Merci Pierre! Reisverslag van een trip naar Las Vegas om nooit te vergeten (deel 3)

Merci Pierre! Reisverslag van een trip naar Las Vegas om nooit te vergeten (deel 3)

In november 2015 vloog ik samen met mijn oom Rob en zusje Marjon naar Las Vegas om daar de November Nine bij te wonen, op uitnodiging van finalist Pierre Neuville. Neuville sneuvelde helaas als zevende, maar het leverde wel een trip op om nooit te vergeten. Vandaag het derde en laatste deel van mijn reisverslag.

Dag 4: Red Rock & Pierre Neuville aanmoedigen

De vierde dag van onze Vegas-trip stond helemaal in het teken van het aanmoedigen van Pierre Neuville, dat was immers de aanleiding voor ons bezoek aan Las Vegas. Maar aangezien de eerste dag van de November Nine pas in de namiddag zou aanvangen, gingen we eerst 's ochtends nog eens de natuur in.

De dag ervoor waren we in de Valley of Fire geweest, een natuurgebied waar ik nog nooit eerder was geweest. Nu nam ik mijn oom en zusje mee naar Red Rock Canyon, een gebied waar ik een stuk beter bekend ben. We gooiden Red Rock Canyon in Google Maps voor de zekerheid, maar aangezien we de bergen al uit onze hotelkamer konden zien, was het niet moeilijk om bij het natuurgebied te geraken. We reden Flamingo Road af, pakten een heel klein stukje snelweg mee, en volgden links het bordje Red Rock Canyon Visitor Center. We betaalden de $7 entree-fee en volgden de 'scenic drive'.

We stopten regelmatig om van het uitzicht te genieten, en hielden af en toe in om de roekeloos rijdende fietsers langs te laten gaan. Andermaal hadden we broodjes mee en we deden lekker rustig aan. De route is ongeveer 20 kilometer lang, maar het was uiteraard niet de doelstelling om er zo snel mogelijk doorheen te rijden. Op ons dode gemakje reden we de prachtige route, en bij een bekend hike punt stapten we uit om een wandeltocht te ondernemen. Een in Vegas woonachtige vriendin had ons 'Pine Creek Canyon' aangeraden, bijna aan het einde van de route. Het parkeergedeelte stond helemaal vol en dus moest ik langs de kant van de weg parkeren. Uiteraard zette ik hem keurig langs een dor bosje waardoor niet alleen mijn zusje en oom nauwelijks de auto uitkonden, maar ook de auto vol met krassen kwam. Goed begin.

Ik begon dan wellicht ietwat chagrijnig, het duurde niet lang voordat mijn humeur hersteld was door het prachtige uitzicht wat we genoten. Ok, eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat het nog wel even duurde voor ik het bekrassen van de auto had verwerkt (waarvoor ik tot mijn frustratie niemand anders de schuld van kon geven), maar de omgeving was wel echt fantastisch!

We liepen langs een heuvel omlaag, een vallei tussen twee bergen tegemoet. Mijn oom, toch al 77 maar nog steeds goed ter been, en zusje keken hun ogen uit. We liepen tot een pilaarvormige rots en keerden weer om, om langs ongeveer dezelfde route weer terug te keren, een tocht van in totaal bijna 5 kilometer. Hoewel de parkeergelegenheid praktisch vol was geweest, kwamen we op onze wandeltocht niet al te veel mensen tegen. Heerlijk rustig!

We keerden terug naar de auto en stopten nog een keer bij een uitkijkpunt voor we terugkeerden naar Las Vegas. Als je eens in de buurt bent, dan raad ik je zeker aan één van de Red Rock trails te pakken. Je bent er binnen een half uur, en je hebt hikes voor alle niveaus. Een overzicht vind je op RedRockCanyonLV.org/lasvegas/hikes-trails/.


Red Rock

Teruggekomen in Las Vegas nam ik nog snel een douche, om daarna naar beneden te vertrekken. Ik haalde mijn mediapas op en mocht alvast het Penn & Teller theater in om mezelf te installeren voor de aanstaande finaletafel. Een uur of wat later begon voor het theater de groep fans te groeien. Mijn oom en zusje waren er daar twee van, beiden gehuld in een Pierre Neuville shirt natuurlijk. Ik vroeg PokerNews.com presentatrice Sarah Herring om ze even in beeld te brengen, en zo geschiedde. Dat mijn zusje haar reactie sneuvelde op de montagetafel ziet u hieronder (vanaf 0:55):

Oom Rob en zusje Marjon bij Sarah Herring in de voorbeschouwingsvideo (vanaf 0:55) van PokerNews.com.

Mijn zusje heeft vroeger wel eens een potje poker meegespeeld. Mijn oom was minder ervaren, hij wist nog niet eens hoe het spel in elkaar zat. Terwijl ik beneden aan de perstribune zat, had Pierre Neuville voor zijn fans een plek boven op het balkon toegewezen gekregen. Via whatsapp hielden mijn zus en ik contact zodat ik af en toe wat kon verduidelijken. Zo ging dat ongeveer:

Merci Pierre! Reisverslag van een trip naar Las Vegas om nooit te vergeten (deel 3) 101

Hoewel ik zelf de finaletafel behoorlijk saai vond, waren mijn oom en zus gefascineerd. Voor het eerst zagen ze een finaletafel en waren ze onderdeel van de show die ESPN maakte in het theater. Regelmatig kwamen er vragen en opmerkingen, die ik met een glimlach op mijn gezicht bleef beantwoorden.

Net als ik stoorden mijn oom en zusje zich aan het langzame spel van 'die trage' (Zvi Stern), en verbaasden ze zich over hoe weinig handjes Pierre speelde. Na een uurtje of vijf hielden ze het voor gezien, terwijl ik tot laat bezig was met rapporteren. Helaas werd het niet de dag van Pierre, hij eindigde op plaats 7 voor $1.203.293 na een dag vol tegenslag, en niet altijd even goed uitpakkende beslissingen. In het exit-interview was hij gracieus en gaf hij aan dat het alsnog een geweldige ervaring was geweest.

Dag 5: Ontbijten, shoppen, bowlen, sushi!

Pierre Neuville had dag 2 van de WSOP November Nine helaas niet gehaald. Hoewel ik dat uiteraard heel vervelend voor hem vond, betekende het wel dat ik niet naar het Penn & Teller theater hoefde de komende twee dagen, waardoor ik dus weer Vegas kon verkennen met mijn familie.

Tijdens mijn verblijf in Vegas afgelopen zomer had Remko en zijn (op dat moment aanstaande) vrouw Ivana, mijn vriendin en mij meegenomen naar Sunrise Cafe voor een ontbijtje. Dat 'je' van ontbijtje kan je trouwens wel weglaten, het ontbijttentje bewees nog maar eens dat Amerikanen van veel eten houden. De porties waren exorbitant! Kijk vooral eens op het menu. Ik nam mijn oom en zus mee voor een portie wentelteefjes, pannenkoeken en een groot omelet, en even later stonden we alweer buiten, en gingen we nog snel even langs de Gambler General Store voor we naar Las Vegas North Premium Outlets vertrokken om te shoppen.

Na twee winkels in geweest te zijn besloten mijn oom en ik om mijn zusje haar eigen weg te laten gaan, terwijl wij op ons eigen tempo het outlet-dorpje door slenterden. Het eeuwige zoeken, passen, vragen om een andere maat, toch maar niet misschien later-gehannes konden we niet meer aan. Na een uur of wat hadden we bij de foodcourt afgesproken. Mijn oom en ik hadden een ijsje gegeten, en ik had een paar hardloopschoenen voor mezelf en mijn vriendin gekocht, alsmede een leren jack van Diesel voor 50% van de prijs. Mijn zusje kwam aan met een enkele broek en trui ondanks het bezoeken van een veelvoud aan winkels. Zo gaan die dingen he.

Na het outlet center afgestruind te hebben pakten we de auto naar het Gold Coast hotel en casino om een potje te bowlen. Wie mijn avonturen in Vegas heeft gevolgd de afgelopen jaren weet dat ik groot fan ben van bowlen in de Gold Coast (bewijs 1, 2 en 3). Het is een van de dingen die ik echt leuk vind, terwijl ik er abominabel slecht in ben. Ik heb bijna altijd de laagste score van iedereen die mee doet, terwijl ik mensen zonder techniek over de baan zie zwalken alsof ze pas net hebben leren lopen. Mijn voorliefde voor de effectbal zal er ongetwijfeld mee te maken hebben - vooral omdat ik de techniek na al die jaren nog altijd absoluut niet beheers. Ik moet zeggen dat het er, als ik mezelf terug zie op foto's en video's, heel soepel uitziet. Met twee vingers in de bal en de overige drie vingers als sturend mechanisme, zwaai ik de bal soepel naar achter terwijl ik de streep nader. Op het laatste moment keer ik mijn pols om waardoor de bal een draaiend effect mee krijgt die er voor moet zorgen dat hij op het laatste moment van rechts naar het midden schiet, waardoor ik bij perfecte uitvoering altijd een strike gooi. Helaas schort het nogal een beetje aan mijn uitvoering, waardoor 9 van de 10 ballen in de goot verdwijnen. Dat die 10e bal dan prachtig alle kegels om ketst maakt dan misschien qua punten onderaan de streep geen indruk, het vult mijn hart wel met vreugde - en dat is ook belangrijk. De pitcher Blue Moon with some oranges-bier zorgde ervoor dat ik niet van mijn strategie afweek. Een (waarschijnlijk ietwat somber) persoon omschreef krankzinnigheid ooit eens als iets heel vaak doen en toch telkens een ander resultaat verwachten. Gelukkig blijkt die omschrijving niet correct, want anders had ik direct de dwangbuis ingekund. Jaren probeer ik de techniek al te masteren, maar (een uitzondering daargelaten) hoger dan een gemiddelde van 80 kom ik meestal niet. Enfin, we hadden het wel weer naar ons zin.

Ondertussen bleven we overal de November Nine volgen. Mijn oom had het pokervirus te pakken en eenmaal terug op de kamer zette hij direct zijn tv aan om te kijken hoe het de 6 overgebleven spelers verging. Die avond had ik gereserveerd in Naked Fish's, het sushi restaurant waar ik inmiddels al zo vaak over heb geschreven dat je bijna zou verwachten dat ik bij ze op de payroll sta.


Sushi met mes en vork bij Naked Fish's.

Het was de eerste keer sushi in zijn leven voor mijn oom, maar nog voor we ons eerste gerecht kregen had hij de bediening al gevraagd of de honkbal wedstrijd op de flatscreen niet vervangen kon worden door de WSOP uitzending. Zo kon hij met een schuin oog toch in de gaten houden hoe het 'die in dat pak' (Max Steinberg), 'bloemendingus' (Neil Blumenfield), 'die trage' (Zvi Stern), en de rest van zijn nieuwe "idolen" verging.

Ik bestelde blind mijn favoriete sushi ('dejavu', 'Roppongi' en 'Japanese Lasagna'), sashimi (Yellowtail met jalapeno) en appetizer (seabass met pindasausje) en wat non-sushi voor mijn oom. Hoewel het idee van rauwe vis en koude rijst mijn oom aanvankelijk niet echt aansprak, genoot hij uiteindelijk volop. En niet met van die lullige halve hapjes bang voor een nieuwe smaak, maar gewoon in een keer naar binnen. Het overweg gaan met die stokjes ging nog niet geheel vlekkeloos ('Hoe kan een cultuur die voornamelijk rijst eet, ooit besloten hebben dat twee houten stokjes de beste manier is om het naar binnen te krijgen?'), maar de ervaring was er niet minder om.


Bellagio fonteinen

Met volle buik reden we Flamingo weer af en parkeerden we bij het Bellagio om de fonteinshow 's avonds mee te maken. Na drie shows (en het wachten tussendoor) moesten we mijn zusje bijna wegslepen ('Ah toe nou, nog eentje!'). Hoewel we aanvankelijk het plan hadden om het oude gedeelte van Las Vegas nog eens te bezoeken, besloten we uiteindelijk het toch maar voor gezien te houden. Terwijl mijn zus en ik nog aan de bar van het Rio plaatsnamen, ging mijn oom naar boven om moe maar voldaan nog eventjes de WSOP op ESPN te kijken voor het slapengaan. Aan de bar, bekend als de Hookerbar bij WSOP-gangers, speelden we 'jacks or better' volgens de optimale strategie. In ons geval was de optimale strategie om continu voor 1 cent te spelen, totdat de barman in de buurt was, dan speelden we voor $1,25 per druk en kregen we onze drankjes gratis. Dat hielden we nog een behoorlijke tijd vol, en na de nodige swings verlieten we de bar enigszins aangeschoten met een gelijke bankroll als aan het begin van de avond. Missie geslaagd!

Dag 6: Schieten, bioscoop bezoek, pasta eten en Fremont Street

De zesde dag vingen we aan met een ontbijt in 'Hash House a Go Go' in het Rio zelf. Het feit dat de eerste 'expert tip' op de website al waarschuwt voor 'ginormous portions' zou je genoeg moeten zeggen inmiddels. Met een serie Belgische wafels in mijn mik (we waren hier voor Pierre immers), gingen we weer op pad. Bestemming: The Gun Store. Mijn zusje, heel erg tegen geweld in het algemeen en in het bijzonder een groot criticaster van de Amerikaanse wapenwetten, stond te trappelen. Mijn oom, die de Tweede Wereldoorlog nog van dichtbij heeft meegemaakt en zelf in dienst is geweest, liet het schieten even aan zich voorbij gaan, maar filmde met veel plezier het geweld van zijn neef en nicht.

Voor mijn zuster kozen we het ladies pakket (MP5, M16 en een GLOCK), ik zelf ging voor een 44 magnum (Dirty Harry!) en de AR15. We kozen voor doelen met terroristen erop om het lekker Amerikaans te houden. Toen de terroristen doorzeefd waren en we onze precisie hadden getest op de andere doelen, was het tijd voor de .50 cal die we als bonus voor mijn zusje hadden genomen. Een geweer net zo groot als mijn zus zelf werd van achter gehaald, en een kogel zo groot als een dikke kaars werd er door de instructeur ingestopt. Mijn zusje legde aan met achter haar de instructeur die druk uitoefende zodat de terugslag haar niet tegen de muur een meter verderop zou gooien. ".50 cal incoming!" schreeuwde hij terwijl de overige schietgrage toeristen in de zaak hun adem inhielden en de oorbescherming nog maar eens aandrukten. Mijn zusje haalde de trekker over met een knal alsof er een zware mortier direct naast mijn oren werd afgestoken als gevolg. Wat een kabaal! Mijn zusje had een glimlach van oor tot oor en had de adrenaline vijf minuten later nog door haar lichaam gieren vertelde ze achteraf.


Schieten bij The Gun Store

Na het schieten reed ik langs een shady sigarettenwinkeltje om voor Jason Wheeler 'blueberry and strawberry swisher sweets' te kopen - geen idee wat hij zou gaan doen met al die geurende sigaartjes... We vervolgden onze Las Vegas tour met een bezoek aan Town Square Las Vegas. Wij bezochten het (vooral in de zomer zeer) gezellige winkelcentrum om een filmpje te pakken. In de grote bioscoop AMC bekeken we The Martian, een aanrader.

Weer een rustmomentje op de kamer (inclusief WSOP kijken) later, gingen we 's avonds eten bij Grotto Ristorante (menu, Yelp). Niet alleen hadden we zin in Italiaans en kreeg het restaurant goede recensies online, ook bevond het zich in het Golden Nugget hotel downtown, zodat we ook Fremont Street nog eens konden bekijken voor onze trip er al weer bijna op zou zitten. De 'Homemade Roasted Chicken Ravioli' was om te smullen, de toetjes net zo lekker als dat ze groot waren.

We bezochten nog even de haaien, gingen (gratis!) op de foto met een miljoen aan cashgeld in Binions, en keken onze ogen uit bij de Fremont Experience, de led-show op het overkoepelende dak boven de bekendste straat van oldtown.

Uiteraard werd er ook grof gegokt. Mijn zusje durfde een hele dollar op het spel te zetten, mijn oom (de waaghals) riskeerde zelfs $4. Terwijl ik dagelijks omringd wordt door pokerspelers die nog niet eens een glimlach kunnen laten zien als ze net $100.000 hebben gewonnen (je hoort immers alleen blij te zijn als je een toernooi wint, en dat gebeurt nou eenmaal niet zo vaak), daar leek het alsof ze de jackpot hadden gewonnen toen mijn oom $9,25 uitcashte en mijn zusje met $1,50 winst het casino verliet. De weg naar de automaat die voor de uitbetaling van deze astronomische bedragen moest gaan zorgen, werd door mijn oom en mij uiterst secuur vastgelegd op film en foto:


Winst!

Dag 7: Hoover Dam en Grand Canyon

De Grand Canyon is toch iets dat je in je leven gezien moet hebben. Dat we de brede en diepe kloof moesten bezoeken stond dan ook al vooraf vast. De manier waarop was echter nog niet zo vast bepaald. Nadat we een tour per helikopter en vliegtuigje hadden afgestreept (daar wilde mijn oom met zijn hoogtevrees sowieso niet aan, de hoge kosten nog buiten beschouwing gelaten), concentreerde ons dilemma zich op de plaats. Dat we met de auto zouden gaan stond inmiddels vast, maar welke rand van de kloof moesten we nou gaan bezoeken>

De keuze was tussen de Grand Canyon West Rim en de Grand Canyon South Rim. De West Rim (op 2:16 uur rijden) was dichtbij maar heel erg duur en minder spectaculair dan de South Rim (4:20 uur rijden). Na uitgebreid onderzoek te hebben gedaan online (tripadvisor West Rim/Skywalk, tripadvisor South Rim), maakten we de beslissing om voor de South Rim te gaan. De horrorverhalen over de West Rim waar je overal geld voor zou moeten betalen, en op sommige punten (de Skywalk) niet eens zelf foto's mocht maken, deden ons besluiten er een echte roadtrip van te maken en er dus maar wat langer over te doen.

De eerste stop was de Hoover Dam op nog geen driekwartier rijden van Vegas. We liepen de dam over (en hopten van tijdzone naar tijdzone tussen Nevada en Arizona), maakten heel veel foto's, en vervolgden daarna snel onze weg naar de Grand Canyon! In de luxe SUV die we hadden was dat geen straf. Lange stukken rijden was ik na mijn tochtje van San Francisco naar Los Angeles afgelopen zomer, ook wel gewend.

We kwamen aan bij de controlepoort en kregen gratis toegang omdat het Veterans Day was. Bonus! Bij het South Rim and Desert View Visitor Center bekeken we een uitgebreide video voordat we het allemaal met onze eigen ogen gingen bezichtigen. En wat een spektakel was het! We liepen vanaf het Visitor Center langzaam naar Yavapai Point om vervolgens voor zonsondergang op aanraden naar Yaki Point te vertrekken met de gratis shuttle bus (kaartje, pdf). De foto's spreken voor zich, wat een overweldigend geheel! Een aantal jaar geleden had ik al eens met een helikopter over de Grand Canyon gevlogen, maar hier zo op de grond was de schaal pas echt goed duidelijk. Geweldig, een absolute aanrader!


Grand Canyon

Na de schemering viel al snel de nacht, en onder een dak van duizend sterren reden we terug naar Las Vegas. Met in de wijde omgeving geen lichtvervuiling was het een autorit om nooit meer te vergeten. Na een pitstop bij McDonalds (toch ook typisch Amerikaans, dus verplicht nummer voor ons) kwamen we vermoeid terug in ons hotel.

Dag 8: Naar huis!

De volgende ochtend vertrokken we alweer vroeg naar het vliegveld. We dropten onze auto (ondanks de lichte krasjes geen enkel probleem), pakten de shuttle, en boarden het vliegtuig naar Houston. Onderweg vlogen we nog even over de Grand Canyon, bij wijze van afsluiting van onze fantastische trip.

Om 8:15 's ochtends kwamen we weer aan in Nederland, opgewacht door mijn tante, mijn moeder en haar vriend, en mijn vriendin. Vooral mijn oom had verhalen voor tien, en raakte niet uitgesproken over de kleinste dingen die hem waren opgevallen in een wereld die tot een week daarvoor voor hem onbekend was geweest. Zijn lijstje met dingen die hem waren opgevallen (1. Amerikanen zijn allemaal zo dik, 2. Amerikanen kunnen niet goed autorijden, 3...) was de perfecte aanvulling op het uitgebreide dagboek dat hij die week had bijgehouden en de film die hij had gemaakt met zijn camcorder.

Nadat de koffie op was snelde ik naar huis en meldde ik me om 14:00 bij Holland Casino. De Master Classics of Poker stond namelijk op het punt van beginnen en ik verzorgde de presentatie van de Nederlandse Poker Hall of Fame die haar eerste drie leden die avond verwelkomen.

Weken later las ik een interview met Pierre Neuville op PokerListings. Daarin onder andere de volgende quote:

"But that’s all gone now because this 7th place means I’ve barely won enough to cover what I’ve spent over the last three months and the people I invited here.”

Hoewel ik enorm baal van hoe de finaletafel is verlopen voor mijn Belgische vriend, wil ik dit stuk besluiten met een dankwoord. Merci Pierre! Zonder jou had ik nooit zo'n fantastische trip met mijn oom en zus gemaakt!



Comments

  • Jeweetwelwie123 Jeweetwelwie123

    Nee, ik ga niet in mijn eentje, maar ik ga met een grote groep Nederlandse spelers uit de (poker)community. Niet dat dat veel uitmaakt, want in je eentje is Las Vegas ook prima om daar te zitten hoor. En wat zou er mis zijn om alleen naar Vegas af te reizen om 17 proberen te hitten bij roulette? Is juist toch mooi?

    Ik hou er van als mensen gewoon schijt hebben aan hoe anderen over hen denken en gewoon lekker zelf doen wat ze willen en daar van kunnen genieten en zich niet laten beinvloeden door anderen die daar een mening over hebben.

    Ik had afgelopen keer een apart topic gemaakt met allemaal foto's en videos, ik zal die morgen eens bumpen en daar een verslagje plaatsen over wat er dit keer op de planning staat.

  • killyouridols killyouridols

    Naltas schreef

    Nou een Vincent die in zn eentje naar Azië trekt en wel ziet waar het schip strandt kan ik nog begrijpen, maar in je uppie naar Vegas gaan om proberen 17 te hitten bij Roulette en verder op je hotelkamertje zitten en hopen dat je in je eentje een leuke tijd gaat hebben in clubs & casino's lijkt me wat sneu.

    Altijd andere mensen nodig hebben om je te vermaken vind ik sneuer. Daarnaast zijn daar ook gewoon mensen. En hoeren.

    Juist top dat je niet van andere mensen afhankelijk bent om op vakantie te gaan. Zie maar s in maart vrienden mee te krijgen naar LV

  • OGBruSS OGBruSS

    Jeweetwelwie123 schreef

    Ik zit dit jaar in Las Vegas van 9 t/m 19 maart en betaal €412 voor mijn vlucht. Ik vlieg met British Airways en vlieg vanaf Amsterdam naar Londen (daar overstappen) en dan rechtstreeks naar Vegas. Geen gedoe met door de douane heenkomen omdat je weinig overstaptijd hebt etc. Op mijn laatste dag (zaterdag) vlieg ik pas heel laat dus die dag gaat niet verloren. Ik zag 'm voor die prijs staan en ik dacht ik ga gelijk boeken, daarna niet meer voor de prijs gezien.

    Eerste twee nachten (woensdag en donderdag) comped in de MGM Grand (via myVegas, alleen $30 betalen aan resortfee per dag), dan vrijdag t/m zondag in The D (eerste keer Downtown). Dan twee nachten comped in Excalibur (ook alleen 2x $30 resortfee betalen) en dinsdag t/m zaterdag een normale Excalibur boeking.

    In the end betaal ik 800 euro voor een super relaxte vlucht en inclusief hotel, tax en fees, echt superchill! Big Grin

    Nice! Veel plezier!

Lees 32 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen