Sportshoe Diaries - Jaloerse blogger in Hinterglemm

Sportshoe Diaries - Jaloerse blogger in Hinterglemm

Een droombaan, zo mag je het gerust noemen. Ik reis de wereld over en schrijf over een spel waar ik al vier jaar non-stop aan denk. Ik ben bezeten door het spel, alles wat er mee te maken heeft intrigeert me. Mogen schrijven over de beste spelers ter wereld en ze leren kennen is een godsgifte. Sommige mensen raken aan luxe gewend en realiseren zich niet meer hoe gelukkig ze soms zijn. Zo niet ik, iedere ochtend als ik wakker wordt knijp ik me spreekwoordelijk in de arm om te kijken of ik niet nog droom.

Maar, en na zo’n lyrische intro komt er altijd een maar, er valt altijd wel iets te klagen natuurlijk. De 1 dollar grinder is jaloers op de 10 dollar speler, de 10 dollar wil wel naar de 50nl tafels. En die, die zijn jaloers op de midstakesgrinders die op hun beurt weer kijken naar de highstakes jongens. En die, op hun beurt, komen in contact met nog rijkere mensen en als je dan eindelijk Bill Gates tegenkomt dan zal hij weer jaloers zijn op de normale man die niet alle zorgen van het rijke leven heeft.

De hoop op een carrière als pokerspeler heb ik al wel opgegeven. Of is het wel hoop? Op een uitstapje in Deauville na heb ik alle ambitie laten varen op het zelf spelen vlak. Als recreatieve speler wil ik wel mijn handjes blijven spelen live, maar fulltime als pokerspeler door het leven is niet voor mij weggelegd denk ik.

Maar op de EPT Snowfest werd ik wel met mijn neus weer op de feiten gedrukt. Terwijl ik aan het zwoegen was zag ik de ene lamme Nederlander na de ander binnenkomen die allen hadden gesnoept van verboden vrucht die ze Jägermeister noemen hier in de Oostenrijkse Alpen. De “Goaßstall” en “The London Pub” hadden weer goede zaken gedaan leek het en ik had het meeste van de actie gemist.

Toen ik eergisternacht om 3 uur klaar was met werken, na een prachtige dag waar drie Belgen de finaletafel wisten te bereiken, kwam ik Jasper Wetemans nog tegen in de lobby. Hij was het vijfde wiel aan de wagen bij een vierhandige Chinees Poker game waar Riekus zijn zakgeld aan het inleveren was. ‘Als de wijn is in den man, is de wijsheid in de kan’ zeggen ze weleens en bij Wetemans zat de wijsheid inmiddels wel heel diep verstopt in die karaf. Hij gaf me een bloemlezing van avonden en middagen die ik had gemist met alle hoogtepunten in prachtige non-chronologische volgorde.

Met mijn beste pokerface op wimpelde ik zijn verhalen af als dronkenmanspraat maar stiekem, diep diep van binnen, was ik stik jaloers. Ik had ook willen mee feesten, ik had ook dronken Duitsers willen versieren zoals sommige Nederlanders dat hadden gedaan.

Nog volledig nuchter nam de wijze man (alweer diep diep) het in mij over. Ik mocht toch niet klagen? Hoe kon ik nou jaloers zijn, terwijl ik in Oostenrijk verslag deed van een pokertoernooi en er nog voor betaald kreeg ook!

En bovendien, ik had wel twee keer kunnen mee feesten. Ik was weliswaar beide avonden zo ver heen dat ik de Nederlandse groep niet meer kon lokaliseren maar dat zou de gezelligheid niet in de weg staan.

De derde avond in Hinterglemm werd ik uitgenodigd voor het verjaardagsfeest van Team PokerStars Pro Julien Brecard. Op de hotelkamer van Arnaud Mattern hadden zich zo’n 10 dealers, twee brushes, 15 pokerpro’s en een stuk of wat pokerjournalisten verzameld om te proosten op de verjaring van de Fransman. En bij één proost bleef het niet, vele Jägerbombs later liep ik al groovend door een veels te kleine kamer een polonaise in mijn eentje tot ik luidruchtig uit mijn groove werd ontwaakt door enkele harde bonken op de deur. Het was de leiding van het hotel die het niet zo’n prettig idee vonden dat er een man of vijftig op 1 hotelkamer aan het feesten waren. Niet alleen zorgden we voor wat geluidsoverlast, ook was het niet veilig in verband met brandgevaar aldus de manager in gebrekkig Engels.

Toen we het feest hadden verplaatst naar de lobbybar bleek al snel dat ook de andere Nederlanders niet stil hadden gezeten die avond. Twee daarvan hadden om zeer onduidelijke redenen playboy bunny oortjes op en een bijpassend konijnenstaartje. Nog onduidelijker was waarom ze een nummerbord van een Oostenrijkse auto in hun handen hadden.

Maar waar ik de volgende dag gewoon weer rustig op mijn werk kon verschijnen daar werden de betrokken Nederlandse belhamels door de politie van hun bed gelicht. Een streng verhoor later en een boete van €100 armer voor vandalisme mochten ze uiteindelijk het politiebureau weer verlaten vernam ik later. Een foto van de beveiligingscamera als aandenken aan een ongetwijfeld epische avond kon er nog wel vanaf vond de politie. Ik kreeg de foto in handen en wilde die jullie niet onthouden.

Sportshoe Diaries - Jaloerse blogger in Hinterglemm 101

Het groene jaloezie monster is inmiddels wel weer weg. Als ik dit schrijf is het vrijdagavond en zijn we net klaar met deze EPT. De Belgen konden uiteindelijk niet winnen maar dat staat ons niet in de weg een feestje te bouwen vanavond. Over en sluiten, béé één nul nul gaat naar “The London Pub”. Tabé.

Comments

  • [user88505] [user88505]

    en dan weet je het....

    ik word pro...wil ook laveloos met zo'n foto

  • Riekus Riekus

    Hehe, gg Laugh

  • [user36980] [user36980]

    @Stevedude: Om vervolgens naar de hotelkamer te gaan waar hij een 4$ satellite op te starten naar een 560$ satellite en tijdens het spelen in slaap vallen waardoor ik het maar overneem en hij vervolgens maar weer gaat ''stappen'' (lees: in die club in slaap vallen), en ik de satellite ship. Club Sandwich was trouwens wel echt de nuts.

Lees 13 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen