Life After Poker – Daan Slütter is directeur van een uitzendbureau

Daan Slütter

In 2008 waren PokerStars en Full Tilt Poker nog grote concurrenten, kon je gewoon op Ultimate Bet en Absolute Poker inloggen, en was Everest Poker een onafhankelijk netwerk met heel veel spelers. Het landschap was heel anders dan hoe het nu is, en de sponsorbudgetten leken niet groot genoeg te kunnen.

Everest Poker was een van de sites die vol inzette op het sponsoren van spelers, met hun Live the Dream promotie voorop. Zo begon Steven van Zadelhoff ooit als gesponsorde speler via het programma, en ook jongens als Leroy Soesman (tegenwoordig wiskundeleraar) en Koen de Bakker (vandaag de dag eigenaar 24baby.nl) reisden de wereld rond als gesponsorde pokerspeler door Live the Dream.

Er is nog een Nederlandse speler die zijn weg naar toernooien over de gehele wereld vond via de Live the Dream promotie van Everest Poker. Daan Slütter werd uitverkoren en reisde een jaar lang de wereld over voor Everest. "Daan Slütter is opvallend onopvallend" schreven we een jaar later, al was dat vooral omdat we hem eigenlijk nog steeds niet echt goed kenden op dat moment. Daan Slütter, of "Krul" zoals hij online door het leven ging, was meer een cashgamer en logde duizenden handen per maand op de €5/€10 en €10/€20 tafels.

Inmiddels is Daan Slütter alweer 5 jaar gestopt met poker. Vandaag de dag is hij directeur van uitzendbureau 4minutes in Enschede, en het aantal keren dat hij nog kaarten heeft aangeraakt sindsdien is op één hand te tellen. Vandaag in Life After Poker zijn verhaal.


Hoe ben je ooit begonnen met poker?
Ik ben begonnen op de Everest Poker-tafeltjes, de shasta's waar je 5- of 10 cent kon winnen. Op een gegeven moment heb ik een keer $20 gestort, en daarna heb ik mijn bankpas nooit meer hoeven trekken. Het steeds beter worden en het gevoel krijgen dat ik alles onder controle had en omhoog kon, dat vond ik nog het leukste denk ik.

Iedereen heeft natuurlijk wel tegenslagen, maar ik was wel een beetje een broodspeler. Ik deed het echt om geld te verdienen. Ik speelde ook wel tegen gasten die het leuk vonden om tegen de beste van de wereld te spelen, maar ik vond het vooral leuk om te winnen. Op een gegeven moment speelde ik $5/$10 en $10/$20 en een shotje $25/$50 en $50/$100. Het werd uiteindelijk steeds moeilijker, dus moest ik er weer meer €2/€4 bijpakken. Niet alleen om de variantie op te vangen, maar ook omdat er steeds minder tafels te spelen waren op mijn limieten. Ik heb denk ik uiteindelijk een jaar of 2 fulltime $5/$10 en $10/$20 gespeeld. Ik zou het nu echt niet meer kunnen en durven om op die limieten te spelen denk ik.

Studeerde je in die tijd ook nog?
Mijn bachelor heb ik in 3 jaar en 3 maanden gedaan, dus ongeveer wat er voor voorgeschreven stond. Uiteindelijk heb ik daarna een hele tijd over mijn premaster en 1-jarige master gedaan omdat ik in poker verzeild raakte. Anderhalf jaar stond ervoor, en ik heb er 6 jaar over gedaan. Dat was echter heel bewust hoor, want ik volgde maar 1 van de 3 vakken per tijdvak. Aan die andere twee begon ik niet eens. Ik dacht dat ik beter 1 ding goed kon doen dan 3 dingen maar half. Dat ene vak haalde ik dan ook op mijn sloffen. Ik verdiende al redelijk wat met poker in die tijd, dus collegegeld betalen was ook geen issue.

Ik ben bijna de gehele tijd blijven studeren, maar dan wel op een laag pitje. Eén jaar ben ik helemaal niet naar de universiteit geweest. Dat was het jaar dat ik voor Everest zoveel weg was. Het is echter nooit de intentie geweest om mijn hele leven te gaan pokeren. Ik heb altijd geweten dat ik wel door wilde later, en ik wist dus ook altijd wel dat ik de studie zou afmaken.

Dat jaar dat je weg was voor Everest, was toen je Live the Dream won. Hoe was dat?
Ik speelde al heel veel op Everest, en deed op een gegeven moment mee aan een speciaal $100 buy-in toernooi. Als je won kreeg je naast het normale prijzengeld, een ticket naar Wenen om daar mee te doen aan de volgende ronde van de Live the Dream promotie. Het was een soort Idols-verkiezing. Je kreeg punten als je een blog bijhield en je verdiende punten met wat live toernooitjes daar, maar de belangrijkste factor was een interview met de mensen van Everest waar zij de inschatting probeerden te maken of je marketingwaarde voor het team had.

Ik had echt absoluut niet verwacht dat ze mij zouden kiezen want ik was een behoorlijk onbekende naam op dat moment. Jongens als Steven van Zadelhoff en anderen waren al veel bekender dan dat ik was. Maar uiteindelijk werden Steven en ik het allebei. Ik weet nog dat ik zo verbaasd was toen ze mijn naam omriepen, dat ik een tafel omver gooide uit pure opwinding. Het kwam voor mij echt totaal onverwachts! Ik denk dat ze me gekozen hebben omdat ik fulltime op Everest speelde en via de gratis shasta's ben doorgegroeid naar de hogere limieten. Dat is toch een mooi verhaal natuurlijk.


Daan Slütter won Live the Dream en deed onder andere interviews met De Stentor, Tubantia en PokerNews.nl.

Dat jaar was echt heel leuk. Ik ben op iets van 8 tot 10 verschillende toernooien geweest met de Everest sticker op. We werden overal in de watten gelegd, ik heb heel veel televisie interviews gedaan, en heb nog gecasht in het WSOP Main Event dat jaar. Het was behoorlijk onwerkelijk allemaal!


In gesprek met Daan Slütter tijdens het WSOP Main Event in 2008.

Een van de interviews die je hebt gedaan destijds, was bij de late-night show van Jensen. Dat kan ik me nog wel herinneren.
Dat was de enige die ik echt spannend vond. Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat de beste man op televisie is geweest, maar hij was wat nu PowNed soms nog wel doet. Hij kon je een microfoon onder de neus duwen en je vervolgens maken of breken.

Wij werden ook best wel geframed toen. We moesten een sigaar en een zonnebril op doen en gaan zitten. Toen de camera's aangingen zei hij 'Hé! Doe is niet zo idioot, doe eens snel die sigaar uit je mond en je zonnebril af!' We werden echt door hem op een bepaalde manier neergezet. Maar ik vond het wel leuk eigenlijk, het was een gave ervaring. Hoe vaak maak je nou mee dat je te gast bent bij zo'n programma?

Dat waren de goede jaren!
Dat waren heel goede jaren inderdaad. Ik speelde veel in het buitenland, en online ging het ook goed. 2009 was echt een heel goed jaar voor mij, maar in 2010 merkte ik dat het achteruit ging. Ik hield er nog steeds een fatsoenlijk inkomen aan over, maar het echte schrapen was verleden tijd. Op de €5/€10 en €10/€20 kon ik overdag niet meer genoeg tafels krijgen, dus pakte ik er ook lagere tafels bij. Daarnaast was de belasting ook lastig in die tijd, want verliesmaanden moest je echt voorkomen.

Andere jongere gastjes hadden een veel stijlere learning-curve dan ik had. Op een gegeven moment werd ik, ook al wilde ik dat misschien niet direct erkennen, aan alle kanten voorbij gelopen. Wat ik eerst deed bij andere gasten, gebeurde op een gegeven moment mij.

Dat allemaal resulteerde erin dat ik op een gegeven moment ook geen zin meer had om hele dagen te spelen. Ik realiseerde me dat ik moest voorkomen dat ik achter de feiten aan zou gaan lopen. Doorspelen en hopen op betere tijden, leek me heel frustrerend, en zou ook nog eens veel geld kosten waarschijnlijk. Dat wilde ik voor zijn door er op tijd mee te stoppen.

Life After Poker – Daan Slütter is directeur van een uitzendbureau 101


En toen ben je van de een op de andere dag gestopt?
Ik ben gestopt inderdaad, en heb daar geen moment spijt van gehad. Ik was zelfs blij dat ik niet meer hoefde. In het begin was het ideaal dat ik van mijn hobby mijn werk had gemaakt, maar uiteindelijk voelde het ook wel echt als werk hoor. Je moest toch je handen maken in de maand.

Ik heb sindsdien nog twee keer een avondje gespeeld, en beide keren vond ik er niks meer aan. Als ik niet steeds progressie boek, is het niets voor mij.

Toen heb je de studie weer opgepakt?
Ik was al bijna klaar met mijn studie op dat moment, ik moest alleen nog afstuderen. Daar heb ik me toen fulltime op toegelegd, en het duurde niet lang voor ik mijn diploma had.

Ik was al tijdens het studeren met een bedrijfje begonnen. Ik dacht dat ik iets slimmer was dan de rest, en dacht een oplossing gevonden te hebben voor een probleem waar nog niemand aan had gedacht. Ik vond uitzendbureaus super inefficiënt. Iedereen om mij heen was er ook ontevreden over; zowel de mensen die werden uitgezonden, als de bedrijven.

Ik dacht dat het anders moest kunnen allemaal. 'Waarom kunnen die werkgevers niet gewoon zelf de selectie doen?' vroeg ik mezelf af. Ik zag een ideaalsituatie waar een werknemer zich zou inschrijven, waarna hij of zij door alle werkgevers in Nederland gevonden kon worden. Een soort open cv-bank waar iedereen in kon kijken dus. Dat leek mij een goed plan, en ik vond een investeerder die er ook heil in zag. Die investeerder had ooit vacaturebank.nl opgericht, dus hij had er ook wel kaas van gegeten.

Ik ben er echter wel achter gekomen dat je in Nederland twee type bedrijven heb: bedrijven die budget hebben voor werving en selectie-opdrachten, en bedrijven die er niets aan willen of kunnen uitgeven. De eerste wil er zich zelf zo min mogelijk mee bemoeien, ook al kost het dan een paar duizend euro. De laatste is bijvoorbeeld je lokale bakker die zelf net zo lang online en in zijn omgeving gaat zoeken tot hij iemand heeft. Ik verwachtte dat daar een groot grijs gebied tussen zou zitten, maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Het verdienmodel bleek lastig.

Nog steeds word ik regelmatig benaderd door gasten die ook denken dat ze het wiel hebben uitgevonden en, net als ik, een online uitzendbureau willen beginnen. Af en toe begint er ook nog daadwerkelijk eentje, maar daarna hoor je er nooit meer wat van. Het is een heel moeilijk marktsegment.

En toen heb je het omgeturnd naar een traditioneel uitzendbureau?
Vrij snel kwamen er reguliere uitzendaanvragen binnen. Ik had wel die pool met mensen, dus ik kon zelf ook in die bak kijken natuurlijk. Op een gegeven moment kwam er op vrijdagochtend de vraag of ik maandagochtend 25 productiemedewerkers zou kunnen leveren. Ik had het nog nooit eerder gedaan en had ook helemaal geen uitzendkrachten rondlopen, maar heb gezegd dat het wel zou gaan lukken. En het is uiteindelijk ook gelukt, hoewel het wel tot zondagavond laat doorgaan was om aan die 25 te komen.

Inmiddels hebben we het oorspronkelijke idee dus helemaal losgelaten, en zijn we een traditioneel uitzendbureau. Er zijn talloze kleine uitzendbureautjes, maar wij richten ons op de grotere contracten waar we 10 tot 40 man in een keer mogen plaatsen. We concurreren dus met clubs als Randstad en Adecco. We merken dat dat soort bedrijven soms log worden. Als het dan een keer misgaat, dan willen bedrijven een jonge en flexibele club die nog wat gretig is. Dan komen wij in beeld!

Life After Poker – Daan Slütter is directeur van een uitzendbureau 102


Gaat het goed?
Ik ben in de crisis met het uitzendbureau begonnen, en dat was geen weelde. Ik had geen klanten, en niemand zat echt te wachten op personeel. Het feit dat ik geld achter de hand had uit mijn pokertijd heeft het sowieso veel gemakkelijker gemaakt. Als dat niet het geval was geweest, was ik er misschien het eerste jaar al mee gestopt. Ik had al mijn pokerjaren gewoon gespaard, dus dat maakte dat ik wat gemakkelijker in het leven kon staan. Ik was nog niet binnen, maar ik kon wel wat rianter en gemakkelijker leven.

Nu gaat heel goed. We groeien mooi; de afgelopen twee jaar met 300%. Ik mag dus niet klagen. Mijn rol verandert ook steeds; op het begin was ik echt intercedent, nu zijn we met zijn vijven en ben ik steeds meer manager en ondernemer.

Hoe is dat, om plots met mensen te moeten samenwerken?
Een team om me heen hebben vind ik juist heel leuk. Poker was best wel een eenzaam bestaan soms. Het was ook heel gezellig in de pokerwereld hoor, maar er waren maar weinig mensen waar je contact mee had en waarbij je het achterste van je tong kon laten zien. Als iemand lager speelde dan kon die niet goed over je handen oordelen, en speelde iemand dezelfde limieten dan speelden we vaak tegen elkaar en kon ik dus ook niet al te veel bespreken. Dat isoleerde me toch wel als ik achter de computer zat. Met een bedrijf is dat natuurlijk totaal anders. Wij hebben allemaal dezelfde belangen; om het bedrijf zo succesvol mogelijk te maken. Het is hartstikke gezellig bij ons op kantoor!

Natuurlijk is het hard werken en heel anders dan pokeren, maar omdat ik eigen baas ben heb ik nog steeds wel een heel flexibel bestaan. Ik heb vandaag bijvoorbeeld een thuiswerkdag. Dat is wel lekker, zeker nu ik twee kleintjes heb. De eerste 3 of 4 jaar heb ik altijd gezegd dat ik nu vijf keer zo hard werkte als toen ik nog pokerde, maar slechts een vijfde daarvan verdiende. Nu is dat wel aan het normaliseren gelukkig, het gaat de goede kant op.


Hoewel Slütter een cashgamer was, heeft hij ook diverse cashes gemaakt op het internationale toernooicircuit. Op de HendonMob heeft hij twee verschillende profielen (Johan Slütter en Daan Slütter). Zijn lijst van cashes:

maandjaarbuy-ineventplaatsprijs
juni2008$2.000WSOP No Limit Hold'em66$8.855
juli2008$10.000WSOP Main Event603$23.160
november2008€6.200Master Classics of Poker Main Event36€6.000
januari2009€2.600Dom Classics Main Event6€15.250
maart2009€5.250EPT Dortmund Main Event59€6.600
november2009€6.200Master Classics of Poker Main Event33€6.000
juli2010$10.000WSOP Main Event128$57.102

Daan Slütter cashte in het Dom Classics Main Event in 2009.

Volgende week in Life After Poker een voormalig pokerspeler die de voorloper van de Sunday Million won en al $100/$200 limit speelde toen de meesten van ons nog in de zandbak speelden. Vandaag de dag heeft hij zijn eigen marketing-bureau en raakt hij nauwelijks nog een kaart aan.


Comments

  • Bymail Bymail

    Altijd leuk om deze stukjes te lezen!

  • thomas12121 thomas12121

    Leuk interview, mooi verhaal en top segment (Life After Poker)!

Lees 2 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen