Life After Poker – pokercommentator Guido de Bruijn runt nu een Japans restaurant op de Albert Cuyp

Life After Poker – pokercommentator Guido de Bruijn runt nu een Japans restaurant op de Albert Cuyp

Als je aan het einde van het vorige decennium poker keek op televisie, dan kon je niet om Guido de Bruijn heen. Niet dat hij finaletafel na finaletafel haalde, en hij speelde ook niet de hoogste stakes online. Maar hij was wel de stem waar je naar luisterde als je laat op de avond RTL of Eurosport aanzette. Guido de Bruijn was jarenlang dé Nederlandse pokercommentator, en ondertussen speelde hij zelf ook. Hij liet regelmatig zijn gezicht zien op toernooien in Holland Casino en reisde twee keer naar Las Vegas voor de World Series of Poker.

Op een gegeven moment werd het een stuk stiller. Zijn stem hoorden we niet meer bij de uitzendingen op televisie, en op de toernooien gaf hij ook geen acte de présence meer.

Anderhalve maand geleden zagen we plots dat hij druk was met iets heel anders. Samen met Tosao ("Tos") van Coevorden is hij restaurant 'De Japanner' begonnen op de Albert Cuyp in Amsterdam.

Wij spraken af in het restaurant voor een nieuwe editie van 'Life After Poker'. Guido en ik namen plaats aan de meterslange bar, terwijl Tos achter in de open keuken druk was met de voorbereidingen voor 's avonds. Af en toe schreeuwde Tos wat uit de keuken om het verhaal van Guido aan te vullen, want ook Tos pokerde voorheen wat af.

Neem ons mee terug naar de tijd dat je begon met poker.
Guido: We zijn begonnen met een groep vrienden hier in Amsterdam. We speelden al veel kaartspelletjes en we gameden veel. We waren eigenlijk wel een vrij competitieve vriendengroep. Een van onze vrienden was violist en ging op een gegeven moment naar een summercamp in Amerika. Die kwam terug en vertelde ons over poker, en we waren gelijk verkocht.

In het begin sloeg het natuurlijk helemaal nergens op waar we mee bezig waren, maar ik had wel al vrij snel het idee dat ik iets beter was. Ik was vooral iets rustiger, en dat was in die tijd al genoeg om te winnen.

Guido de Bruijn en Tosao van Coevorden op de WSOP 2009

Hoe ben je uiteindelijk bij Simpel Media terecht gekomen?
Guido: Het begon allemaal de eerste keer dat Simpel de Master Classics of Poker uitzond. Ze hadden zich gelijk een belachelijke klus op de hals gehaald door in het contract op te laten nemen dat het de volgende dag al uitgezonden zou worden. Dat was nog nooit gedaan en niemand binnen het bedrijf wist echt iets van poker. Het was eigenlijk een onmogelijk project..

Michel de Hond werkte bij Simpel achter de schermen en had zijn broer Brian er bijgehaald als redactiehulpje omdat die iets van poker wist. Brian was weer een goede vriend van ons en zo zijn wij er uiteindelijk ook terecht gekomen. De MCOP begon en in de regiewagen hadden ze Brian (Brian de Hond, red.) en Thomas (Thomas Kok, red.). Tussen Thomas en Brian liep het echter niet helemaal lekker en Brian is toen in zijn telefoonboek gaan kijken wie hij kon bellen om te komen helpen. Ik zat bij mijn ouders te eten en ik kreeg ineens een belletje van Brian; "Ja we zijn bij Holland Casino dat toernooi opnemen, maar het gaat helemaal mis. Kan je komen?" Vijf minuten later stond ik bij die regiewagen want daar wilde ik wel bij zijn.

Life After Poker – pokercommentator Guido de Bruijn runt nu een Japans restaurant op de... 101

We hebben het uiteindelijk met zijn tweetjes gefixed. We kregen die camera's door en gedurende de avond leerden we de regisseur Paul van Koelen aansturen. Op een a4'tje noteerden we de handjes die interessant waren. Nadat de dag was afgelopen ging Brian dan nog de hele nacht zitten monteren, met een editor die niets van poker wist. Niemand wist wat van poker, vandaar dat we ook vrij snel met twee, drie jongens heel belangrijk werden bij dat bedrijf. Wij moesten het allemaal maar uitleggen hoe het zat met het spelletje.

Uiteindelijk hebben we vier dagen die MCOP gedaan. Als ik terugkijk vind ik het nog steeds een geweldige show die we daar toen hebben neergezet. Het hing wel met touwtjes aan elkaar; de graphics waren wat matig en ook in het commentaar zaten wel wat fouten.Maar het was een geweldig toernooi met op de eerste dag Lüske, Devilfish en Tony G aan de televisietafel. Dat was natuurlijk totaal geen toeval, dat was gewoon "handig" gedaan. De Devilfish wilde zijn kaarten niet aan de holecam laten zien. Hij was zo straat dat hij gewoon weigerde. Zaten wij uren in de montage via een andere camera-weerspiegeling te kijken of het nou een schoppen of een klaveren vijf was. Het was echt het cowboy tijdperk.


Beelden MCOP 2006 op RTL

En na die klus ben je aan boord gebleven bij Simpel Media?
Guido: Het duurde nog wel een paar maanden, maar daarna ben ik er bij elk project bijgehaald. Tos is in die tijd ook aan boord gekomen. Op het begin was dat op freelance-basis, dus alleen als er echt opnames waren was ik erbij in die wagen. Later heb ik ook twee jaar redactie gedaan.

In die wagen is ook het commentaar geven begonnen. Ik zat op het oor bij de cameramensen om ze aan te sturen. Ik voorspelde wat er ging gebeuren op basis van de kaarten. Het is een beetje de rode draad van dit verhaal inmiddels, maar die cameramensen wisten ook echt niets van poker. En ze vonden het bovendien erg saai. Ze moesten dan acht uur rondom zo'n tv-tafel staan om één bepaalde gast te filmen, zonder dat ze de hole-cards zagen. Dat was een horror-klus voor ze.

Ik ben het toen maar zo leuk mogelijk voor ze gaan maken. Het werd een soort radioverslag. Af en toe was het wat melig, ik wilde het toch leuk houden. Gekke bijnamen verzinnen voor die spelers en dat soort ongein.

Tos: Als iemand bagger kaarten had dan noemde je dat 'drol aan een touwtje'. 'Drol aan een touw!' werd een vaste uitspraak. Dat was gewoon lachen!

Guido de Bruijn en Nicky Roeg op de Unibet Open Londen 2010

Guido: Die gasten zeiden op een gegeven moment; "Jij moet gewoon dat commentaar doen! Wij genieten ervan terwijl we dit spel haten". Zo is dat zaadje gepland. Arthur van der Meeren deed het commentaar toen nog, maar toen die ermee stopte heb ik het geruisloos overgenomen. Arthur vind ik een absolute held en ik heb veel van hem geleerd en overgenomen. Maar met vooral meer humor en een wat modernere visie op poker, was mijn commentaar wel duidelijk anders.

Mijn allereerste uitzending was voor de Vlaamse televisie met Peter Baert. Peter was al wel een redelijke made man in Vlaanderen, hij was vooral bekend van zijn commentaar bij de Formule 1. Volgens mij hadden ze Kenny (Kenny Hallaert, red.) in eerste instantie op het oog als co-commentator, maar die kon op het laatste moment niet meer. Toen ben ik met Jur (Jurriaan Hillen, red.) naar Mechelen gereden om daar met Peter een uitzending in te spreken. Dat was mijn vuurdoop.

Ik had een hele leuke klik met Peter. Het commentaar geven ging prima. Dat was voor Simpel en de redactie aldaar het teken dat ik het kon, en ze gaven me een kans. Tegelijkertijd werkte Peter ook voor Eurosport en die was weer een goede collega van Danny Nelissen, de production manager bij Eurosport en daarmee verantwoordelijke voor het aanstellen van commentatoren. Peter had mij getipt bij Danny. Die had gezegd dat als ze nog iemand nodig hadden voor poker, dat hij dan mij moest vragen. Plots deed ik voor zowel RTL als Eurosport het commentaar. Ik deed ineens alle pokerprogramma's die er waren. Dat had ik nooit verwacht nee.

Pokerde je nog in die tijd? Of begon het werk bij de tv de overhand te nemen?
Guido: Het begon wel de overhand te nemen. Ik deed fulltime redactiewerk, en daarnaast deed ik nog het commentaar. Toen dat ophield ging ik uiteindelijk over naar werken op freelance-basis. Dat verdiende ook veel beter, en toen had ik ineens weer iets meer tijd om zelf te pokeren.

Ik ben nooit echt super goed geweest, en tegelijkertijd werd het toch steeds moeilijker. Maar met mijn televisiewerk had ik een basis, en door zelf nog te spelen bleef ik in tune met wat er gaande was. Het was eigenlijk meer dat ik up-to-date bleef op die manier dan dat ik er echt mee verdiende in die tijd.

Pokercommentaar op RTL van Marc de Hond en Guido de Bruijn

Was je daar wel realistisch over op dat moment?
Guido: Ik was rustig en kende mijn plek wel. Ik speelde nooit te hoge limieten, en als ik ging tilten ging ik niet naar de $5/$10 om mijn geld terug te verdienen. Dat soort emoties waren mij totaal vreemd. Live werd ik soms wel ongeduldig trouwens, ik heb wel de nodige Holland Casino toernooitjes verpest omdat het me gewoon te langzaam ging.

Maar onderkennen dat je er niet meer mee verdient blijft lastig. Het ging geleidelijk. Terwijl ik al een jaar met het idee rondliep van 'Gast je moet gewoon kappen, je bakt er helemaal niks meer van!', bleef ik toch spelen. Het is toch een beetje een oude schoen die je moeilijk weggooit. Als je weer een tijdje goed runt dan denk je van "Zie je wel!" Ik liet me wat meer leiden door mijn emoties, en dan weet je eigenlijk al dat je fout bezig bent.

Het heeft uiteindelijk nog wel een jaar geduurd voordat ik echt zei dat het tijd was om te stoppen. Ik speelde best wel veel online maar ik verdiende er gewoon niets meer mee. Dan zit je daar maar een beetje achter je schermpje in je huiskamertje. Dan krijg je vanzelf het gevoel dat je niet meer goed bezig bent.

Guido de Bruijn

Mijn moeder is ook overleden in die periode. Dat speelde ook wel mee, ik zat gewoon minder goed in mijn vel in die tijd. Poker ging slecht en ik voelde me een nietsnut. Zat ik weer een dag te spelen, en pluste ik wéér niet.

De commentaar werkzaamheden liepen ook steeds meer af, terwijl dat juist de steady basis was geweest waardoor ik kon blijven pokeren. Toen dat afliep werd het lastig allemaal. Het blijft toch een ego-ding, je moet wel tegen jezelf zeggen "Ok, ik ben gewoon niet meer goed genoeg, dus ik moet iets anders gaan doen."

Tos en ik hadden al best wel lang het idee om in de horeca iets te gaan doen. Het concept dat we nu uitvoeren, hadden we al jaren. Tos heeft altijd in de horeca gewerkt. Zijn moeder is Japans en hij heeft altijd wel in de Japanse keuken gewerkt. Ik heb vijf jaar achter de bar gestaan maar daarna ben ik er een tijdje helemaal uit geweest ten tijde van poker. Toen ik ruim anderhalf jaar geleden helemaal gestopt was met poker ben ik ook gewoon weer voor een tientje per uur achter de bar gaan staan.

Zoveel geld hadden we niet en het is best kostbaar om een zaak in Amsterdam te beginnen. Dus het was wachten op een buitenkansje. De afgelopen anderhalf jaar hebben we zitten loeren, af en toe een pandje bekijken, en natuurlijk ons netwerk aanspreken.

Tosao van Coevorden

En het loeren voor een buitenkansje heeft zich uitbetaald, want we zitten hier in jullie eigen zaak nu!
Guido: We hebben heel erg mazzel gehad. Hiernaast zit een oud nachtcafe; nachtcafe Deniz. Dat is wel een treurige tent en best wel in vervallen staat. Die stond online zonder overname aangeboden op zo'n horecamakelaardij-website. Daar gingen wij eerst kijken. We wilden echt graag, maar het pand was echt in te slechte staat. Zeker voor first-timers zoals wij was het gewoon een te moeilijk project.

We wilden zo graag dat we toch nog drie of vier keer zijn teruggekomen om te kijken of we er toch niet iets van konden maken. De laatste keer liepen we de buurman tegen het lijf, en die zei dat hij ook nog een verdieping leeg had staan die hij wilde verhuren. Daar zitten we nu in. Dit was voor ons een veel realistischer project. Het was dan weliswaar een lege betonnen bak, maar het was wel goed afgewerkt. Na een paar weken onderhandelen konden we er tegen gunstige voorwaarden in.

Het heet 'De Japanner'. Het is een bar met Japanse hapjes, dus niet een typisch Japans restaurant. Wij gaan voor de laagdrempeligheid van een kroeg, maar dan met echt goed Japans fingerfood. We werken uitsluitend met dagverse producten, wat met sushi ook echt moet. En met de late-night gedachte; dus de keuken is open tot laat. Doordeweeks zijn we open tot half één, in het weekend tot half drie. We proberen de goede Japanse hapjes te combineren met een echt gezellige sfeer.

Tos: En op is op. Voor sommige gasten is het misschien een beetje raar als om elf uur de zalm-sushi op is. 'Morgen is er weer verse vis' zeggen we dan. Anders kunnen we het niet waarborgen; dan moeten we veel meer gaan inkopen, dingen gaan bewaren; en dan wordt het tricky vind ik. De smaak wordt dan gewoon minder, dus dat doen we niet.

Guido: En dat allemaal ook nog eens betaalbaar. In Amsterdam kan je wel goed Japans eten, maar het is vaak duur. Je andere optie is een all-you-can-eat sushi-schuur. Daartussen heb je veel te weinig, en dat proberen wij nu juist neer te zetten. Je kan ook gewoon voor een biertje komen, we hebben normale biertjes maar ook unieke Japanse bieren. We zitten de afgelopen drie weken dat we bezig zijn loei vol, dus we moeten al echt bikkelen om het bij te houden. Dit hadden we echt niet durven dromen. De mensen weten ons te vinden. Twee maanden geleden was dit nog een lege betonnen ruimte.

'De Japanner' heeft onder andere Hitachino Nest Beer in het assortiment

In de tijd dat we het aan het opbouwen waren, hebben veel mensen uit de buurt al gezien dat er eindelijk iets gebeurde hier. Maar ook online begon het vuurtje te lopen. Wij hebben daar vrij weinig aan gedaan moet ik zeggen. Maar alsnog werden we voor opening al opgepikt als een een nieuwe hotspot in Amsterdam. We verschenen her en der op van die hippe blogjes, en voor de opening stonden we ook al in het Parool.

We doen er alles aan om iedereen die hier binnenkomt zich thuis te laten voelen. Door de gezelligheid, maar ook door een hoog serviceniveau en goed eten. We krijgen heel enthousiaste reacties.

De rolverdeling is Tos in de keuken en jij gastheer achter de bar?
Guido: Klopt. Onze achterkant is echt Japans met Tos en twee Japanse hulpkoks. En de voorkant is Nederlands; dat ben ik dan met enkele mensen in de bediening.

Die verdeling is toevallig zo gegaan, maar het werkt wel. Het draagt bij aan de laagdrempeligheid. In andere Japanse tentjes is de sfeer vaak wat ongemakkelijk. Aan mij durven mensen gewoon te vragen of edamamé inderdaad van die groene boontjes zijn, en hoe je die eigenlijk ook alweer eet. Ik ben het ook maar weer, aan mij durven mensen alles te vragen. En ik maak ook nog een gebbetje erbij.

Laten we het affiche maar meteen afmaken dan; jullie zitten op de Albert Cuyp en gaan open zodra de markt is gesloten he.
Guido: Op de deur staat 5 uur maar ik denk dat we naar een openingstijd van 6 uur willen gaan. Tussen 5 en 6 hebben we de markt nog voor de deur en is het nog erg rustig. Maandag zijn we dicht, maar de overige zes dagen in de week zijn we open.

Zit jullie pokerbankroll in 'De Japanner' of hebben jullie investeerders moeten vinden?
Guido: We hadden geen rooie cent meer over van poker, dus we hebben dit moeten laten financieren. Nou waren wij in de gelukkige omstandigheid dat we bij kennissen en familiekring genoeg geld op konden halen. Maar we zijn dit wel allemaal begonnen op een soort van guerilla-budget. Ik denk dat we voor Amsterdamse horeca begrippen deze zaak voor een heel klein bedrag uit de grond hebben gestampt. Het is wel pittig, maar ook wel mooi dat we alles zelf hebben gedaan.

Geen tijd meer om te pokeren dus?
Guido: Nee

Heb je daar nog wel behoefte aan?
Guido: Nee, eigenlijk niet. In de afgelopen 2 jaar heb ik nog één keer gespeeld. Ik had mijn enkelband gescheurd met voetbal en kon een week lang helemaal niks. Toen heb ik nog eens wat toernooitjes open geklikt, maar voor de rest heb ik geen kaart meer aangeraakt.

Ik had het er laatst met Oscar (Oscar Kemps, red.) nog over. Poker is misschien wel weer leuk als je het speelt zoals de personen die wij vroeger "vissen" noemden; als je het niet voor je brood maar voor je plezier speelt. Dus misschien komt het wel weer eens, maar de komende jaren ben ik hier nog wel zoet mee.

Oscar heeft met zijn bedrijf Colourful Rebel trouwens ook zorg gedragen voor de bedrijfskleding van 'De Japanner'. Verder is de link met het oude pokerwereldje er niet echt meer. Maar toen wij hier de openingsborrel hadden zaten Julien, Dominik en Chin (Julien Nuijten, Dominik Kulicki, Chin Sin Chang, red.) wel ineens aan de bar. Dat zijn gewoon super aardige jongens. We hebben niet echt heel veel contacten overgehouden aan de pokerwereld, of heel hechte vriendschappen, maar dat soort dingen zijn toch wel leuk.




DELEN
  • Ken je Guido de Bruijn nog? Ooit dé pokercommentator van Nederland, inmiddels eigenaar van een Japans restaurant.

Comments

  • ControllerE ControllerE

    Leuk stuk!

  • B100 B100

    Tof! Gl!

  • diedemink diedemink

    Leuk, ik kom een keertje eten.
    En Drink

Lees 33 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen