Vegas Diaries
Dagen
1

Dromen van een bracelet

Webjoker

Dit is mijn zesde World Series of Poker. Vijf keer eerder heb ik het vliegtuig naar Las Vegas gepakt om een paar weken van de zomer te spenderen. Vorig jaar werkte ik alleen tijdens het Main Event maar de overige jaren was ik er de volledige periode om verslag te doen van alle toernooien. Ik stond aan de rail bij $1.000 toernooitjes, bij het $40.000 no-limit hold'em toernooi waar Lex Veldhuis zo'n diepe run maakte en was aanwezig bij alle Nederlandse bracelets behalve die van Vincent van der Fluit.

In al die jaren heb ik zelf geen toernooi gespeeld in het Rio. Geen Daily Deepstack, geen qualifiers en zeker geen officieel WSOP event. Alle collega's waar ik meerdere keren mee naar Vegas ben geweest hebben toernooien gespeeld. Rik Klein Entink, Steven Smith, Remko Rinkema en Dimitri Tholen; allemaal kochten ze zich op een bepaald moment in voor zo'n toernooi. Geen van allen haalden het geld, maar ze hadden wel de ervaring en foto's op zak. En ze hadden een kans gehad op onsterfelijkheid.

De eerste jaren had ik er absoluut geen geld voor en vond ik gebackt worden of procenten verkopen bijna oplichterij. Toen ik wel het geld had om iets te kunnen spelen was mijn enthousiasme om mijn geluk te beproeven in een toernooi inmiddels weggeëbd. Zonder succes had ik een EPT gespeeld en ook in alle Holland toernooien had ik nog nooit weten te cashen. Ik had het geloof opgegeven dat het voor mij weggelegd zou zijn om een diepe run te maken. Ik had van dichtbij gezien hoe ontzettend veel geluk je nodig hebt om het geld te halen, laat staan wat er moet gebeuren om een toernooi te winnen. Als je drie keer een toernooi all in bent met een hand met zeventig procent equity, weet je wat de kans is dat je ze alle drie wint? En al ben je geen en keer all in voor al je chips, weet je wat er nodig is om die situaties niet tegen te komen in een groot toernooi? Inderdaad: heel veel geluk.

Ik geloofde zeker nog steeds dat poker een spel is waar je goed in kan zijn, begrijp me niet verkeerd. Maar ik realiseerde me zo goed dat de samplesize zo klein is qua toernooien die je live kan spelen in een jaar/leven dat ik te nuchter was geworden om er in te geloven. Of cynisch, zo mag je het ook noemen. Het was als de kluizenaar die zichzelf heeft aangepraat dat hij geen anderen om zich heen nodig heeft, en het ook daadwerkelijk geloofd. Ik hoefde geen toernooien te spelen, mijn rol aan de rail was meer dan genoeg om mijn pokerhonger te stillen.

Toen ik eergisteren wakker werd stond er op mijn facebook een link van Hans Kleinsman die me naar een topic op "mijn" eigen forum bracht. In dat topic had 'Delloor' een voorstel gemaakt om mij in een WSOP event te zetten. Het idee had enorm veel bijval gekregen en tegen de tijd dat ik het helemaal had gelezen was er al genoeg geld ingezameld voor een $1.000 toernooi.

Ik heb 'Delloor' nog nooit gesproken, ik heb hem niet eens op Skype. Ik heb de afgelopen jaren honderden mensen geholpen via de PokerNews supportdesk en heb heel veel dingen op het forum gedaan, maar nog nooit iets voor 'Delloor' dat me bijstaat. Ook de andere initiatiefnemers ken ik niet persoonlijk eigenlijk. Sommige heb ik wel eens gesproken op een live toernooi of via skype of het forum, maar nog nooit eens een biertje mee gedronken en een goed gesprek mee gevoerd. Dat zoiets dan alsnog kan ontstaan en kan rekenen op lauter positieve feedback is werkelijk waar hartverwarmend.

Mijn eerste reactie was om te gaan bedanken voor het aanbod. Ik heb in de zes jaar die ik voor PokerNews gewerkt heb nooit wat terug willen ontvangen voor mijn werk. Ik krijg immers gewoon betaald voor mijn werk, het is geen vrijwilligerswerk waar ik voor betaald moet worden door de gebruikers. Je zelf inzetten voor iets dat je leuk vindt is niet zo moeilijk dus een extra waardering bovenop mijn salaris vond ik nooit nodig. Ik heb wel eens een toernooitje gebacked gespeeld in het verleden voor Lex en Jorn, en procenten verkocht aan mensen die ik kende voor toernooien. Die procenten kochten ze ook waarschijnlijk omdat ze me persoonlijk mochten en niet omdat ik zo enorm +EV was in de toernooien waar ik aan ging mee doen. Maar openbaar op een forum mijn naam gebruiken om geld bij gebruikers los te peuteren, dat ging me toch wat ver altijd en zag ik absoluut niet zitten.

Maar deze situatie was anders. Ik was zelf niet met het voorstel gekomen en er was dermate grote interesse dat niemand failliet zou gaan als ik niet zou cashen. Het is zo'n grote groep van enthousiastelingen die nu allemaal iets krijgen om voor te rooten in een WSOP event. En dus was ik om en maakte mijn afstandelijke houding plaats voor absolute blijdschap.

Ik heb bij honderden toernooien rondgelopen maar nog nooit een WSOP chip aangeraakt. Letterlijk niet, als er eentje op de grond lag dan wees ik altijd een speler of iemand van de organisatie er op want als ik hem zou aanraken zou hij uit het spel gehaald kunnen worden. Aanstaande zaterdag ga ik mijn allereerste World Series of Poker event ooit spelen en ga ik voor het eerst de chips die ik al duizenden keren geteld heb aanraken. Ik ben niet zenuwachtig maar kijk nu al enorm uit naar het moment dat het zo is. Event 40 van de WSOP 2013 gaat hem worden. De buy-in is $1.500 en ik ga no-limit hold'em spelen.


Zaterdag loop ik hier voor het eerst binnen als speler en niet als reporter

De deal is dat ik veertig procent mag houden van alles wat ik cash minus belastingen en minus de buy-in. Dit is een behoorlijk slechte deal voor investeerders als je kijkt naar je return on investment. Maar dit is een heel erg goede deal als je kijkt naar wat een plezier je er iemand mee doet. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoeveel dit voor me betekent. Ik bedoel niet de $1.500 waar ik mezelf voor ga inkopen. Als ik met wat bekende pokerspelers had gesproken dan had ik waarschijnlijk wel procenten genoeg kunnen verkopen om een keer zo'n toernooi te spelen. Sterker nog, als ik onverantwoordelijk was geweest had ik mezelf zelfs kunnen inkopen. Nee, wat me echt enorm blij maakt is de waardering die spreekt uit het feit dat een initiatief als dit heeft kunnen ontstaan op "mijn" forum, het forum van de website waar ik al zo lang met zoveel liefde voor werk. Dat de mensen me zoiets gunnen, in combinatie met de gokgenen van velen die gewoon een gokje willen wagen met een relatief kleine investering, is ongekend.

Het deelnemen aan dit event is nu al een sprookje. Als ik win dan... Ik kan het geld op dit moment beter gebruiken dan ooit eerder in mijn leven het geval was. Ik ben opzoek naar een appartement om te kopen of te huren als ik terug ben in Nederland maar het blijkt toch wel heel erg duur allemaal. Maar als ik win dan gaan er nieuwe deuren open. Als ik win...

Zo ver is het nog niet, eerst moet ik nog een paar honderd man verslaan. Eerst moet ik nog mijn azen kunnen wegleggen op gevaarlijke boards, eerst moet ik nog goede calls maken tegen blufgrage jongelingen. Eerst moet ik nog honderden handen spelen. Het is aannemelijker dat ik vroegtijdig aan mijn einde kom, zo realistisch ben ik nog wel. Maar cynisme heeft plaats gemaakt voor hoop en een droom. En hopen en dromen mag toch?