Sportshoe Diaries - Midlifecrisis op Ibiza

Sportshoe Diaries - Midlifecrisis op Ibiza

Hey Rem,

Mooi dat je het naar je zin had in Amerika! Jij past daar natuurlijk ook uitstekend tussen met je American Football shirtje aan en een Big Mac in je hand. O, nee... dat laatste doe je al een tijdje niet meer, right? Ik blijf je succes wensen met je weddenschap met Noah, maar ik heb er een hard hoofd in maestro. Zoals je al aangaf moeten we onze schouders eronder zetten in deze moeilijke tijden. Ik stel voor dat jij hetzelfde doet voor je weddenschap: go for it! Ik moest je van Brummelhuis nog aanraden om je aan te sluiten bij de Weightwatchers. Kost €15 per maand volgens hem en hij was al 5 kilo kwijt in twee weken. En daarvoor hoefde hij alleen maar wat punten op te tellen hier en daar.

Ik ben zelf net terug van een weekje Ibiza. Jij schreef er nog over:

'Je bent daar ook in goed gezelschap heb ik me laten vertellen, heb je nog wat van die gasten op weten te steken of is het vooral een eindeloos zuipfestijn met een sporadisch potje pokeren tussen de bedrijven door?'

Nou, van dat pokeren is helemaal niets terecht gekomen uiteindelijk, om maar alvast op de zaken vooruit te lopen.

Tijdens een zwembadfeestje afgelopen zomer in Las Vegas vertelde Marcel Buissink vol enthousiasme over de Estreallas Poker Tour op Ibiza. Hij zou gaan spelen samen met wat maten en wij moesten er bij zijn. Jasper Wetemans had daar ook wel oren naar en regelde een gigantische villa op het feesteiland. Toen in Barcelona, vorige maand, bleek dat er nog een plaatsje over was bedacht ik me dan ook niet en vroeg ik of ik mee kon. Joep van den Bijgaart, Jorn Walthaus, Bert van Doesburg, Jasper Wetemans, Michiel Brummelhuis en de broer van Jasper hadden samen een huis uiteindelijk. Michiel zijn vriendin kon niet mee helaas, maar de overige heren hadden wel hun partner meegenomen.

Ik was de enige vrijgezel van het stel maar het was er zeker niet minder gezellig om. De focus lag al vanaf het begin echter niet op pokeren. Hoewel we Joep nog af en toe scheldend achter zijn laptop zagen zitten, spendeerde de rest van de aanwezigen hun tijd vooral buiten aan het zwembad. Vooral Brummelhuis was een aanjager van het spelletjes spelen. Hij bleek niet alleen goed in poker, de man kan ook backgammon, domino, beachvolleyballen in het water en allerhande andere ongein.

Midden in de Pacha had ik een soort van epifanie, een plotselinge, verwarrende openbaring. Eventjes daarvoor hadden we "Tequila Jos" leren kennen. "Tequila Jos" is een levende legende op Ibiza en kon volgens diverse tipgevers van alles voor ons regelen. Toen we dan ook onze zinnen hadden gezet op een avondje Swedish House Maffia in de Pacha werd Jos al snel opgebeld. Jasper, zoals gebruikelijk, organiseerde het allemaal en al snel was alles in kannen en kruiken. Terwijl de andere promoters op het eiland ons verzekerd hadden dat er geen tafel meer over was voor die avond, had Jos nog een prachtige zitgelegenheid in de aanbieding.

We ontmoetten Jos in een naastgelegen club. We hadden allen geen idee hoe Jos er uit zou zien, of wie hij eigenlijk was wat dat betreft. Terwijl we allemaal afwachtend aan een eerste drankje zaten, liep ik even naar buiten voor een sigaretje. Iedereen die de club in ging bekeek ik van top tot teen; 'Zou dat Tequila Jos zijn?'. Wat Engelsen, een enkele Spanjaard en een verdwaalde Nederlander gingen naar binnen maar geen was in mijn ogen een Jos type die een bijnaam verdiende.

Toen was het moment daar, in de verte zag ik een ietwat gezette Nederlands aandoende man aankomen gelopen. Hij leek achter in de veertig en had een ooglapje voor. Dit moest wel "Tequila Jos" zijn en zo bleek ook. De immer vrolijke Nederlander was naar eigen zeggen al 19 dagen op Ibiza en 16 daarvan was hij in de Pacha geweest. Zonder problemen wist hij ons naar binnen te krijgen waar hij door iedereen gegroet werd alsof hij de eigenaar was. Onze tafel was recht tegenover de DJ-booth en op het midden van de dansvloer. Maar Jos leidde ons niet door de menigte, niets van dat alles. Twee keer rechts en plotseling liepen we door de keuken, achter de toiletten, direct het VIP gedeelte in. Bediendes keken wat verbaasd over onze aanwezigheid maar bij het zien van Tequila Jos was ook op hun koppie alle scepsis als sneeuw voor de zon verdwenen. Jos regelde de drankjes, de afzetting en de bediening.

Sportshoe Diaries - Midlifecrisis op Ibiza 101
Thomas Kok, Tequila Jos, Ik, Jorn Walthaus, Jasper Wetemans, Michiel Brummelhuis en Bert van Doesburg

Ik zat op een bankje, te dronken en naast een te handtastelijke homo die ik me pas de volgende dag weer zou kunnen herinneren. Ik zag Jos los gaan op de veels te hippe muziek en zag hem drankjes achterover slaan. Op het eerste gezicht vond ik het een beetje een treurig aangezicht. De muziek was voor een jonger publiek en hetzelfde ging op voor het volgieten in de Pacha in het algemeen. Maar toen ik de oprechte blijdschap zag op zijn gezicht vroeg ik me plots af waarom we in het algemeen neerkijken op mannen van iets oudere leeftijd die plots besluiten te doen wat ze gewoon leuk vinden. Als jij je vrouw inruilt voor een jonger exemplaar is dat alles behalve netjes, maar als je het doet omdat je eigenlijk al jaren niet meer gelukkig bent en besluit om het er niet bij te laten zitten dan is dat een applausje waardig wat mij betreft. En als je nou een blitse sportauto koopt omdat je daar al je leven van droomt, wat is daar zielig aan? En een gezette man van 50 met een ooglapje in de Pacha, wat is daar mis mee? Vertel het me Remko, misschien weet jij het.

Iedere keer dat ik een luchtje ging scheppen buiten, had ik moeite met het terugkomen in het vip-gedeelte terug. Met mijn gekreukelde (geblokte) overhemdje had ik natuurlijk niet de allure van een baller die flessen van €750 achterover sloeg ieder ander weekend. De uitsmijters waren onverbiddelijk de eerste keer: ik kwam er niet terug in. "But my friends are over there?" zei ik nog met trillende stem tegen de stoïcijnse Spaanse bulldog. "We have a table over there", nog steeds geen reactie. De man kon waarschijnlijk geen Engels, wat moest ik nou? Ik wist het niet meer Remko, ik was radeloos. Maar plots had ik het: "Tequila Jos," zei ik en alsof Mozes de Rode Zee opdracht gaf om ruimte te maken, zo gemakkelijk kon ik plots doorlopen. Het codewoord gevonden, ik was getuige van heldenverering op microschaal.

Eenmaal terug bij onze groep raakte ik in gesprek met Jos. Hij bleek wat "rookwinkeltjes" te hebben in Den Haag, hij was zijn oog verloren toen iemand met een steeksleutel boos was geworden en hij kwam zeer regelmatig op Ibiza. Beetje vaag allemaal, maar de verhalen waren er niet minder mooi om. De vent had het uitstekend naar zijn zin en, ondanks dat hij bij een groep stond waar hij niemand van kende een half uur geleden, had verhalen voor honderd.

Hoewel Jos normaliter niet vaak als inspirerend persoon gezien zal worden, had ik weer bevestiging voor mijn levensinstelling gevonden. Ik geniet van het leven, en zo deed deze man. "[...] geconfronteerd kunnen raken met zingevingsvraagstukken en daardoor uit balans kunnen worden gebracht" leest de Wikipedia uitleg van 'midlifecrisis'. Jos was aan het genieten van zijn leven, en ik ook. We waren behoorlijk uit balans met het normale leven, maar so-be-it.

Enkele uren later kon ik niet meer op mijn benen staan en moest ik vroegtijdig de Pacha verlaten. Terwijl ik, na een dodemansrit met de taxi naar ons huis, al rustig in bed lag was iedereen nog aan het feesten. Ik miste de traditie waarbij Jos drie tequila at bij het betalen van de rekening helaas.

Al snel had ik door dat de Estrellas Poker Tour hem niet zou gaan worden. Alleen Jasper was aanvankelijk van plan te gaan spelen maar ook bij hem ebde het enthousiasme, voor een dag of wat in Casino Ibiza, met ieder drankje weg. We gingen naar de Pacha, barbecueden alsof ons leven er van af hing, childen bij de Blue Marlin Ibiza en huurden een boot voor een dag decadentie op het water. Pokeren leek verder en verder weg en voor ik het wist stuurde ik mijn aandeelhouders een berichtje dat ik van de zon aan het genieten was op het strand, in plaats van tussen de bezwete paella liefhebbers plaats te nemen.

Ik denk dat ze het me wel vergeven, genieten kan ook ver van de pokertafel en is op een feesteiland als Ibiza misschien nog wel een mooiere besteding van mijn geld. De Estrellas Poker Tour zou ik dus missen, maar mijn vakantie was er niet minder om. Aangezien ik met mijn levensstijl niet verwacht al te oud te worden, zit ik misschien inmiddels wel in mijn eigen midlifecrisis. Met 27 ben ik misschien wel op de helft toch?

Toen ik eergisteren, op de laatste dag van onze vakantie, met mijn ogen half gesloten stond te dansen op hippe deuntjes in de Blue Marlin voelde ik me volledig gelukkig. En dat is het doel van een vakantie toch?

Volgende week wacht de EPT van Londen alweer waar ik verslag zal doen. Jij heel veel succes in Cannes en laten we daarna weer eens afspreken voor een biertje (of watertje) en laten we dan proosten op het leven!

Frank

Sportshoe Diaries - Midlifecrisis op Ibiza 102
Kan het leven nog mooier worden?

Comments

  • pokiepopo pokiepopo

    ruilen?

  • Webjoker Webjoker

    Narya77 schreef

    Lucky? Dus we krijgen wel de zuipverhalen mee maar niet de scoorverhalen? Roll Eyes

    Dat ik zoveel en vaak kan zuipen noem ik lucky. Scoren is in die toestand niet echt aan de orde Wink

  • Narya77 Narya77

    Lucky? Dus we krijgen wel de zuipverhalen mee maar niet de scoorverhalen? Roll Eyes

Lees 33 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen