Die keer dat ik strak in pak verslag deed van een toernooi met een buy-in van €1 miljoen

Frank Op de Woerd

Vorige week deed ik verslag van het Big One for One Drop Extravaganza toernooi in Monte Carlo. In een artikel vooraf beschreef ik mijn ongetemperd enthousiasme al, erna evalueerde ik of het toernooi gezien mocht worden als een succes of de geschiedenisboeken in zou gaan als een tegenvaller.

Iedereen mag zelf zijn of haar conclusie trekken op die laatste vraag. Feit blijft dat er enorm veel geld is opgehaald voor het goede doel en heel wat spelers een leuke tijd hebben gehad. De vraag wat ik er persoonlijk van vond is dan ook eigenlijk niet een heel belangrijke, maar toch ga ik hem beantwoorden. Want een reflecterend artikel met argumenten is leuk en aardig, maar beleving telt ook natuurlijk.

Ik vloog met hoge verwachtingen naar Monaco (via Nice, dat dan weer wel) en moet zeggen dat die niet helemaal zijn ingelost. Het regende pijpenstelen de eerste dag, waarna het de volgende dagen droog was en zelfs echt mooi weer werd. Het weer was wat dat betreft een afspiegeling voor mijn tijd in Monaco; het begon met een domper om vervolgens beter te worden.

Vooraf werd er door de One Drop en WSOP aangekondigd dat er 35 spelers geregistreerd waren. Ik kreeg de lijst met spelers te zien, en moest tekenen dat ik hem niet zou delen met de wereld. De boete: $111.111 als ik toch de namen zou lekken. Dat heb ik dus maar niet gedaan.

Direct zag ik enkele namen van spelers op de lijst staan waarvan ik praktisch zeker wist dat ze niet zouden komen opdagen. Van anderen was ik overtuigd dat ze sowieso niet €1 miljoen zouden gaan spenderen aan een pokertoernooi. Die lijst was dus leuk, maar niet echt een bevestiging dat het toernooi 35 spelers zou gaan krijgen.

Op de dag zelf schreven zich uiteindelijk 26 spelers in. Ten minste 9 spelers hadden willen spelen maar kregen hun geld niet (op tijd) op de bankrekening van Casino de Monte-Carlo. Dat kwam onder andere doordat het casino enkel overschrijvingen van privé personen accepteerde voor het event, en geld afkomstig van bedrijven niet geaccepteerd werd. Als dat allemaal goed geregeld was vooraf, had het toernooi een veel hogere opkomst gekend. Daarnaast was er, volgens verhalen die de ronde gingen, tenminste één Aziatische speler die bij de douane eruit gevist werd en het land niet binnenkwam.

De opkomt was een beetje teleurstellend, maar verder was het toernooi geweldig om mee te maken. De setting kent zijn gelijke niet; als je van casino's als het Bellagio en The Venetian houdt qua stijl, dan is Casino de Monte-Carlo je walhalla. Alles ademt geschiedenis, en waar de replica's in Vegas vooral heel erg kitsch aandoen, daar straalt de echte in Monaco authenticiteit uit. Ik kan me geen beter casino bedenken om dit event te organiseren, behalve dan eentje die geen problemen maakt van buitenlandse wires. Wacht eens, er is zo'n casino: Casino Montenegro. Die kwam niet alleen voor in Casino Royale maar is ook nog eens een stuk soepeler wat betreft geldstromen. Van de zomer zou er een €200.000 toernooi georganiseerd worden in dat casino, maar uiteindelijk kwam dat er nooit van. Alsnog misschien een goed idee voor Guy om voor de volgende editie eens in de kleine Baltische staat een kijkje te nemen.

Het toernooi kende zogezegd niet de opkomst die ik ervan verwacht had, en de meeste side-events gingen niet van start of hadden slechts een handjevol spelers. De cashgames runden echter als geen ander, waarbij de regel dat pro s niet mochten spelen een stuk minder strikt werden nageleefd. Het was meer een invite-only aangelegenheid waarbij sommige professionele spelers wel mochten spelen, terwijl anderen dagenlang rondslenterden in de hoop een keer te mogen aanschuiven. Jongens als Jean-Robert Bellande, Andrew Robl en Matthew "Aussie Matt" Kirk speelden letterlijk klokje rond met de amateurs, terwijl sommige anderen niet aan spelen toe kwamen.

Er werd €500/€500 gespeeld en €1.000/€2.000 met straddle no-limit hold'em en omaha rondje rondje. Er waren, voor zover ik kon zien, geen caps per hand. De grootste pot die ik zag langskomen was €700.000 waarbij alles naar het midden ging in een omaha confrontatie.

De voorlaatste avond ging het helemaal los en waren er twee games met ieder ten minste €4 miljoen op tafel. Guy Laliberté pushte de actie en onder andere Antonio Esfandiari speelde mee in die game die verder vooral bevolkt werd door spelers die eerder het €1 miljoen euro buy-in toernooi hadden gespeeld. Volgens een welingelichte vriend van me cashte de grootste winnaar die avond €1,7 miljoen uit terwijl diegene zich voor €200.000 had ingekocht. En dat was geen recreatieve speler in ieder geval.

De €2.000/€4.000 cashgame die op de laatste dag had moeten plaatsvinden ging uiteindelijk niet door. Guy Laliberté had geen zin om te spelen na de sessie die avond ervoor, en het leek erop alsof de andere spelers daardoor ook niet echt zin meer hadden. Ik keek enorm uit naar die cashgame en het had PokerNews waarschijnlijk behoorlijk wat traffic opgeleverd maar ze dwingen om te gaan spelen zat er niet echt in voor mij. Daarvoor in de plaats ging het €100.000 toernooi van start die uiteindelijk gewonnen werd door Paul Phua.

Nadat het toernooi was afgelopen was de glamour er al snel vanaf. De spelers waren allemaal vertrokken, de tafels werden afgebroken en de televisiecrew was hun spullen aan het opruimen. Op wat werkende mensen en Paul Phua en zijn assistent na, was het casino vrijwel leeg. Ik was met een collega nog druk bezig met het verslag toen Phua naar de mediadesk kwam. Hij wilde ons nog bedanken en greep in zijn zak om daar vervolgens twee paarse €500 biljetten uit te vissen. Een €1.000 fooi voor de media, dat had ik nog nooit eerder meegemaakt! We deelden het met zijn 8'en (€500 voor de tv, €500 voor de bloggers en fotograaf), toch €125 de man voor iets wat gewoon ons werk is. Nou snap je waarom ik zo'n Paul Phua-fan ben sinds kort.

Het toernooi was al met al een beetje een vage aangelegenheid met veel te veel personeel en de organisatie leek niet helemaal zeker te zijn of ze nou aandacht van de buitenwereld wilden of niet. Voor mij was het in ieder geval geweldig om verslag te doen van een toernooi met zo'n buy-in. Als ik in de verre toekomst geen droog brood meer kan verdienen in poker en, zoals zovelen, eindig in een cubicle met een 9 tot 5 baantje, dan kan ik maar mooi bij de watercooler vertellen over die keer dat ik strak in pak verslag deed van een toernooi met een buy-in van €1 miljoen.

Die keer dat ik strak in pak verslag deed van een toernooi met een buy-in van €1 miljoen 101
Nick Wright (PokerNews), ik en Rob Kirschen (Caesars/WSOP) in Casino de Monte-Carlo

Comments

  • J_in_the_Box J_in_the_Box

    Topverhaal Frank! Zien we graag. Ik hoop alleen dat je Casino Montenegro niet in de Baltische staten gaat proberen te vinden ;-)

  • MiniMe MiniMe

    Alleen de foto met de geldkoffer maakt het al worthwhile. Ik snap Guy's opzet niet helemaal (lees: helemaal niet). Als je exposure voor je one-drop wilt hebben dan wil je dit toch juist uitvergroten en volle exposure eraan geven?

    Guy komt op mij meer over als iemand die graag toernooien om grote bedragen wil spelen en een excuus in de vorm van een goed doel daaraan verbonden heeft om de publieke opinie niet te negatief te beinvloeden. Anders kan ik het niet rijmen met de geheimzinnigheid die rondom de deelnemers hangt.

  • Honesty Honesty

    Fan was gewoon ironie., iets wat naltas onbekend is.

Lees 19 reactie(s) op dit artikel

Wat denk jij?
Registreer je om een reactie achter te laten of login met facebook

LEES MEER

Andere Artikelen