Sportshoe Diaries - Bitte sehr Österreich!

Het zit er al bijna weer op. Strak blauwe luchten, een eenzame vogel die tjilpt en de scherpe contouren van de prachtige Oostenrijkse Alpen. Ik zal ze missen. De twee weken in het land van Arnold, Falco en Wolfgang zijn me opperbest bevallen en het zal straks even omschakelen zijn als de EPT van Berlijn begint, ik trek de hardloopschoenen alvast weer aan!

Op 19 maart vloog ik vanuit Amsterdam met mijn vaste kompaan naar Salzburg en na een lange busrit vol sterke verhalen van Wetemans en Visser kwamen we in Saalbach Hinterglemm aan. Terwijl de grote jongens natuurlijk in het decadente Alpine Palace verbleven stelden wij ons zeer tevreden met het Glemtaler Hof, nog geen twintig meter lopen maar wel €200 per nacht goedkoper.

Het toernooi verliep voor de Nederlanders weer eens niet al te best maar gelukkig was daar Wim Bos die ons nog wat opwinding bracht. We zullen dit toernooi, als het om de Nederlanders gaat, waarschijnlijk over twee weken alweer vergeten zijn. Vijf cashes en één speler bij de laatste 24 is niet iets om trots op te zijn. Zoals ik al zei was Wim Bos een lichtpuntje want hij flirtte meerdere malen met de chiplead maar ook Fatima Moreira de Melo deed goed haar best. Met een kleine stack overleefde ze de bubble en de twintig big blinds die ze er toen met aas-vrouw inschoof maakten geen indruk op Philip Meulyzer die met pocket tweeën callde.

Philip Meulyzer is de eerste Belg die ik noem maar dat had ook zo een ander kunnen zien. Overal waar we keken liepen lallende Nederlanders door de lobby en werden de stacks van onze Zuiderburen groter. Eén van onze grote online schrapers David ‘Bullitos’ van der Weele vloog er als 40ste uit en kon ook niet meer dan een mincash aan zijn nog blanco HendonMob lijst toevoegen. Iemand die gedoemd leek het geld niet te halen was Pieter Druif maar zijn vastbeslotenheid bleek uit te betalen totdat hij, met nog 27 spelers in het toernooi zijn allin niet wist te winnen. Maar waar hebben we het eigenlijk over, dit was het toernooi van de Belgen.

Vier spelers uit België eindigden bij de laatste 11. Een ongekende prestatie, zeker gezien het aantal deelnemers uit het land dat nog steeds stuurloos rondvaart. Nadat Pierre 11de werd waren er nog drie Vlamingen, drie vrienden, drie talenten, die kans maakten op de overwinning. Aan een zeer interessante finaletafel was het uiteindelijk toch de gestoorde Rus Vladimir Geshkenbein die wist te winnen. Helaas, nog steeds geen Belgische EPT overwinning maar met Kevin Vandersmissen, Philip Meulyzer en Koen De Visscher hebben ze in ieder geval iets om naar uit te kijken. Geen fratsen, gewoon pokeren.

Genoeg over poker want natuurlijk werd er ook gezopen. Helaas was ik daar niet bij dus verwijs ik naar de blog van Frank die vorige week weer wat dronkenmansverhalen tentoonspreidde. Voor mij was het vooral veel snowboarden, mijn favoriete sport.

Het is zo’n verschil met voorgaande jaren als ik kijk naar de hoeveelheid energie die ik heb. Slechts twee keer kon ik het niet opbrengen om te gaan snowboarden, één keer door hevige spierpijn en de andere keer moest er vroeg gewerkt worden. Los van deze twee uitzonderingen ging de wekker elke dag om 8:00 en propte ik snel twee broodjes naar binnen voordat ik de onhandige schoenen weer aantrok.

De eerste dag ging ik met Ruben Visser boarden en ik moet zeggen dat het serieus wennen was. Ruben had een aantal streepjes op me voor qua techniek maar gelukkig kon ik hem nog aardig bijhouden. De sneeuw in Hinterglemm was alles behalve goed maar toch was het genieten geblazen met de zon vol in het gezicht en het board strak onder de voeten.

De rest van de week ben ik met Sybe Smit en consorten op pad gegaan en het is altijd vet met een grote groep boarders op pad te gaan. Ik hoop dat de filmpjes die onderweg gemaakt zijn nog ergens online komen maar gelukkig heb ik zelf nog wat foto’s gemaakt.

Nadat de grote groep pokeraars weer onderweg naar huis was bleef ik nog twee extra dagen om maandag mijn vader in Innsbruck op te pikken voor een week wintersport in Sölden. De laatste dag in Hinterglemm kenmerkte zich door een vervelende valpartij. Mijn hartslagmeter/gps gaf aan dat ik van 44km/pu naar 0 ging in twee seconden, mijn nek vond dat geen goed plan kan ik jullie vertellen. Nu, een week verder is alles weer een beetje bijgetrokken maar echt relaxt is het nog niet.

De week in Sölden was nog veel vetter dan in Saalbach Hinterglemm. Met bergen tot 3.400 meter hoogte waren de condities fantastisch en ik kan iedereen aanraden hier heen te gaan. Het schijnt in het hoogseizoen wel bizar druk te zijn maar in de laatste week van maart is het prima te doen! Ik heb dus alleen maar op de piste gestaan en dat is wel iets wat vol te houden is. Morgen nog een dagje knallen en dan maandagochtend richting Berlijn want op dinsdag begint daar de EPT in het Spielbank Casino. Laat ik er nog maar eens een cliché tegenaan gooien, het leven is mooi. Of fucking geweldig, het is maar net hoe je het wilt zeggen.

Oh, en nog maar 58 dagen totdat de World Series of Poker begint. Ja, daar denk ik ook elke dag aan. Eerst maar even de laatste drie EPT’s succesvol afronden zodat we vooruit kunnen kijken naar een prachtige zomer in Las Vegas.

Sportshoe Diaries - Bitte sehr Österreich! 101
Saalbach Hinterglemm

Sportshoe Diaries - Bitte sehr Österreich! 102
Bizar brede en mooie piste op de Gletsjer

Sportshoe Diaries - Bitte sehr Österreich! 103
Standaard wintersport voedsel! Kaiserschmarren!

Sportshoe Diaries - Bitte sehr Österreich! 104
Vader en zoon op pad

Sportshoe Diaries - Bitte sehr Österreich! 105
Even off-piste knallen!

Sportshoe Diaries - Bitte sehr Österreich! 106
Smitje is er klaar voor

Sportshoe Diaries - Bitte sehr Österreich! 107
Ruben in actie

Comments

Lees 6 reactie(s) op dit artikel
Wat denk jij?

Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen