Clubs} en zie de initital raiser snel folden. De kleine blind, met gepaste afstand de slechtste speler aan tafel, telt een call uit en werpt voor een minuut of 3 een muntje in zijn hoofd waarbij kop callen betekent en munt waarschijnlijk folden. De eerste worp bevalt niet blijkbaar en dus lijkt hij besloten hebben er best of 35 van te maken om uiteindelijk toch te kunnen callen.

Ik laat mijn powerhouse zien en krijg de bemoedigende woorden "You're good". Ik wist al dat ik goed in het spel was natuurlijk, maar nu heeft het er de schijn van dat mijn aas-boer ook goed is. De Franse man met kruidenboter deodorant toont aas-twee en doet zijn reflecterende pokerzonnebril voor de gelegenheid af.

{4-}{2-}{4-} op de flop en omdat Deauville aan de zee ligt hadden ze ook nog wel een emmertje zout over om in mijn vleeswond te mieteren op de {2-} turn. "Maakt u zich niet druk heren, het is slechts een schampschot..." Ik vraag de pokergoden om een vier op de river maar die klootzak heeft het weer eens te druk met runner-runners geven aan Franse imbecielen even verderop in de zaal en geeft niet thuis.

"Good luck guys" zeg ik als de vijf op de river verschijnt. 'Douchuuuuuhhhh!!!' zou Joep van den Bijgaart zeggen. De dagen die volgen probeer ik weg te komen uit het godvergeten oord dat ze Deauville noemen maar alle lifts geven niet thuis. Joep wil een taxi naar Amsterdam nemen maar de €600 die me dat gaat kosten geef ik liever uit aan Long Island Ice Tea á €15 en aan een verloren creditcard roulette voor een viermans dinner waar we gedwongen worden Frans handbal te kijken op het televisiescherm dat de muur bevuilt.

Een niet al te succesvolle trip dus die zeker niet voor herhaling vatbaar is. Ik hou het wel bij reporten, ik denk dat ik daar beter in ben en bovendien is het nog een stuk goedkoper ook.


De 5.000 chips zijn groter dan de rest. 47.800 om de dag af te sluiten en samen met Liv Boeree aan tafel.

Comments

  • busto_soon busto_soon

    haha mooi stukje Frank, zo herkenbaar allemaal

  • Webjoker Webjoker

    Thanks jongens, vond het een prachtige ervaring in ieder geval!

  • johnny101 johnny101

    mooi verhaal en zou het gewoon nog een keer proberen ooit maar dan wel met nederlandse live report erbij! Thumbs Up

Lees 12 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen