Kaarten met de groten der aarde - EPT Wenen door de ogen van een qualifier

Kaarten met de groten der aarde - EPT Wenen door de ogen van een qualifier

Thomas Fransman kwalificeerde zich op PokerStars voor de EPT van Wenen. Op Dag 1B ging hij om 12 uur zitten aan tafel 54 seat 5. Fransman heeft het toernooi niet gewonnen. Sterker nog, hij wist uiteindelijk zelfs de eerste dag niet te overleven. Maar dat betekent niet dat hij niet van de ervaring genoten heeft.

Inmiddels is hij weer thuis in Amsterdam maar voor PokerNews schreef hij een verslag van zijn ervaringen.


Nog een paar uur en mijn EPT Wenen Poker Festival avontuur zit erop. Het was een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Als ik dit schrijf rest mij slechts nog een terugvlucht om alles te overdenken. Dan overpeins ik ongetwijfeld de handen die ik gespeeld heb, maar het nagenieten zal voorop staan.

Het begon al meteen goed toen ik zondagmiddag in Wenen arriveerde. Ik checkte bij mijn budgethotel in en ging op weg naar Jorn Walthaus, een oude bekende van me. Jorn zat als professional uiteraard in het beste hotel van de stad. Ik ging er vanuit dat we samen even wat zouden gaan eten maar het bleek dat ik het vijfde wiel aan de wagen was aangezien hij ook had afgesproken met mede-professional Joep van den Bijgaart en hun vriendinnen.

Dat vijfde wiel aan de wagen gevoel was al snel vervlogen, ik werd met open armen ontvangen en wat volgde was een bizarre avond vol decadentie. Het begon al met oesters en twee flessen van de beste Moët & Chandon op de kaart. Die eerste rekening van zo’n €300 honderd werd niet gewoon gesplitst zoals normale mensen doen, maar er werd van iedereen een creditcard ingenomen en vervolgens werd er steeds eentje uitgetrokken die dan niet hoefde te betalen. De kaart die als laatste overbleef betaalde de hele rekening. Gelukkig was ik dat niet, de eerste gang was dus al op kosten van Walthaus!

Daarna verplaatsten we ons naar het beste restaurant van de stad met een Wall Of Fame van bekende wereldburgers die er allemaal hadden gedineerd. En nu ik dus ook. Weer een fikse rekening want ja, bevalt de fles wijn van zestig euro je niet dan bestel je toch gewoon een nieuwe! Andermaal was Walthaus de lul.

Gedurende de avond gingen de gesprekken regelmatig over de beste restaurants ter wereld waar ze al gegeten hadden (voor 800 euro per persoon) en over de beste hotels ter wereld waar ze geslapen hadden (voor 700 euro per nacht). Geboekt aan de receptie, puur omdat ze te lui waren om de data-roaming aan te zetten en het hotel via booking.com voor de helft van de prijs te boeken. Living the good life zullen we maar zeggen.

Het was inmiddels rond middernacht, ik was licht beneveld en morgen was het D-Day, dus ik besloot naar mijn hotel te gaan. De verwarming in mijn kamer bleek kapot wat er voor zorgde dat het 30 graden was. Met de ramen open slapen was ook niet echt een optie omdat ik aan een vrij drukke weg zat. Het hotel zat verder volgeboekt dus er volgde een onrustige nacht. Niet de ideale voorbereiding.

Met lichte hoofdpijn en enigszins vermoeid begaf ik me op weg naar de Festsaal van het Hofburg paleis, de prachtige zaal waar gespeeld zou worden. Na onderweg een prima ontbijt genuttigd te hebben was ik er eigenlijk wel klaar voor en had ik er vooral heel veel zin in. Na alle plichtplegingen kwam ik eindelijk oog in oog te staan met de indrukwekkende zaal en de evenzo indrukwekkende oppositie.

Kaarten met de groten der aarde - EPT Wenen door de ogen van een qualifier 101
Hofburg, de locatie van de EPT Wenen

Om me heen zag ik bekende gezichten. Niet uit Amsterdam, maar bekend van de pokersites en –programma's die ik altijd kijk. Ik probeerde echter niet te veel de toerist uit te hangen door foto’s te gaan maken en te gaan kijken bij de tafels waar de wereldtop speelde, maar me gewoon op m’n spel te concentreren. En dat spel ging eigenlijk best goed in het begin. Ik had al snel de speelstijlen van mijn tegenstanders door, kreeg prima kaarten, hitte goed en won elke pot waar ik in zat. Zelfvertrouwen ten top dus, wat een flinke klap te verduren kreeg toen ik mijn koningen niet weg kon leggen en al mijn winst, en dan nog wat meer, weer verspeeld had.

Daarna sloop de onvermijdelijke frustratie erin en ging ik jagen op potten waarin ik niks te zoeken had. En dat terwijl de blinds nog steeds laag waren en er dus eigenlijk nog niks aan de hand was. Nadat ik in een hand zat tegen de agressor aan tafel en op de flop een monsterdraw á 16 outs kreeg, maar er geen een van hitte op turn en river, besloot ik even een rondje te gaan lopen en mezelf te herpakken. Tot de eerste break ging dat goed en speelde ik weinig meer. Ik kreeg ook nauwelijks handen waardoor ik nog redelijk gezond de pauze in ging.

Op dat moment zag ik al wel dat het niveau hoog was, maar niet van dien aard dat ik mezelf totaal kansloos achtte. Wat ik wel merkte was dat de blufgraad toch vrij hoog was bij deze spelers. Regelmatig werd er op de river flink gebluft, iets waar ik duidelijk nog aan moet werken want dat heb ik geen een keer gedaan. Immers, ook al wordt je bluf gecalld, dan laat je wel aan de tafel zien dat je niet alleen maar valuebet. Heb je dan een keer een tophand dan word je hopelijk sneller gecalld op de river als je valuebet. Leermomentje. Dat wist ik eigenlijk al wel, maar op zo'n podium is het toch altijd even anders dan in theorie.

Kaarten met de groten der aarde - EPT Wenen door de ogen van een qualifier 102
Thomas Fransman afgelopen zomer in Las Vegas

Maar goed, een goede tafel dus met een paar echte topspelers maar ook twee matige spelers. Dus even goed hitten en ik geloofde er nog wel in. Na de pauze zette echter het echte verval in. Ik hitte helemaal niets meer en kwam telkens in vervelende situaties terecht waar ik eigenlijk niet in wilde zitten maar waar de odds telkens goed genoeg waren. Bij mij viel het dus echter steeds niet. In die fase gaf ik zeker in vijf handen mijn tegenspelers de odds niet om een bet te callen, maar waarin zij telkens wel beloond werden door te hitten. Top pair hebben en doorbetten, hij callen met middle pair en twee paar hitten op de river. Dat soort dingen, erg frustrerend. En dan gaat het toch opeens hard met je stack, ondanks de diepe structuur.

Een uur voor de dinner break werd onze tafel opgebroken en kwam ik aan een veel agressievere tafel terecht met een nog veel hoger niveau. Hier herkende ik echt een paar wereldtoppers, maar m'n stack was inmiddels dusdanig laag dat echt vrij spelen er niet meer in zat. Ik had nog maar 15.000 over en de blinds waren inmiddels 200/400 met antes van 50 dus het werd zoeken naar een moment om alles erin te krijgen en te verdubbelen.

Vlak voor de pauze kreeg ik boeren. Met een raise van 1.000 en een call voor me vond ik het een perfect moment om mijn 12.000 erin te schuiven. Als ik gecalld word dan heb ik waarschijnlijk een coinflip en als iedereen foldt dan pak ik zo'n 3.000 op. Helaas kwam ik tegen koningen te zitten dus ik stond al op. Wonder boven wonder viel er een boer op de flop. Het kon dus toch ook goed vallen! Ik leefde nog!

Sterker nog, ik had opeens een best wel gezonde stack en alles wat hierna gebeurde was meegenomen aangezien ik het gevoel had dat ik er al uit had moeten liggen. Dat nam ik helaas iets te letterlijk, want een hand of twintig later had ik opeens weer nog maar 15.000 over. Twee keer in late positie een pot geopend met een matige hand (aas-acht en pocket zessen) en neer moeten leggen bij een driebet.

Kaarten met de groten der aarde - EPT Wenen door de ogen van een qualifier 103

Dit alles zorgde er wel voor dat ik met een kleine stack de dinnerbreak in ging, dus daarna was het weer zoeken geblazen om all-in te gaan en te verdubbelen. Na de pauze kreeg ik vrouwen in de small blind. Dit keer een raise under-the-gun van een agressieve Brit die de helft van de potten opende. Een call volgde vanuit middle-position en daarna nog een call. Perfecte spot voor mij om te schuiven. Ik wilde niet callen tegen drie man en als ik gewoon zou raisen zou ik toch committed zijn, dus ik vond dat ik beter meteen all-in kon gaan. De twee in middle position wisten natuurlijk ook dat de initial-raiser agressief was dus zullen met een vrij brede range van handen gecalld hebben dacht ik, iets van aas-boer, negens en koning-vrouw. Daar sta ik allemaal op voor, en ze zouden ook nog kunnen folden op mijn all-in natuurlijk. Dan bleef alleen nog de initial raiser over om me over druk te maken. Die kon van alles hebben hoewel hij vanuit zo'n vroege positie ook weer niet met helemaal niets zou raisen. Mijn vrouwen zouden echter in de meeste gevallen beter zijn. Helaas bleek dat niet zo, want hij had koningen en dit keer viel er niks.

Zuur dat hij net zo’n monsterhand heeft, maar ik heb geen spijt van mijn move. Toernooi over. Onwijs balen want ik had er echt nog zin in. Ik voelde me prima en was klaar om nog een paar uur te spelen. Ik wilde heel graag dag twee halen maar dag twee in folden was geen optie. Lopend terug naar mijn hotel heb ik de hele dag nog even de revue laten passeren en het een plek kunnen geven, waardoor ik redelijk rustig in slaap viel. In een andere kamer gelukkig, eentje met een normale temperatuur.

Wat had ik beter kunnen of moeten doen? Achteraf had ik het rustiger aan moeten doen, denk ik. De structuur was zo diep dat ik tijdens het middenstuk nog prima had kunnen wachten op betere kaarten en spots. Ik had iets meer TAG moeten spelen; wachten op degelijke handen en die dan heel agressief moeten spelen. Nu opende ik vaak vanuit positie met handen als vrouw-negen suited terwijl ik wist dat de agressieve gast naast me toch wel zou callen en veel beter post-flop was dan ik. Dat kost je toch per hand ook weer een kleine 1.000 punten en dat gaat aan het eind tellen.

Het niveau heb ik op voorhand wel onderschat denk ik. Ik ging er vanuit dat er veel meer online qualifiers als ik zouden zijn. En ik had gerekend op meer rijke gepensioneerde zakenmannen die puur voor de hobby zouden spelen. Misschien waren die er ook, maar niet aan de tafels waar ik aan heb gezeten of naar heb gekeken. Zeker tachtig procent hier was gewoon een winstgevend spelende professional die de hele wereld afreist om dit soort toernooien te spelen naar mijn idee. Voor hen is €5.300 ook niks, voor het hele echelon daaronder wel. Dat had ik kunnen weten. Als je hier dat geld neerlegt om tegen 1.000 man te spelen die vrijwel allemaal van hetzelfde niveau zijn moet je of heel veel vertrouwen in je eigen kunnen hebben, of het geld makkelijk kunnen missen.

Tachtig procent van het veld was dan ook in principe een betere speler dan ik. Derhalve hoef ik me ook niet te schamen dat ik er op dag 1 uit lag, maar het blijft toch zuur dat tijdens het grootste toernooi van m'n leven het allemaal net niet lekker viel. Als het allemaal lekker zou lopen zou ik zo diep kunnen komen. Maar zodra het niet gaat en ik de kaarten niet krijg dan mis ik het niveau en de ervaring om toch de juiste momenten te vinden om te overleven.

Kaarten met de groten der aarde - EPT Wenen door de ogen van een qualifier 104
Winst aan de cashtafel!

Poker is vooral een spel dat je een enorm goed gevoel geeft als het lekker gaat. Dan kun je ook iedereen aan, heb je het gevoel dat je goed speelt en ben je weinig kritisch. Maar zodra het slecht gaat of tegenzit ga je meteen aan jezelf twijfelen. Had ik daar niet beter dat kunnen doen? Waar is het mis gegaan? Waarom deed ik in godsnaam dat in die hand?

Degenen die nu nog durven te beweren dat poker een kansspel is moeten hier eens een paar handen gaan spelen. Dan weten ze wel beter. Als je ziet dat Hansen en Grospellier er op het moment van schrijven nog gezond en wel in zitten terwijl zij ook met dezelfde kleine stack als ik zaten op een gegeven moment, dat kan geen toeval zijn. Dat niveau heb ik bij lange na nog niet, daarvan heb ik wel een flinke reality-check gekregen deze week. Het voelde een beetje alsof je Ajax bent en in een toernooi speelt met Barcelona, Real Madrid, Bayern München en Paris Saint-Germain. Als je een topdag hebt en alles valt goed dan maak je een kans, maar in de long run verlies je gewoon.

Tijdens de €100 rebuy op dinsdagavond zag ik dat ik gelukkig toch wel wat kon. Zo goed als het niveau tijdens het Main Event was, zo slecht was het tijdens dit toernooi. Gevolg was dat ik nog iets wist te cashen, net als een dag later aan de cash tafels. Daardoor verliet ik uiteindelijk Hofburg met een net iets beter gevoel.

Terug naar de tekentafel en vanuit Holland Casino Amsterdam en PokerStars maar weer verder bouwen. Morgen ga ik meteen maar eens kijken hoe zit met de satellites voor EPT San Remo of Monte Carlo, want dit smaakt naar meer!

Comments

  • FcFaz FcFaz

    vincent13 schreef

    Van de eerste 4 alinea's ben ik dusdanig over m'n nek gegaan dat ik niet verder heb gelezen.

    doorzettingsvermogen

  • Rock-City-King Rock-City-King

    Mooi woord is dat echelon

  • AK_Kalisto AK_Kalisto

    Leuk verhaal! Succes met je volgende EPT!

Lees 26 reactie(s) op dit artikel
Wat denk jij?

Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen