Merci Pierre! Reisverslag van een trip naar Las Vegas om nooit te vergeten (deel 2)

Merci Pierre! Reisverslag van een trip naar Las Vegas om nooit te vergeten (deel 2)

Vorige week schreef ik in het eerste deel van Merci Pierre! Reisverslag van een trip naar Las Vegas om nooit te vergeten over hoe ik in Las Vegas belandde om Pierre Neuville aan te moedigen tijdens zijn queste om wereldkampioen poker te worden.

'Wereldkampioen poker', zo noemde ik het inderdaad, want mijn oom en zusje waren mee - twee familieleden die niets begrijpen van ons zo geliefde spelletje. Ze gingen dan ook mee om Las Vegas en haar omgeving te ervaren, niet persé om de November Nine te zien. Omdat we met zijn drieën zulke mooie dingen hebben gezien en veel hebben meegemaakt, hierbij een verslag van onze reis. Las Vegas is namelijk een geweldige stad waar ik inmiddels meer dan een jaar van mijn leven heb doorgebracht, maar je moet wel weten wat je kan doen. Sites als TripAdvisor en Yelp kunnen je goed op weg helpen, maar een ooggetuigenverslag lezen is soms ook wel fijn toch?

Dag 1: Aankomen in het Rio Las Vegas

Mijn oom Rob was vooraf enorm zenuwachtig voor de lange vlucht over de oceaan. Hij had al wel eerder gevlogen in zijn leven, maar was absoluut geen fan en volgde de veiligheidsuitleg in het vliegtuig aandachtig. Stoer als hij is probeerde hij het niet te veel te laten blijken, maar ik zag toch wel een trilend handje bij het opstijgen. Toen ik voorstelde om meteen maar een biertje te nemen, was hij dan ook snel akkoord.

We hadden internet aan boord, en dus hielden we mijn tante en de rest van de familie thuis via een aangemaakte Whatsapp-groep op de hoogte. Dat gaf mijn oom toch wel wat rust, en al snel keek hij films en leek hij zich minder druk te maken. We vlogen met United en voor het eerst hadden we entertainment via het WiFi-netwerk. In plaats van op een priegelig en krakkemikkig schermpje in de hoofdsteun voor ons, konden we nu gratis verbinden met het WiFi-netwerk met onze telefoons, tablets en laptops, en keken we daar via de lokale website onze films. Wat een luxe!


Met mijn zusje (Marjon) en oom (Rob) naar Las Vegas!

Voor we het wisten waren we in Washington en na een overstap waren we een paar uur later in Las Vegas. Mijn oom en zus hadden vooraf uitgebreid onderzoek gedaan, maar waren nog steeds verbaasd toen ze de vliegtuigslurf uitliepen en verwelkomd werden door knipperende slotmachines.

We lieten de slotmachines voor wat ze waren, haalden onze bagage op, en pakten de gratis shuttle naar het autoverhuur paviljoen op 10 minuten van de luchthaven. Vooraf had ik online een SUV geboekt bij Dollar Rent-a-Car. In mijn ervaring is Expedia.nl de goedkoopste, goedkoper dan bijvoorbeeld carrentals.com/autoescape.com en zelfs Expedia.com. Als je de taxi pakt vanaf McCarran Airport is het handig deze tip over taxi's op Vegas.nl te lezen, maar wij hadden dus geen 'long hauling' probleem.


Aangekomen in Las Vegas wachten de slotmachines je op.

Met de auto reden we richting ons hotel. Het was inmiddels al donker en ik besloot via de strip naar ons hotel te rijden om mijn reisgenoten meteen maar wat van die absurde stad mee te laten maken. Mijn zusje lag in een deuk bij het zien van de over-the-top gebouwen als het Luxor (piramide), Excalibur (sprookjeskasteel) en New York New York (vrijheidsbeeld en Manhattan skyline). Als rechts dan ook nog eens een gigantische M&M Store en Coca-Cola store opdoemen vraagt ze zich hardop af wat er gaande is; "What the fuck!" Mijn oom gebruikt minder woorden, maar zijn blik en open mond vertellen hetzelfde.

We doorkruisen niet de gehele strip, bij het Bellagio gaan we links en rijden we over de brug richting het Rio. We stoppen bij de valet en andermaal hebben mijn oom en zus een verontwaardigde blik. Natuurlijk kennen ze het concept van de valet, maar nog zelden hadden ze er zelf gebruik van gemaakt. Het inchecken ging andermaal prima, met een fooitje kregen we twee kamers tegenover elkaar, vlakbij de lift. Die fooi was misschien niet eens nodig in dit geval, maar de stad draait nou eenmaal om tips en daar wilde ik mijn oom en zus meteen maar mee laten kennismaken.

Na onze koffers uitgepakt te hebben gingen we naar beneden om nog snel iets te eten. We besloten te gaan voor de All American Bar & Grille, een typisch Amerikaans restaurant. Veel frituur en porties zo groot dat je er een klein dorp mee kan voorzien, maar voor de gelegenheid was het perfect. Het was dichtbij (direct als je de lift uitkomt), snel, en er was nog genoeg ruimte zo laat op de avond. Om 23:30 gingen we naar onze kamers en viel ik als een blok in slaap.

Dag 2: De Las Vegas strip ontdekken

Om 8 uur 's ochtends werden we wakker en een uur of wat later zaten we bij bagelshop Einstein Brothers ons ontbijt te verorberen. De jetlag was in ieder geval bijna meteen getackeld. Hoewel er allerhande tips zijn om de jetlag te minimaliseren (horloge/klokken direct op de nieuwe tijd zetten, veel water drinken), heb ik de ervaring dat de tijd dat je aankomt in een nieuwe tijdzone toch het meeste uitmaakt.

Vandaag stond de Las Vegas-strip op het programma, toch een must als je voor de eerste keer in Las Vegas bent. Dat de Las Vegas-strip grotendeels niet in Las Vegas ligt (maar in het plaatsje Paradise) deed er natuurlijk niet toe - we gingen de toerist uithangen!

Onze ontdekkingsreis begon bij het 'Welcome to Fabulous Las Vegas'-bord. Er stond al een grote rij mensen en wij namen gedwee achteraan plaats. We moesten toch een foto hebben met het bekende bord natuurlijk. Toen ik de eerst keer in Las Vegas kwam 8 jaar geleden was er niets voor de toeristen georganiseerd, waardoor auto's op de middenberm en half op de straat parkeerden om een foto te maken bij het bord. Tegenwoordig zijn er diverse parkeerplekken, en heb je er vaak een fotograaf lopen die voor een fooitje je op de gevoelige plaats vastlegt als je dat wilt. Toen we na een minuut of tien aan de beurt waren hadden we inmiddels al uitgebreid kennisgemaakt met een vrolijke Elvis-imitator die daar rondliep. Hij was vooral geïnteresseerd in mijn zusje en vroeg haar meteen mee uit. Hij vroeg ook nog waarom we niet van die gekke (houten) schoenen droegen. Gekke Amerikanen!


Het Las Vegas welkomstbord, selfie in The Venetian met mijn zusje, en mijn oom speelt op een "één-armige bandiet".

Nadat we het bord op de foto hadden en we Elvis en de fotograaf een fooitje hadden gegeven ($5 totaal), reed ik naar het Encore hotel aan de andere kant van de strip. Omdat mijn oom hoogtevrees heeft sloegen we de Stratosphere over en begonnen we met het spiegelbeeld van The Wynn. We dropten onze auto in de (gratis) parkeergarage en liepen het casino binnen. Mijn oom wilde direct een "één-armige bandiet" (zo noemde hij de slotmachines steevast - had hij ooit eens gehoord) uitproberen. We zochten de laagste kast uit, maar alsnog was zijn $2 zo verdwenen. We liepen binnendoor naar The Wynn, doorkruisten de prachtige kleine binnentuin en verlieten het casino om uiteindelijk buitenom bij het Palazzo en The Venetian uit te komen. Het Encore en Wynn hotel waren al indrukwekkend (zeker toen ik alle Steve Wynn-feitjes oplepelde), maar je kan je voorstellen dat mijn oom en zus helemaal verbijsterd stonden te kijken toen we een mini-versie van het San Marcoplein en de Campanile van Venetië zagen. Binnen schoot mijn zus bijna in een lachkik toen we de Grand Canal Shoppes doorliepen en de kanalen en bijbehorende gondels en gondeliers ook hier aanwezig bleken te zijn. Toen we een opera-voorstelling en verklede 'Carnaval van Venetië'-gangers tegenkwamen was de ervaring compleet.

Treasure Island sloegen we over en we gingen vanuit The Venetian direct de weg over naar The Mirage om vervolgens buitenom via The Forum Shops naar de lobby van Caesars Palace te lopen. We moesten immers zien waar de 'Did Caesar live here?'-scene uit The Hangover was opgenomen. We vervolgden onze weg naar het Bellagio en keken onze ogen uit bij de Bellagio fontijnen. Via het Aria, en Monte Carlo Casino kwamen we uit bij New York New York waar we eerst hebben geravot in de arcade, en mijn zusje en ik in de achtbaan gingen. Die achtbaan is eigenlijk veel te duur natuurlijk ($14 als je maar 1 keer wilt, $25 voor onbeperkt toegang), maar wie let er op de kleintjes als je in Las Vegas bent?

Een (voor mij nieuw) outdoor-gedeelte voor New York New York was de plek waar we even een drankje en een hapje deden. Mijn oom was toch wel moe, en we besloten naar de Planet Hollywood te lopen om een taxi terug naar onze auto te pakken.

Weer aangekomen in het Rio rustten we uit voor een uurtje of wat, om vervolgens avond te gaan eten bij Musashi Japanese Steakhouse. Over Musashi heb ik al meerdere keren geschreven hier op PokerNews, de laatste keer uitgebreid in Musashi Las Vegas restaurant-review in 2013, en ook nu was het weer geweldig. Mijn oom had nog nooit teppanyaki op in zijn leven, en al helemaal niet een show meegemaakt als deze. De eieren vlogen door de lucht, de chef maakte een vuurfontijn met uienringen, en hij jongleerde met messen. Genoeg voor nog eens duizend herinneringen voor de Vegas-maagden. We lieten het vlees en de rijst die we niet op konden inpakken (doggybag please!), en gingen terug naar ons hotel. Mijn zus en ik namen nog een drankje aan de bar terwijl mijn oom zijn bed al opzocht.

Dag 3: Valley of Fire en Cirque du Soleil

's Ochtends stonden we vroeg op, deden we boodschappen bij Smiths, en reden we naar de Valley of Fire voor een wandeling door de natuur. Ik had het eerst in mijn hoofd om naar Death Valley te gaan, maar een bevriende masseuse die woonachtig is in Vegas raadde me dit natuurpark op een uurtje rijden van Vegas aan. We betaalden $7 bij de ingang en reden met een slakkengangetje door de prachtige natuur. Regelmatig stopten we om stukjes te lopen, foto's te maken, en mijn zusje en ik gingen regelmatig rotsen beklimmen. Mijn oom filmde zich een ongeluk en bleef maar dagdromen over de tijd dat hier indianen tegen cowboys vochten. Of dat ook daadwerkelijk daar gebeurde is nog maar de vraag, maar het landschap was er in ieder geval naar volgens mijn oom. Hij had al zijn hele leven films gekeken over de strijd tussen de twee groepen, en zag nu eindelijk de uitgestrekte landschappen die het decor hadden gevormd voor de gevechten. Een constante glimlach op zijn gezicht was het gevolg.


Valley of Fire

Valley of Fire panorama.

We bezochten diverse plekken waar rotstekeningen te zien waren, aten rustig onze lunch (inclusief leftover Musashi) op een bankje, en keken onze ogen uit. Rond 16:00 zijn we weer naar Las Vegas gereden om ons klaar te maken voor de show 's avonds. Waar we die avond hebben gegeten kan ik me met geen mogelijkheid meer herinneren, maar in ieder geval waren we ruim op tijd voor de Cirque du Soleil show 's avonds. Van de zomer was ik met mijn vriendin naar O geweest, dus dit keer had ik mijn andere favoriet geboekt: .

Foto's en video's zijn niet toegestaan tijdens Cirque du Soleil shows, maar ik kan het iedereen aanraden ondanks de hoge kosten. Mijn oom en zusje gaven beiden achteraf aan dat het de mooiste show was die ze in hun leven hadden gezien. Dat zegt genoeg toch?


Volgende keer, schrijf ik over bowlen in Las Vegas, bezoekjes aan Red Rock en de Grand Canyon, schieten met een sniper rifle, en natuurlijk het bijwonen van de November Nine met Pierre Neuville.


Comments

Lees 10 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen