Vegas Diaries
Dagen
1

Gezelligheid in de $111.111 One Drop High Roller

Webjoker

Vandaag moest ik voor PokerNews.com verslag doen van dag 1 van event nummer 49, een $1.500 No-Limit Hold'em toernooi. De eerste twee uur speurde ik de tafels af naar bekende spelers. Met 2.247 deelnemers waren er natuurlijk genoeg notables te vinden, maar het merendeel van de deelnemers bestond toch echt uit amateurs en onbekende pokerspelers. De sfeer bij een $1.500 event is opvallend gespannen de eerste uren. Althans, voor de meeste tafels gaat dat op. De meeste heren en dames houden zich stil, ze laten de chips het woord doen. Raise naar 75, call. Bet 75, call. Check, check. Check, bet, call. En zo gaan de meeste potjes stilletjes voorbij. De spelers lijken gespannen om wat er komen gaat, het toernooi is nog zo lang en je kan nog zoveel fouten maken.

Er bestaat geen schriller contrast met de $111.111 One Drop High Roller waar ik gister verslag van mocht doen voor PokerNews. Hoewel ik de woorden moeten en mogen bewust heb gekozen, is het niet zo erg hoor. Verslag doen van dag 1 van een $1.500 toernooi is een routine klus inmiddels, terwijl verslag doen van de eerste dag van het toernooi met de hoogste buy-in van de serie juist een genot is. De uren in het $1.500 toernooi vandaag kropen voorbij, mijn reporting tijd in het One Drop toernooi zat er op voordat ik er erg in had gister.

Bij de One Drop High Roller werd er continu gelachen. Er werd gezongen, er werd geschreeuwd. Dit was in alle opzichten een toernooi dat perfect was om op te nemen voor televisie. Aan de tafels geen acht stille in hun capuchon verscholen mensenjes met zonnebril op en iPod oortjes in. Nee, hier was iedere tafel een genot om naar te kijken met uitbundige figuren, overdreven actie, spektakel van de eerste under-the-gun fold tot de laatste grote herocall op de river.

Dee Tiller, een fors uitgevallen man uit Texas met grote cowboyhoed en dikke sigaar in de hoek van de mond maakte een tafel aan de rail onveilig. Even verderop zat Bill Perkins met zijn kaal geschoren kop en petje te zingen bij iedere all in. Jean-Robert Bellande vertelde het ene na het andere sterke verhaal en Tom Dwan wandelde tussen de tafels door met pakken geld.


Bill Perkins


Dee Tiller

Ik heb wel vaker verslag gedaan van High Roller toernooien en bijna overal tref ik dezelfde uiterst ontspannen sfeer aan. En eigenlijk is dat gek toch? Bij de High Roller staat er immers een stuk meer geld op het spel dan bij een $1.500 event. Er valt meer geld te winnen en de spelers hebben ook allemaal meer geïnvesteerd. Waar komt dan al die frivoliteit vandaan terwijl de stakes zo hoog zijn?

Als je rond loopt tussen de tafels bij een Super High Roller dan komt het antwoord al snel tot je. Het zijn de rijke amateurs die er voor zorgen dat het lijkt alsof het een $10 zaterdagavond homegame aan de keukentafel betreft. $111.111, of $1 miljoen wat dat betreft, is een gigantisch bedrag voor normale stervelingen zoals (jij en) ik. Voor het eerste bedrag werk ik vier jaar, voor een miljoen kan je ook daar een nul bij optellen zo'n beetje. Als ik dat op het spel zou hebben staan dan zou ik niet met een grote lach aan tafel zitten en sterke verhalen vertellen. Ik zou verkrampt en met trillende armpjes iedere beslissingen overdenken en mijn hersenen pijnigen met iedere beslissing tot ik in een verkrampte houding er bij neer zou vallen waarschijnlijk.

Maar wat voor mij een gigantisch bedrag is, is voor het merendeel van de deelnemers een schijntje. David Einhorn is eigenaar van Greenlight Capital en een miljardair. $111.111 is voor hem wat voor mij een tientje zou zijn. Voor jongens als Einhorn, Perkins, Greenberg, Fardad en Sippl is dit ontspanning. Ze spelen met de beste spelers ter wereld en hebben de tijd van hun leven.

Ik denk niet dat Perkins zo enthousiast over poker zou blijven als iedere keer dat hij zingt iemand de floor erbij zou roepen. Als Sippl iedere keer een waarschuwing of penalty zou krijgen als hij voor zijn beurt zou acten dan zou ook voor hem de lol er al snel af zijn. En de pro's die begrijpen dat. De pro's, jongens die regelmatig met rijke amateurs spelen, snappen dat ze het iedereen naar de zin moeten maken. Willen ze in de toekomst nog steeds verzekerd zijn van rijke amateurs in hun games dan moet het gezellig zijn.

Jongens als Tom Dwan, Shaun Deeb, Phil Ivey en Jason Mercier zijn gewend om met deze walvissen de tafel te delen. En daarnaast veronachtzamen zij geld. Zij gaan veel gemakkelijker om met de druk van geld verliezen en geld op het spel zetten dan (jij en) ik. En ook al is het een karaktereigenschap die ze in het leven misschien niet altijd even handig zal uitkomen, in het pokerspel is het een van hun sterkste assets. Daarom hou ik het bij een enkel $1.500 eventje (waar ik zelf geen geld kon verliezen) en reporten vanaf de rail. En daarom zitten zij allemaal daar.


En ondertussen maak ik me druk over de prijs van appels en bananen in de pokerkitchen...