Life in Vegas - twee dagen feesten

Life in Vegas - twee dagen feesten

Een dagboek bijhouden op internet, eigenlijk bestaat er niets narcistischer dan dat. Al kan mij een gebrek aan inlevingsvermogen (toch een van de kenmerken van narcisme) niet ontzegt worden, ik weet immers precies wat de mensen willen lezen. Schrijf ik over hoe druk ik met PokerNews Magazine in de weer ben of hoe zwaar het werken was dan zie ik in de statistieken dat drie man en een halve zool het artikel gelezen hebben. Schrijf ik over zuippartijen dan gaat de server weer roken in Litouwen en krijgen we belletjes van de heren veredelde conciërges systeembeheerders of we het artikel niet offline willen halen want het trekt te veel bezoekers. Ja, zo exact zijn onze statistieken.

En dus zal ik jullie het geleuter over lange dagen in het Rio besparen. Het ontbreekt me sowieso al aan energie om nog mensen duidelijk te maken dat we echt geen filmpjes gaan maken op regelmatige basis. Ik probeerde het laatst weer eens, het resultaat was bedroevend. Dat soort dingen moet je aan de pro's overlaten, en hoe stoer ik ook altijd doe - op video gebied ben ik verre van een geavanceerde gebruiker.

Dan maar doen dus waar ik wel goed in ben: zuipen en daar zo veel mogelijk over opscheppen. Het is immers de meest geaccepteerde verslaving van Nederland, en als ik mijn steentje kan bijdragen aan het verder penetreren van het positieve beeld van deze uiterst treurige bezigheid, wie ben ik dan om die kans te laten schieten. Sterker nog, terwijl ik dit schrijf ben ik onder serieuze invloed van het goddelijke doorzichtige goedje.

Rhinos!

Vegas is dus druk, ook al zie je het er niet altijd aan af - we zijn de hele dag in de weer. Al het gemekker ken je inmiddels, maar gelukkig is er af en toe ook tijd voor ontspanning. De eerste der twee avonden werd ingegeven door het naderende afscheid van Richard "tzen1" Veenman. Afscheid van Las Vegas bedoelen we dan.

We hadden wilde plannen voor een club met een eigen tafel en flessen drank maar door een gebrek aan tijd kwam dat er niet van. Het was half 11 's avonds inmiddels en bovendien was niet iedereen in de groep erop gekleed om naar een chique club te gaan. Matthias De Meulder had een rugzakje met te veel cashgeld bij zich en zijn broer Christophe zat nog onder de PokerStars stickers wat ook zo raar oogt. We moesten dus opzoek naar simpeler vermaak. "Boers" als je wilt - al heb je weinig echte boeren in Las Vegas (aan cowboys geen gebrek, maar dat is een ander verhaal). Pim de Goede, bezig aan zijn eerste dag in Las Vegas ooit, had ook wel oor naar wat dom drinken en zo hadden we plots een groep klaar die zin had om zich de vernieling in te zuipen. Een gouden recept natuurlijk.

Christophe De Meulder, Matthias De Meulder, Pim de Goede, Remko Rinkema, Richard Veenman en ondergetekende schoven een casino op en kwamen terecht in de Goldcoast. Voor wie de Goldcoast niet kent, we hebben het hier over een casino in Las Vegas direct naast het Rio (waar de WSOP wordt gehouden) waar de serveersters niet knap zijn. Het is een casino waar de valet een tapbiertje heeft staan voor de pauzes. Het is een casino waar de kots van de feestende jongeren van de avond ervoor pas na twee dagen wordt opgeruimd. Een casino waar de kakkerlakken een orgie houden op de bar, alsof het niets is. Je hebt het plaatje voor je denk ik, een plek des verderf.

Maar ze hebben een bowlingbaan. En geen kleintje, de bowlingbaan van de Goldcoast is gigantisch. Een baan of 76 naast elkaar, immens. Bowlen kost na 12 uur 's nachts 1 dollar per game per persoon (inclusief schoenen). Wij waren dus maar liefst $5 kwijt, een gigantisch bedrag voor een groep als de onze maar met passen en meten wisten we het toch op te brengen. En het drinken is er bizar goedkoop, ook geen onaardige feature. $2,- per Corona, $8 voor een pitcher van weet ik hoeveel liter. Alles is cheap, en alles is er gezellig. Een perfecte plek om in te drinken dus. Vaste lezers van onze blog weten hoe slecht ik ben in bowlen, maar gelukkig was de tegenstand dit keer wel heel erg laag. Voor een tientje per persoon durfde ik de weddenschap nog wel aan. Mijn uitgekiende plan om net te doen alsof ik heel slecht was werkte, ik won met een punt of 110 en ging zo aan de haal met vijftig van de beste dollars die er bestaan.

Life in Vegas - twee dagen feesten 101

We dronken nog wat door en besloten toen naar O'Sheas te gaan voor een potje beerpong. Als je de beschrijving pakt van de Goldcoast zojuist kan je die keer twee doen dan heb je de O'Sheas. Een casino midden op de strip maar zo fout als het maar kan. De Tokkie familie zou zich er ongemakkelijk voelen zo veel weirdo's lopen er rond. De beerpong tafels waren allemaal bezet en dus moesten we ons vermaken met een potje Let it Ride. Let it ride is een spel voor pokerverslaafden want dezelfde combinaties trachten we te maken. Waar we in de traditionele vorm van poker nog pretenderen winst te maken (op de lange termijn, dat is de key) daar kan je je voordeel in dit spel uiteraard wel gedag zeggen. Het is een soort Caribbean Stud waarbij je nog denkt dat het allemaal wel goed gaat omdat je geld mag terug pakken iedere hand maar ondertussen verlies je natuurlijk wel je kloten. Pim de Goede is daar het levende bewijs van, als de uitleg over het begrip "bikkels" klopt dan kan zijn foto erbij na die avond...

Life in Vegas - twee dagen feesten 102
O'Sheas

Uiteraard stond ik heel gierig aan de zijlijn. Aangezien ik zo'n 20 weken per jaar in een casino vertoef heb ik een gouden stelregel dat ik geen casinospellen bezig. Die regel overtreed ik uiteraard om de haverklap zo inconsistent als ik ben, maar het feit dat er geen plaats was meer aan tafel hielp mij mijn geld te behouden die nacht. Ik gaf divers ongevraagd advies, schaterde van het lachen om geen duidelijk aanwijsbare reden en probeerde met man en macht het naambordje van de dealer te fotograferen want het was natuurlijk hilarisch dat de man 'Ace' heette terwijl ook een kaart uit het pak kaarten die naam had.

Ook 'Let it ride' was niet spannend genoeg en dus besloten we dat het tijd was om Pim de Goede zijn eerste stripclub van binnen te laten zien. De gebroeders De Meulder, de Belgen dat het zijn, hadden geen interesse en bliezen de aftocht maar de vier echte mannen gingen wel wat blauwe ballen creëren in Spearmint Rhinoes. De meest kansloze bezigheid der mannenvolk moet toch wel het alphamale gedrag zijn in de stripclubs die Vegas rijk is. Met de limousine kwamen we aan, een koopje voor $30 per persoon voor die vijf minuten rijden. Veenman en De Goede hun ogen moesten nog wennen aan de darkroom waarin we terecht kwamen maar mijn ogen stonden al op half acht dus dat vormde geen probleem.

Tiffany, Angel, Crystal en Michelle kwamen we in de gang al tegen. De kans is 50% dat ik hun namen me correct herinner aangezien de halve tent zo heet. Pim vond het allemaal niet enorm spannend achteraf, hij viel halverwegen in zijn stoel in slaap maar niet nadat hij een dollar of twintig met alle kracht tegen een stripper had aangegooid. Het blijft Vegas natuurlijk, dat soort dingen moeten allemaal kunnen - we betalen er immers voor niet waar?

Veenman leek zich meer te vermaken en had na een uurtje of wat een net zo oranje shirt als ik. Om de een of andere zeer onduidelijke reden smeren de strippers zich in met een soort babyolie wat nogal afgeeft. Als je geen ervaren stripclubganger ben kan je zomaar denken dat de dame die de avond ervoor je nieuwe witte broek aan het bereiden was, ongesteld was. Een ranzig zooitje dus, maar wel leuk. Een lang verhaal kort, ook nu weer kwamen we de stripclub niet uit toen het nog donker was. Pim en Remko vertrokken eerder maar Richard en ik bleven tot in de kleine uurtjes hangen.

Tryst

De volgende dag was het alweer raak. Onze huisgenoten hadden het verschrikkelijke idee opgevangen om uit te gaan en wilden wel een flesje of twee achterover slaan. Terwijl ik 's middags nog als Ace Ventura in bad had lopen janken om mijn kater, was ik er uiteindelijk toch weer klaar voor. De dansschoentjes weer uit het vet, het semi nette blousje weer uit de koffer en we waren klaar voor een avondje Tryst in The Wynn.

De gebroeders De Meulder, Sybe Smit, huisgenoten Ron, Jaco en Janine en Remko verzamelden in The Wynn en niet veel later hadden we plaats genomen bij ons tafeltje. $1.600 armer, maar een fles Bacardi en Grey Goose rijker waren we helemaal het mannetje. Je kan wel half laf aan de bar je drankjes bestellen maar de echte binken hebben table service en aangezien we het laatste altijd pretenderen te zijn deden we stoer mee.

Life in Vegas - twee dagen feesten 103
Shotjes!

Alles ging redelijk soepel totdat ene Lex Veldhuis arriveerde. Hoewel hij bij hoog en laag zal volhouden dat hij er niets mee te maken had, heeft hij de bijnaam katalysator bij ons niet voor niets. Lex is heel goed in het in werking zetten van een serie aan gebeurtenissen waar de rest zich de volgende dag niets van kan herinneren. De bougie van de groep als je wilt, de man die het allemaal op zijn geweten heeft maar ondertussen heel onschuldig doet. De shotjes tequila waren zijn plan, al zegt hij zelf dat het Sybe was die er mee kwam. Hoe dan ook, het ging van kwaad naar erger en voor ik het wist stond ik uitgebreid speeksel te wisselen met het enige gedrocht in de club. Je kan wel uren besteden aan het versieren van een bloedgeil vrouwtje in kort jurkje en opgepompte tieten, maar je kan ook gewoon voor het gemakkelijke doelwit gaan. 'Een luipaard gaat ook niet voor de volwassen gazelles maar voor de kreupele beestjes' schoot er nog door mijn hoofd in een wanhopige poging mijn eigen lage grens goed te praten.

Life in Vegas - twee dagen feesten 104

Na een wild uurtje tongworstelen kwam ik samen met Matthias (niet de tegenstander in het partijtje bekken, voor de goede orde) terug bij onze tafel. Niemand daar, geen flessen meer op tafel en de hele zooi al opgeruimd. Achteraf zou ik leren dat ons vriendelijk verzocht was om te vertrekken door baldadig gedrag, al is die reden niet helemaal zeker.

Met Matthias vonden we in de Engelse Team PokerStars Pro JP Kelly een nieuwe beste vriend en drinkmaat. We zijn nog gesignaleerd in Bill's Gambling Hall, The Mirage en Southpoint Casino maar pas thuis in onze jacuzzi vonden we onze draai. Met een biertje overdachten we onze zonden nog eens (althans, voornamelijk die van mij). Life is good.

Life in Vegas - twee dagen feesten 105

Comments

  • [user191672] [user191672]

    Deurdy schreef

    Alphamail is een heel dominant geschreven email.

    Hahahaha, nice, nice.

  • lvanhoe lvanhoe

    Ondanks de gemiddeld zeer hoogwaardige leeskwaliteit van je artikelen steekt deze er echt met kop en schouders boven uit. Hulde Frank!

  • SCaffalini SCaffalini

    Geniaal, ik heb weer helemaal dubbel gelegen.

Lees 55 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen