Sportshoe Diaries - Duhamel vecht met Finger

Sportshoe Diaries - Duhamel vecht met Finger

Hey Remko,

Even een tussendoor berichtje van mijn kant, voordat ik alles weer vergeet. Ik zag je foto's van je trip richting Melbourne, prachtig man! Ik kan me de tijd daar nog goed herinneren, alleen maar goede herinneringen aan Australië. Ik ben redelijk jaloers op je op het moment, maar jij zal ongetwijfeld ook jaloers zijn geweest op mij toen ik op de Bahama's zat afgelopen week. Daar had je alle reden toe, het was weer een top week.

De reden dat ik je schrijf is de laatste avond op de Bahama's. We begonnen ons gezamenlijke dagboek ooit om de mensen thuis een kijkje te geven in ons leven met vooral veel sterke verhalen en foto's van achter de schermen. De laatste weken heb ik in mijn bijdrage iedere andere week iets meer mijn mening in de stukjes verwerkt en iets meer beschouwend geschreven. Zo schreef ik over het forum en haar werking, de relaties die we opbouwen tijdens toernooien en het amateurisme in de pokerwereld af en toe. Deze keer wilde ik echter wel gewoon weer een zuipverhaal opschrijven want op 2+2 verscheen een stukje waar ik zelf nogal nauw bij betrokken was.

De laatste dag op de Bahama's was weer een lange. Een aantal Nederlanders was al huiswaarts vertrokken en ik liep het PokerStars feest mis door de finaletafel van het $25.000 High Roller die langer duurde dan verwacht. Ook was de World Cup of Poker nog bezig waar ik af en toe een kijkje nam en dus was ik pas rond de klok van 11 uur klaar. Het PokerStars feest was toen al afgelopen en de nog aanwezige Nederlanders waren niet te porren voor nog een laatste avond stappen leek het. Ik keerde dan ook terug naar mijn hotelkamer waar ik rustig een biertje dronk op ons balkonnetje. Ik was van plan om mijn bed in te duiken toen ik een berichtje kreeg van iemand die in de Aura was, de nachtclub van het Atlantis Resort. Mijn bloed kroop weer eens waar het niet gaan kon en kreeg al snel gezelschap van een portie alcohol toen ik een kwartier later in de club stond.

Op Ruben Visser, Bryan Ruiter en Vincent van der Fluit na, ontbraken de Nederlanders. Gelukkig waren er genoeg bekenden. De collega's van PokerNews.com hadden een hoekje gereserveerd en ook de masseuses waren vertegenwoordigd. Ik had wat last om me aan te passen aangezien de rest al beschonken was, maar ik maakte die achterstand al snel goed.

De avond was weinig spectaculair op een stomdronken Viktor Blom na. Dat was ook niet de eerste keer deze week dus toen hij midden op de dansvloer weer eens plat op zijn smoel ging, stond ook nauwelijks nog iemand te kijken. Na een paar uurtjes dansen, slap ouwehoeren en stoer doen met hippe dansjes vond ik het rond half vier genoeg geweest en liep ik richting de uitgang.

Als ik gewoon was doorgelopen, dan was mijn avond niet noemenswaardig geweest. Letterlijk een meter voor de uitgang zag ik echter in mijn ooghoeken een paar bekenden staan en liep ik nog even langs om gedag te zeggen. Exact op dat moment zag ik voormalig wereldkampioen Jonathan Duhamel omvallen tegen PokerNews.com collega Kristy Arnett aan en ik sprong er tussen om hem op te vangen zodat hij zich niet te veel zou bezeren. Ik sloeg zijn arm op het laatste moment om mijn schouder en wilde hem omhoog helpen toen er plots twee gigantische donkere kleerkasten naast me stonden. Duhamel, die ik eerder die avond al kotsend op de toilet was tegengekomen, werd blijkbaar vriendelijk verzocht de club te verlaten en aangezien ik toch al weg wilde, liep ik maar met hem mee. Jonathan kon echter letterlijk niet meer lopen en dus hielp ik hem, samen met PokerStars.tv commentator Joe Stapleton, richting de lift die ons naar beneden moest helpen. Met Jonathan Duhamel, Joe Stapleton, Kristy Arnett, Sam Chartier, nog een Canadese gozer en de twee uitsmijters kwamen we beneden aan waar we de uitsmijters verzekerden dat we Duhamel naar zijn kamer zouden brengen. Jonathan kon nog steeds niet zelfstandig op zijn benen staan en bleef om onze schouders hangen. In de gang kwamen we Viktor Blom tegen die kort wat tegen Duhamel zei voordat ook hij laveloos weg liep. Tot op heden was er nog niets boeiends aan de hand maar dat zou al spoedig veranderen.

Uit het niets kwam een jonge gozer met sluik haar aangerend en met een soort vliegende beweging, die ik alleen ken uit de handbalwereld als ze een sprongschot maken, gaf hij Duhamel een volle vuist in het gezicht. Ik herkende de jongen direct als EPT Praag winnaar Martin Finger. Duhamel leek direct wakker en sprong achter de gozer aan en met zijn allen tuimelden we een meter of wat verder. Samen met Stapleton en een van de twee uitsmijters hielden we de twee uit elkaar en zorgden we ervoor dat het niet helemaal uit de hand liep. Finger was direct weg, aanvankelijk dacht ik dat een van de uitsmijters hem gepakt had maar dat bleek achteraf niet het geval. Duhamel was compleet door het lint, de adrenaline had er voor gezorgd dat hij plotseling weer kon lopen en met alle kracht moesten we hem tegenhouden om niet helemaal door te draaien. Duhamel wilde alles kapot maken leek het, hij was door het dolle heen. De uitsmijters kwamen er weer bij en wilden de garantie dat we hem naar zijn kamer zouden brengen om verdere escalatie te voorkomen.

Stapleton en ik keken elkaar aan en wisselden blikken van verontwaardiging. Zowel Joe als ik kennen Jonathan een beetje maar om ons nou vrienden te noemen, dat gaat te ver. We waren wel al eens dronken geweest in London met zijn drieën en dus zeiden we toe. We konden ook niet veel anders want Jonathan kon duidelijk niet voor zichzelf zorgen. Sam Chartier en de andere Frans sprekende gozer bleven op Duhamel in praten maar uit het kleine beetje Frans dat ik opving, kon ik opmaken dat ze niet hem naar zijn kamer wilden hebben maar dat ze samen Martin wilden gaan zoeken. Jonathan was enkele weken hiervoor overvallen en had een prachtige week op de Bahama's achter de rug. Het leek me niet echt handig om de volgende headline 'Team PokerStars Pro Jonathan Duhamel kicks EPT Prague winner Martin Finger to shit' te laten zijn, of nog erger (en meer voor de hand liggend met de staat waarin hij verkeerde) 'Jonathan Duhamel gets kicked to shit bij EPT Prague winner Martin Finger'. Daarnaast was Finger nergens meer te bekennen dus leek het mij het beste als Duhamel maar zijn bed ging opzoeken.

Jonathan was daar nog niet erg van overtuigd en stond erop om Finger te gaan zoeken. Uiteindelijk kregen we hem toch zover om richting zijn hotelkamer te gaan wat al met al een ongeveer een uur in beslag nam, ondanks het feit dat hij in de Royal Tower zat, normaal gesproken hooguit tien minuten lopen. Eenmaal met de lift op de zesde verdieping aangekomen moesten we hem andermaal dwingen om zijn kamer op te zoeken. Duhamel schreeuwde het uit en schopte tegen alle deuren. Mensen kwamen naar buiten, schudden met hun hoofd en gingen weer slapen. We liepen nog wat bekenden tegen het lijf maar met Duhamel viel nog steeds niet te praten. Uiteindelijk hadden we hem op zijn kamer en wilden we er voor zorgen dat hij op bed ging liggen zodat hij zich zou overgeven aan zijn vermoeidheid zodat ook wij ons bed in konden. Dat werkte niet echt en we moesten hem enkele malen beletten weer naar buiten te rennen. Duhamel ging richting het balkon en probeerde naar de buren te klimmen om ons te ontvluchten. Hij had duidelijk zijn zinnen gezet op naar beneden gaan, al was daar waarschijnlijk niemand meer te vinden. “He kicked me in the head man!”, “He punched me man!” bleef hij schreeuwen.

Sam Chartier hielp niet echt. De twee bleven in het Frans praten en op een geven moment was ons duidelijk dat Chartier ook nog wel zin had in een robbertje vechten. Op een gegeven moment waren Stapleton en ik het zat en lieten we hem gaan. Duhamel trok een sprintje, ging half op zijn smoel en schuurde langs de muren om weer bij de lift aan te komen. Wij liepen maar weer mee, Finger zou er toch niet meer zijn dus we wilden hem alleen maar tegen zichzelf beschermen. Op de plek aangekomen waar hij de klap had ontvangen hoorden we een groepje Duits praten. Reden genoeg voor Jonathan om er heen te stormen. Ik kon hem nog net op tijd grijpen om te voorkomen dat hij Team PokerStars Pro Jan Heitmann zou slaan. Die excuseerde zich voor zijn landgenoot maar gaf aan dat hij niet wist waar Finger was. Duhamel leek weer wat te kalmeren en omhelsde me met dankwoorden dat Joe en ik zo goed voor hem zorgden. Het heldere moment bleek van korte duur: plots maakte hij weer een kort sprintje en schopte hij een bloembak om. De houtsnippers sprongen door de lucht en Duhamel trapte nog eens tegen een dichte deur. Ik greep hem weer eens vast zodat hij niets meer kon waar hij zich aan leek over te geven. De uitsmijters van de inmiddels gesloten club kwamen er bij en gaven ons een serieuze waarschuwing. Duhamel leek niet onder de indruk en schold er op los dat hij het slachtoffer was.

Jonathan leunde nog wat tegen een kunstwerk in het midden van de gang aan en was uiteindelijk over te halen weer terug richting zijn kamer te gaan. Op zijn kamer aangekomen was Jonathan nog steeds niet moe en bleef hij zeggen dat hij uiteindelijk naar beneden terug zou gaan. Stapleton en ik bleven dus maar even hangen en bestelden roomservice om de tijd door te komen. Met zijn drieën hadden we de meest wazige gesprekken over de pokerwereld, roddels, Jonathan's overval, de klap van Finger die avond en nog veel meer. Uiteindelijk leek Duhamel zijn ogen toch niet meer open te kunnen houden en verzekerde hij ons dat hij ging slapen. Stapleton en ik geloofden hem en gingen terug naar onze eigen toren.

Inmiddels was het 8 uur 's ochtends en drie uur later maakte kamergenoot Erik Zamboer me wakker dat we moesten uitchecken voor 11 uur. Goede timing wel, 12 uur lukte ons net. Een lange nacht zat er op en compleet vermoeid brak een dag van reizen aan waar ik via Miami terug naar Amsterdam zou gaan.

Op het vliegveld van Nassau kwam ik Martin Finger tegen. Hij liep mank en bewoog zich uiterst moeizaam voort. Ik vroeg wat er nou allemaal aan de hand was de avond ervoor en hij gaf aan dat Duhamel ruzie met hem had lopen zoeken in de club en dat hij er door zijn toedoen was uitgezet. Hij liep mank doordat het akkefietje van de avond ervoor een oude blessure aan zijn knie weer nieuw leven had ingeblazen. Een rij of twee verder stond Duhamel, de twee spraken niet met elkaar – redelijk awkward. Nou is in de rij om de Verenigde Staten binnen te komen op een vliegveld sowieso niet de plek om te gaan vechten, maar de twee leken het er maar bij te laten zitten.

Nou, dat was mijn CSB'tje voor deze keer. Ik verwacht ook de nodige coole verhalen van jouw kant uit Australië maestro, enjoy!

Frank

Comments

  • erikzamboer erikzamboer

    Stevedude schreef

    Narya77 schreef

    Ik baseer me niet alleen op dit stuk (mooi verhaal trouwens, dat wel). Uit zo'n beetje alles wat je erover hoort en leest krijg je de indruk dat er veel te veel oppervlakkige patsertjes rondlopen met veel te veel geld, die een beetje de baller willen uithangen en te weinig benul hebben van de normale wereld.

    Dat is puur de indruk die ik krijg, verder weet ik er natuurlijk niks van, dat wil ik ook niet pretenderen. Bovendien ben ik ook maar een saaie lul natuurlijk.

    Ik ben ook een saaie lul obvious maar de rotte appels maken het wereldje niet leuker. Ik ben in ieder geval blij dat ik het wereldje achter me heb gelaten en weer gewoon 40 uur per week aan het werk ben voor 3x minder salaris. Het 'normale' leven met 'normale' mensen is erg fijn na 3 jaar.

    Wel een mooi fanboy verhaal :-)

    Ontslagen.... ahummm...

  • Rock-City-King Rock-City-King

    dat is ook een geniaal verhaal ja ROFL

  • busto_soon busto_soon

    http://husng.de/2011/10/06/piggybank-in-jail-after-players-party/

    kid's got issues

Lees 78 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen